Johann Rudolf Glauber

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Johann Rudolf Glauber.

Johann Rudolf Glauber, nado o 10 de marzo de 1604 en Karlstadt am Main (Franconia, Alemaña) e finado o 16 de marzo de 1670 en Ámsterdan (Países Baixos), foi un químico, farmacéutico, farmacólogo e alquimista alemán, coñecido por descubrir algunhas propiedades medicinais dos minerais, así como polo desenvolvemento do sulfato sódico, entre outras cousas.

Vida[editar | editar a fonte]

Fillo dun barbeiro, fixo estudos de farmacia, pero non puido entrar na universidade. Xa desde pequeno mostrara unha grande intelixencia e un grande interese pola natureza e a ciencia. Na súa cidade natal visita a miúdo a escola de grao para aprender latín, e pronto fai a súa aprendizaxe do oficio de farmacéutico. Non chega a ter unha educación universitaria, xa que como el mesmo di nos seus escritos:

Ich gestehe gern

dass ich niemahlen auf Hohen Schulen gewesen
auch niemahlen begert...
Reuet mich also gantz nicht
dass ich von Jugentt auff die Hand in die Kohlen gestecket

und dardurch verborgen Heimblichkeiten der Natur erfahren...
Gustaríame confesar

que nunca fun á escola superior
auch niemahlen begert...
non me arrepinto
que eu de mozo poñía a man en carbón

para encontrar os secretos ocultos da natureza...

Glauber prepárase desde moi temperá idade no que será no futuro o seu oficio como boticario e construtor de espellos. Viviu e traballou sucesivamente, durante os primeiros anos da súa carreira, en varias cidades de Europa: Viena (1625), Salzburgo, Gießen, Wertheim (1649 - 1651), Kitzingen (1651, Basilea, París, Francoforte do Meno, Colonia e, finalmente, en Ámsterdan, nos períodos de tempo que abarcan dese 1640 até 1644, e 1646 a 1649, fixando a súa residencia alí a partir de 1646.

En 1644 Glauber faise co cargo de director da botica real de Gießen. Sepárase da súa primeira muller, alegando infidelidade, e casa no ano 1641 con Helena Cornelius, coa que tivo oito fillos. En 1656 afíncase definitivamente na cidade de Ámsterdan exercendo alí de boticario.

O ano 1660 cae seriamente enfermo, seguramente pola continua exposición a metais pesados relacionados co seu traballo, como o mercurio, que utilizaba para os espellos e o arsénico e o antimonio, que usaba en medicinas. Non chega a recuperarse da súa doenza, que deixa a súa saúde moi débil para traballar e, desde 1666, permanece en cama. Cada vez peor, non pode manter nin sequera a farmacia e, por iso, no ano 1668 vende o laboratorio e parte da súa biblioteca para poder manter á familia.

O 16 de marzo de 1670 falece en Ámsterdan. No Westerkerk desta cidade, último lugar onde residiu, existe na actualidade un monumento que describe a súa vida e obras.

Obra[editar | editar a fonte]

Glauber foi un dos precursores da química contemporánea. Os seus traballos e os seus experimentos permitíronlle descubrir varios métodos analíticos. Centrouse desde os seus inicios nos sales ácidos e mellorou a elaboración e a concentración do ácido nítrico; da mesma forma logrou unhas concentracións máis puras de ácido sulfúrico (Oleum), e foi o primeiro científico moderno en fabricar ácido clorhídrico.

Entre outros compostos químicos, Glauber descubriu o permanganato sódico e o sulfato de sodio 1655), este último bautizado co seu nome, en principio como sal de Glauber, e actualmente coñecido como glauberita.

Foi capaz de realizar unha receita para obter cloruro sódico altamente refinado. Tamén desenvolveu receitas para preparar azul ultramarino e sulfito de sodio. Fixo posíbel a deshidratación do sulfato de sodio, así como o desenvolvemento de diferentes cloruros metálicos como, por exemplo, tricloruro de antimonio, tetracloruro de zinc, cloruro de zinc e tricloruro de arsénico).

Glauber tivo unha grande actividade na produción de libros relativos á química dos sales (publicou cerca de 40 obras sobre este tema) así como na descrición de receitas de produtos químicos e farmacéuticos, chegando a alcanzar unha gran reputación neste campo.

Desenvolveu melloras en importantes procesos de destilación. Pode dicirse que Glauber foi o primeiro químico industrial, sendo desde logo o primeiro químico coñecido na historia que puido vivir co simple froito dos seus coñecementos de química.

Principais publicacións[editar | editar a fonte]

  • Dess Teutschlands Wohlfahrt, 6 Vol. 1656-1661
  • Operis mineralis Oder Vieler künstlichen und nutzlichen metallischen Arbeiten Beschreibung 1651-1652
  • Opera omnia (Selección de obras), 7 Vol. 1669
  • De Auri Tinctura sive Auro Potabili Vero: Was solche sey/ vnnd wie dieselbe von einem falschen vnd Sophistischen Auro Potabili zu vnterscheiden vnd zu erkennen ... wozu solche in Medicina könne gebraucht werden. Beschrieben vnd an Tag gegeben Durch Joh. Rud. Glauberum 1646
  • Furni Novi Philosophici Oder Beschreibung einer New-erfundenen Distilir-Kunst: Auch was für Spiritus, Olea, Flores, und andere dergleichen Vegetabilische/ Animalische/ und Mineralische Medicamenten/ damit ... können zugericht und bereytet werden, 2 Vol. 1646-1647
  • Miraculum Mundi, oder Außführliche Beschreibung der wunderbaren Natur/ Art/ vnd Eigenschafft/ deß Großmächtigen Subiecti: Von den Alten Menstruum Vniversale oder Mercurius Philosophorum genandt .. - an Tag geben/ vnd jetzo auff das newe corrigiret vnd verbesert Durch Iohann Rudolph Glaubern, 7 Vol. 1653-1658
  • Johann Rudolf Glauberi Apologia oder Verthaidigung gegen Christoff Farners Lügen und Ehrabschneidung, 2 Vol. 1655
  • Zweyte Apologia, oder Ehrenrettung gegen Christoff Farnern, Speyerischen Thom-Stiffts Schaffnern zu Löchgaw, unmenschliche Lügen und Ehrabschneidung 1656
  • Tractatus De Medicina Universali, Sive Auro Potabili Vero. Oder Außführliche Beschreibung einer wahren Universal Medicin : wie auch deroselben Wunderbahrlichen grossen Krafft und Wirckung .. - Der jetzigen blinden Welt ... wolmeinend beschrieben und an Tag gegeben Durch Johan. Rudolph. Glauber, 2 Vol. 1657
  • Tractatus de natura salium, 2 Vol. 1658-1659
  • Tractatus de signatura salium, metallorum

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Herman Skolnik, Herman (1982): "Some historians of science consider Glauber as one of the first chemical engineers as he developed processes for the manufacture of sulfuric,nitric, acetic, and hydrochloric acids", in W. F. Furter (ed): A Century of Chemical Engineering. ISBN 0-306-40895-3, páx. 230
  • Young, John T. (1998): Faith, Medical Alchemy and Natural Philosophy: Johann Moriaen, Reformed Intelligencer, and the Hartlib Circle. (Aldershot: Ashgate) Capítulo 6: Universal Medicines: Johann Rudolph Glauber and his Reception in EnglandThe Newton Projet (en inglés)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]