Joan Ridao

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Joan Ridao
Joan Ridao.jpg
Nacemento27 de xullo de 1967
 Rubí
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Barcelona e Universidade Autónoma de Barcelona
Ocupaciónpolítico, xurista, politicólogo, catedrático de universidade e avogado
PremiosGran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort
editar datos en Wikidata ]

Joan Ridao i Martín, nado en Rubí (provincia de Barcelona) o 27 de xullo de 1967, é un xurista e politicólogo catalán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Profesor de Dereito Constitucional, acreditado Titular e Agregado. Doutor en Ciencia Política e da Administración (UB), Licenciado en Dereito (UAB), Diplomado en Estudos Avanzados de Ciencia Política (UB) e Diplomado en perfeccionamento en Xustiza Constitucional e tutela de dereitos fundamentais pola Università dei Pisa (Italia). Membro do Consello de Garantías Estatutarias de Cataluña, máximo órgano xurídico consultivo da Generalitat de Cataluña. Actualmente é profesor do Departamento de Dereito Constitucional e Ciencia Política na Universidade de Barcelona e Consultor dos Estudos de Dereito da Universidade Aberta de Cataluña (UOC). Ao longo da súa traxectoria académica exerceu docencia como profesor de Dereito Constitucional na Facultade de Dereito-ESADE (Universidade Ramon Llull), nos Estudos de Dereito e Ciencia Política da Universidade Aberta de Cataluña (UOC) e na Facultade de Ciencias Xurídicas da Universidade Rovira i Virgili (URV), da que actualmente é profesor ad honorem. É autor de máis dun cento de obras entre manuais, ensaios, monografías e artigos en revistas especializadas. Tamén colabora habitualmente con algúns medios escritos e audiovisuais. Exerceu como consultor e avogado.

Ao longo da súa pasada traxectoria política, cabe destacar que foi Secretario Xeral de Esquerra Republicana de Catalunya e durante varias lexislaturas deputado e portavoz por devandita formación no Congreso dos Deputados (Grupo Parlamentario ERC-EU-ICV)e no Parlamento de Cataluña. Precisamente durante a súa traxectoria parlamentaria foi presidente da Comisión de Organización, Administración da Xeneralidade de Cataluña e Goberno Local do Parlamento de Cataluña e relator redactor do Estatuto de 2006. O seu papel de redactor do Estatuto chegoulle a merecer o cualificativo de 'pai do Estatut' por parte de diversos medios de comunicación. Tamén cultivou numerosos eloxios da prensa catalá e española pola súa brillante oratoria e coñecemento xurídico durante a tramitación do Estatuto, así como no seu paso posterior como portavoz e deputado no Congreso dos Deputados (2008-2011), sendo nomeado e premiado por devandito motivo en diversas ocasións pola Asociación de Xornalistas Parlamentarios Presidente da Fundación Josep Ila desde 2007 até febreiro de 2011.

Información académica[editar | editar a fonte]

Profesor de Dereito Constitucional, acreditado titular (ANECA) e agregado AQU). Actualmente é Profesor da área de Dereito Constitucional do Departamento de Dereito Constitucional e Ciencia Política da Universidade de Barcelona e dos Estudos de Dereito e Ciencia Política da Universidade Aberta de Cataluña. Doutor en Ciencia Política e da Administración pola Universidade de Barcelona cunha cualificación de Excelente cum laude, Licenciado en Dereito (Universidade Autónoma de Barcelona), Diplomado en estudos avanzados en Ciencia Política pola Universidade de Barcelona e Diplomado en Perfeccionamento en Xustiza Constitucional e tutela xurisdiccional de dereitos fundamentais (Università dei Pisa, Italia). É membro, entre outros, do Grupo de Estudos Constitucionais e Europeos e do Grupo de Investigación consolidado da Xeneralidade de Cataluña. Participa en distintos proxectos de investigación sobre organización territorial e federalismo, coalicións políticas e gobernabilidade, así como sobre transparencia e rexeneración democrática. As súas principais liñas de investigación son: a organización territorial do Estado; a participación política, a transparencia e a corrupción pública; as coalicións políticas e a gobernabilidade; así como a colaboración público-privada no exercicio das políticas públicas.

Experiencia profesional[editar | editar a fonte]

Ao longo da súa traxectoria profesional, e antes de ser nomeado membro do Consello de Garantías Estatutarias, exerceu como avogado especialista en Dereito Público. Estudo e elaboración de ditames sobre diversos aspectos no campo do Dereito Público en xeral, asesorando a empresas, administracións e particulares en diversos aspectos relacionados coa administración pública autonómica, local e estatal. Gran Cruz da Orde de San Reimundo de Peñafort, máxima distinción para xuristas, e Medalla de Ouro do Colexio de Avogados de Barcelona (ICAB).

Publicacións máis destacadas[1][editar | editar a fonte]

  • El derecho a decidir : una salida para Cataluña y España. Barcelona: RBA Libros, 2014. (ISBN 978-84-9056-368-7)
  • El dret a decidir. La consulta sobre el futur polític de Catalunya. Barcelona: IEA, 2014. (ISBN 978-84-393-9190-6)
  • Contra la corrupció : una reflexió sobre el conflicte entre l'ètica i el poder. Barcelona: Angle Editorial, 2013. (ISBN 978-84-15695-45-5)
  • Colaboración público-privada en la provisión de infraestructuras : revisión crítica y recomendaciones de mejora del marco. Barcelona: Atelier, 2012. (ISBN 978-84-15929-74-1)
  • Curs de Dret Públic de Catalunya : Adaptat a la nova legislació i a la STC 31/2010, del 28 de juny,del Tribunal Constitucional sobre l'Estatut de Catalunya. Barcelona: Columna CAT, 2012. (ISBN 978-84-664-1489-0)
  • Catalunya i Espanya, l'encaix impossible. Barcelona: Proa, 2011. (ISBN 978-84-7588-210-9)
  • Curs de Dret Públic de Catalunya. Barcelona: Ariel, 2007.(ISBN 978-84-664-0846-2)
  • El Pla B: L'estratègia cap á sobirania. Barcelona: Mina, 2007. (ISBN 978-84-96499-70-6)
  • Coalicions polítiques a Catalunya, 1980-2006. Barcelona: Atelier, 2006. (ISBN 978-84-96354-99-9)
  • Així es va fer l'Estatut : de l'Estatut del Parlament a l'Estatut de la Moncloa. BarceLona: Mediterrània, 2006. (ISBN 978-84-8334-763-8)
  • Les contradiccions del catalanisme : i altres qüestions de laberint nacional. Madrid: La esfera de los Libros, 2005. (ISBN 978-84-9734-303-9). Finalista do Premio de Ensaio Joan Fuster 2004.
  • Baixant a persiana, crònica d'un final de règim. Barcelona:Tres tigres, 2003 (ISBN 8493312819).
  • De l'autonomia a la sobirania : estratègies d'impuls de l'autogovern. Barcelona: Mediterrània, 2002. (ISBN 978-84-8334-423-1)
  • Nació, ètica i transformació social, una aproximació juridico política a les estratègies del segle XXI. Barcelona: Llibres de l'Índex, 1999.(ISBN 978-84-95317-05-6)
  • Retalls de societat. Barcelona: Llibres de l'Índex, 1998. (ISBN 978-84-87561-61-0)

Obras en colaboración[1][editar | editar a fonte]

  • L'esperit del 45. En Estapé Tous, Manuel (coord.) Els dies feliços: el programa del Consell Nacional de la Resistència Francesa, 70 anys del naixement de l'estat del benestar. Barcelona: Els llums, 2014.(ISBN 978-84-15526-40-7)
  • El derecho de Cataluña a decidir su futuro político colectivo: Las vías para su probable ejercicio En Garrigues Walker, Antonio e Sagarra i Trias, Eduard (coords.) ¿Existe el derecho a decidir? Preguntas y respuestas sobre o proceso aberto en Cataluña. Barcelona: Tibidabo, 2014. (ISBN 9788499689906) páxinas 25-70.
  • El procés de «juridificació» internacional del dret de secessió. De l’autodeterminació externa al «dret a decidir» en base als principis democràtic i d’efectivitat. En Solano Bello, Xavier( coord.) Dret comparat i context internacional. Barcelona: IEA, 2014 (ISBN 978-84-393-9192-0) páxinas. 69-106
  • Os gobernos de coalición nas Comunidades Autónomas. Co-autor (Ed. Atelier, 2014)
  • Xunto con Jordi Matas:
    • Las pautas de funcionamiento de los gobiernos de coalición : los protocolos internos en la España multinivel. En Reniu i Vilamala, Josep María (ed. lit.) Pactar para gobernar: dinámicas coalicionales en la España multinivel. Valencia: Tirant Lo Blanch, 2013 (ISBN 9788490330319) páxinas 127-153.
    • El Gobierno. En Reniu i Vilamala, Josep María e Mellón, Joan Antón (eds.) Sistema político español. Barcelona: Huygens, 2012 (ISBN 978-84-15663-10-2) páxinas 137-156
  • Les dificultats del marc competencial local. En Col·lectiu Pi i Sunyer (coord.) Catalunya, poder local. Barcelona: Columna, 1995 (ISBN 84-7809-887-9) páxinas 63-79

Outras actividades. Traxectoria institucional e cívica[editar | editar a fonte]

Deputado e portavoz parlamentario no Parlamento de Cataluña (V, VIN, VII e VIII Lexislaturas, 1995-2008). Deputado e portavoz parlamentario no Congreso dos Deputados (IX Lexislatura, 2008-2011). Portavoz na Comisión Constitucional (Congreso dos Deputados, IX Lexislatura 2008-2011). Portavoz na Comisión de Xustiza (Congreso dos Deputados, IX Lexislatura 2008-2011). Relator do Estatuto de Cataluña (2005-2006). Membro da Comisión Bilateral Generalitat-Estado (2011-Actualidade). Presidente da Comisión de Organización, Administración da Xeneralidade de Cataluña e Goberno Local (VII Lexislatura, Parlamento de Cataluña, 2003-2006). Membro da Comisión Mixta de Transferencias Estado-Xeneralidade de Cataluña (2006-2011). Membro da Comisión de Impulso e seguimento do desenvolvemento estatutario (2006-2008). Presidente da Fundació Josep Ila (2006 -2010). Medalla de Prata de Protección Civil da Xeneralidade de Cataluña. Membro do Ilustre Colexio de Avogados de Barcelona (ICAB). Membro do Colexio de Doutores e Licenciados en Ciencias Políticas (COLCPIS). Membro da Asociación de Constitucionalistas de España (ACE) Membro da Asociación Catalá de Juristes Demòcrates (ACJD). Membro do Instituto Europeo de Dereitos Humanos. Membro da Xunta Directiva de Nacións Unidas-España (2000-2010). Secretario Xeral de ERC (2008-2011). Premio ao Deputado revelación (2008), Asociación de Xornalistas Parlamentarios das Cortes Xerais. Finalista do premio ao Deputado mellor orador do Congreso dos Deputados (2009, 2010), Asociación de Xornalistas Parlamentarios das Cortes Xerais.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "Joao Ridao Martín". Dialnet Plus. Consultado o 06 de marzo de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]