Johann Friedrich Reichardt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Johann Friedrich Reichardt
JohannFriedrichReichardtMusikerS130.jpg
Nome completo Johann Friedrich Reichardt
Data de nacemento 25 de novembro de 1752
Lugar de nacemento Könisberg, Reino de Prusia Flag of the Kingdom of Prussia (1750-1801).svg
Data de falecemento 27 de xuño de 1814
Lugar de falecemento Giebichenstein (preto de Halle), Electorado de Saxonia Flag of Electoral Saxony.svg
Instrumento(s) violín, algúns teclados (clavicordio, etc.) e laúde
Parella/s Juliane Reichardt

Johann Friedrich Reichardt, nado o 25 de novembro de 1752 en Könisberg, Reino de Prusia (hoxe Kaliningrado, Rusia), e finado o 27 de xuño de 1814 en Giebichenstein (preto de Halle), Electorado de Saxonia, foi un músico, compositor e crítico musical alemán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Reichardt era fillo do músico Johann Reichardt e, desde a súa infancia, foi iniciado na música, especialmente na interpretación do violín, pero tamén dalgúns teclados (espineta, clavicordio e fortepiano) e do laúde. Recibiu ademais ensinanzas de seu pai de composición (para piano forte) e de Veichtner (para violín).

Á idade de dez anos, en compañía de seu pai, emprendeu unha xira de concertos de "neno prodixio" por toda a Prusia Oriental.

Porén, decontado abandonou os seus mestres, que consideraba demasiado insuficientes e continuou a súa formación como autodidacta. Coñeceu a Immanuel Kant, e animado por este, inscribiuse para facer cursos de filosofía e dereito, primeiro na universidade da súa cidade natal e posteriormente na de Leipzig, de 1769 a 1771.[1]

Nos tres anos seguintes realizou varias viaxes por Alemaña e, en 1774, foi nomeado mestre de capela (Kapellmeister) do rei de Prusia Federico o Grande (hoxe, Staatsoper Unter den Linden) cargo no que continuou até 1794.

En 1796 casou coa cantante, pianista e compositora de lieder Juliane Benda, filla de Franz Benda.

Despois dunha estancia en Italia, en 1783, foi a Viena, onde fundou os Concertos Epirituais, para poder propoñer e executar o seu novo traballo musical. Dous anos máis tarde viaxou a Londres e París, onde obtivo un grande éxito como director de orquestra e como compositor dunha Paixón.

Desde 1786 estableceu unha estreita relación con Goethe, Herderd, Schiller e Hamann. Foi o editor do periódico Deutschland, onde Friedrich Schlegel publicou as súas recensións.

Despois dun largo retiro en Giebichenstein, dedicado á composición, a principios do século XIX, aceptou a invitación de Xerónimo Bonaparte, rei de Westfalia e asumiu o cargo de mestre de capela na súa capital, Kassel.

Obras[editar | editar a fonte]

Entre as principais composicións de Reichardt inclúense moitas óperas francesas, alemás e italianas e, especialmente, os numerosísimos lieder, que ascenden a cerca de 1 500, para os que utilizou os textos de 125 poetas, entre eles Goethe e J. G. Herder, do que musicou até 49 poemas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. A. Della Corte e G. M. Gatti (19556): Dizionario di musica. Paravia, p. 513.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • VV. AA. (19863): Die Musik in Geschichte und Gegenwart. Allgemeine Enzyklopädie der Musik. Kassel: Bärenreiter-Verlag. ISBN 978-3-7618-1108-5.
  • Günter Hartung (1964): Johann Friedrich Reichardt (1752-1814) als Schriftsteller und Publizist. Halle: Univ., Diss.
  • Dietrich Fischer-Dieskau (1992): Weil nicht alle Blütenträume reiften. Johann Friedrich Reichardt - Hofkapellmeister dreier Preußenkönige. Stuttgart: DVA. ISBN 978-3-4210-6531-5.
  • Johann Friedrich Reichardt (2003): Un hiver à Paris sous le Consulat. Présenté et annoté par Thierry Lentz. Bibliothèque napoléonienne. Paris: Tallandier. ISBN 978-2-84734-064-8.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]