Jack Nicklaus

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Jack Nicklaus
JackNicklausMedalOfFreedom.jpg
Nacemento21 de xaneiro de 1940
 Columbus
NacionalidadeEstados Unidos de América
Alma máterUniversidade do Estado de Ohio
Ocupacióngolfista e arquitecto
PremiosMedalla Presidencial da Liberdade e Hall da Fama do Golfe Mundial
editar datos en Wikidata ]

Jack William Nicklaus, nado en Columbus (Ohio) o 21 de xaneiro de 1940 é un ex-golfista estadounidense, considerado por moitos o mellor da historia, por ser quen gañou un maior número de torneos majors (un total de 18 profesionais e 20 se se contan od dous Abertos dos Estados Unidos Afeccionado que gañou en 1959 e 1961).[1] A súa robusta aparencia e o seu cabelo dourado déronlle o albume de Golden Bear (oso dourado).[2]

No Aberto dos Estados Unidos de 1962 gañou o seu primeiro torneo profesional, á vez que foi tamén o seu primeiro major. Nesta ocasión impúxose a Arnold Palmer comezando unha enorme rivalidade entre ambos. En 1966, gañou The Masters por segundo ano consecutivo, sendo o único en conseguilo ata ese momento. Ese ano tamén gañou o Aberto británico co que logrou adxudicarse polo menos nunha ocasión todos os torneos majors (conseguira o Campionato da PGA en 1963).

Entre 1971 e 1980, gañou nove majors máis, superando o récord de trece que tiña Bobby Jones. Aos 46 anos conseguiu o seu major número 18, co The Masters de 1986, converténdose no gañador de máis idade dun torneo major na historia. En 1990, uniuse ao PGA Tour sénior e en 1996 xa gañara dez torneos do tour, incluíndo oito majors. Continuou a xogar os catro majors do PGA Tour ata 2005, cando disputou as súas últimas aparicións no Aberto británico e en The Masters.

Ademais destes títulos organiza o seu propio torneo do PGA Tour, o Memorial Tournament, escribe libros sobre técnica de xogo e autobiográficos, deseña campos de golf coa súa compañía, unha das máis importantes do mundo do sector, e ten a súa propia marca de equipamento de golf, fundada en 1992.[3]

Palmarés[editar | editar a fonte]

O presidente George W. Bush xunto a Tim Finchem (comisionado do PGA Tour) e os capitáns Jack Nicklaus e Gary Player o 13 de abril de 2005 na oficina oval coa Copa Presidente.

Durante a súa carreira no PGA Tour, Nicklaus gañou 18 torneos majors, sendo este o récord de vitorias. Ten o récord de vitorias no Masters de Augusta, con seis, e logrou cinco no Campionato da PGA, catro no Aberto dos Estados Unidos e tres no Aberto Británico.

Gañou 73 torneos do PGA Tour, sendo o terceiro golfista que máis posúe tras Tiger Woods e Sam Snead, e obtivo 286 top 10, segundo no historial detrás de Snead.

Foi en oito temporadas o líder en ganancias do PGA Tour (1964, 1965, 1967, 1971, 1972, 1973, 1975 e 1976), segundo en cinco temporadas, e terceiro noutras tres.[4] Ademais, obtivo o premio ao xogador do ano en cinco ocasións (1967, 1972, 1973, 1975 e 1976).

Por outra banda, xogou en seis ocasións a Ryder Cup, onde logrou 18,5 puntos en 28 partidos, e capitaneou o equipo sen xogar noutras dúas edicións.

Majors[editar | editar a fonte]

Ano Campionato 54 buratos Marcador Marxe Finalista
1962 Aberto dos Estados Unidos -2 -1 (72-70-72-69=283) Playoff 1 Flag of the United States.svg Arnold Palmer
1963 Master de Augusta +1 -2 (74-66-74-72=286) 1 golpe Flag of the United States.svg Tony Lema
1963 Campeonato de la PGA -3 -5 (69-73-69-68=279) 2 golpes Flag of the United States.svg Dave Ragan
1965 Master de Augusta (2) +5 -17 (67-71-64-69=271) 9 golpes Flag of the United States.svg Arnold Palmer, Flag of South Africa.svg Gary Player
1966 Master de Augusta (3) Par E (68-76-72-72=288) Playoff 2 Flag of the United States.svg Gay Brewer, Flag of the United States.svg Tommy Jacobs
1966 Aberto británico -2 -2 (70-67-75-70=282) 1 golpe Flag of the United States.svg Doug Sanders, Gales Dave Thomas
1967 Aberto dos Estados Unidos (2) -1 -9 (71-67-72-65=275) 4 golpes Flag of the United States.svg Arnold Palmer
1970 Aberto británico (2) -2 -5 (68-69-73-73=283) Playoff 3 Flag of the United States.svg Doug Sanders
1971 Campeonato de la PGA (2) +4 -7 (69-69-70-73=281) 2 golpes Flag of the United States.svg Billy Casper
1972 Master de Augusta (4) +1 -2 (68-71-73-74=286) 3 golpes Australia Bruce Crampton, Flag of the United States.svg Bobby Mitchell, Flag of the United States.svg Tom Weiskopf
1972 Aberto dos Estados Unidos (3) +1 +2 (71-73-72-74=290) 3 golpes Australia Bruce Crampton
1973 Campionato da PGA (3) +1 -7 (72-68-68-69=277) 4 golpes Australia Bruce Crampton
1975 Master de Augusta (5) -1 -12 (68-67-73-68=276) 1 golpe Flag of the United States.svg Tom Weiskopf, Flag of the United States.svg Johnny Miller
1975 Campionato da PGA (4) +4 -4 (70-68-67-71=276) 2 golpes Australia Bruce Crampton
1978 Aberto británico (3) -1 -7 (71-72-69-69=281) 2 golpes Flag of the United States.svg Ben Crenshaw, Flag of the United States.svg Raymond Floyd, Flag of the United States.svg Tom Kite, Flag of New Zealand.svg Simon Owen
1980 Aberto dos Estados Unidos (4) Par -8 (63-71-70-68=272) 2 golpes Flag of Japan.svg Isao Aoki
1980 Campionato da PGA (5) +3 -6 (70-69-66-69=274) 7 golpes Flag of the United States.svg Andy Bean
1986 Master de Augusta (6) -4 -9 (74-71-69-65=279) 1 golpe Flag of the United States.svg Tom Kite, Australia Greg Norman

1 Derrotou a Arnold Palmer no playoff de 18-buratos: Nicklaus (71), Palmer (74)
2 Derrotou a Tommy Jacobs & Gay Brewer no playoff de 18-buratos: Nicklaus (70), Jacobs (72), Brewer (78)
3 Derrotou a Doug Sanders no playoff de 18-buratos: Nicklaus (72), Sanders (73)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Spencer, Reid. The Sporting News selects 50 Greatest Golfers (en inglés). The Sporting News. ISBN 0892046929. 
  2. "Jack Nicklaus". Microsoft Encarta Online Encyclopedia. 2007. Consultado o 10 de xaneiro de 2009. 
  3. "Company Profile". manta.com. Consultado o 10 de xaneiro de 2009. 
  4. "Jack Nicklaus". Nicklaus.com. Consultado o 10 de xaneiro de 2009. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]