Jacobus Sinapius

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Jacobus Sinapius
Jacobus Sinapius.jpg
Nacemento1575
 Český Krumlov
Falecemento25 de setembro de 1622
 Praga e Clementinum
Causaqueda de cavalo
NacionalidadeRepública Checa
Ocupaciónquímico, médico e farmacéutico
editar datos en Wikidata ]

Jacobus Horcicky de Tepenecz, nado en 1575 e finado en 1622 foi un alquimista checo coñecido co nome latino de Sinapius.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

De humilde orixe, chegou a ser responsable da farmacia real de Praga e favorito do emperador Rodolfo II por mor de curarlle dunha enfermidade (1608) e recibir o título nobiliario "De Tepenecz".

Tras a presunta compra do Manuscrito Voynich polo emperador a un descoñecido tentou a súa tradución, pero non hai noticias de que conseguise ningún éxito. Á morte do emperador en 1612 pasou a ser o propietario do manuscrito, quizais recibido do coleccionista de libros Pontanus (falecido en 1614), e conservouno ateá a súa morte. Nese momento pasou a mans descoñecidas (probablemente a Georgius Barschius): a súa firma aparece escrita, con tinta desvanecida polo tempo, na primeira folla do manuscrito e hoxe só é visible con luz ultravioleta. Este feito parece ser unha proba de que o Manuscrito Voynich realmente existía naquela época (1608) e non é unha falsificación moderna como se propuxo recentemente.

Sinapius chegou a acumular unha fortuna vendendo un elixir que o curaba todo bautizado como "Aqua-Sinapius", quizais o mesmo co cal curou o emperador e serviu para gañarse a súa enteira confianza.

En 1609 publicou un panfleto procatólico que sufriu diversas reimpresións. Segundo unha fonte de 1777, Jacobus escribiu moitos manuscritos relacionados coa química e a botánica.

Morreu en 1622 debido a unha caída dun cabalo que sufriu o ano anterior. Dous días antes da súa morte, foi trasladado ao Clementinum onde foi coidado por xesuítas e aos que deixou a cantidade de 50 000 moedas de ouro e o seu estado de Mělník. Permanece enterrado na igrexa de Savior no Clementinum.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • The Voynich Manuscript: An Elegant Enigma. D' Imperio (1978). Aegean Park Press (1980).
  • The Queen's Conjuror. Benjamin Wollet (2001), Flamingo, Londres.