Saltar ao contido

J. Benito Fernández

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:BiografíaJ. Benito Fernández

J. Benito Fernández (2007) Editar o valor en Wikidata
Biografía
Nacemento2 de maio de 1956 Editar o valor en Wikidata (69 anos)
Tomiño Editar o valor en Wikidata
ResidenciaMadrid Editar o valor en Wikidata
EducaciónUniversidade Complutense de Madrid - xornalismo Editar o valor en Wikidata
Actividade
Ocupaciónbiógrafo Editar o valor en Wikidata
EmpregadorTelevisión Española (1974–2008) Editar o valor en Wikidata

Twitter: JBenitoFern1 BNE: XX1398158 Editar o valor en Wikidata

J. Benito Fernández nado en Tomiño o 2 de maio de 1956, é un escritor e biógrafo galego en lingua castelá, radicado en Madrid.[1]

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

José Benito naceu en Tomiño, Pontevedra, o 2 de maio de 1956. En 1960, trasladouse coa súa familia a Madrid debido á emigración interior, onde viviu nunha época marcada pola escaseza e a sinxeleza. Esta primeira experiencia influíu no seu interese por personaxes excéntricos e pouco convencionais. A súa paixón pola literatura xurdiu da lectura da Carta ao seu pai de Franz Kafka, que espertou o seu interese pola "literatura persoal" (memorias, biografías, autobiografías, diarios, diarios de prensa e cartas).[2]

Fernández é licenciado en Ciencias da Información, na especialidade de Xornalismo, pola Universidade Complutense de Madrid. En 1974 comezou a traballar en Televisión Española (TVE), onde permaneceu ata 2008 e formou parte dos equipos de redacción de programas emblemáticos como Informe Semanal e Telediario.[3] Tamén colaborou en publicacións culturais e analíticas como Los Cuadernos del Norte, Quimera, El Viejo Topo, Triunfo, Letra Internacional, Transición, La Calle, Tiempo de Historia, Atlántica XXII e Calle del Aire. Tamén escribiu para medios dixitais como FronteraD e publicou ocasionalmente artigos en ABC, El País, La Razón, Faro de Vigo e Heraldo de Aragón.[4]

En 1988 dirixiu e presentou a serie radiofónica Mis malditos favoritos para Radiocadena Española, onde percorreu a vida de trece personaxes emblemáticos da literatura e da música, entre os que se atopaban Alex Chilton, Tom Waits, Jean Genet, Boris Vian, Louis-Ferdinand Céline, Emil Cioran, Henri Michaux, Gonzalo Torrente Malvido, Leopoldo María Panero, Eduardo Haro Ibars, Gonzalo Suárez, Lauro Olmo e Agustín Gómez Arcos. Este proxecto inspirou as súas dúas primeiras biografías: El contorno del abismo, sobre Leopoldo María Panero, e Los pasos del caído, sobre Eduardo Haro Ibars.[5]

Os seus traballos sobre Panero e Haro Ibars recibiron eloxios da crítica especializada, que destacou o seu estilo atractivo e detallado e a profundidade da súa investigación. Ademais, Fernández editou e escribiu o prólogo dunha antoloxía de textos de Leopoldo María Panero titulada Mi cerebro es una rosa. Tamén colaborou no Diccionario Biográfico del Español da Real Academia da Historia.[6]

Ao longo da súa carreira, Fernández participou en numerosos congresos e eventos literarios, como o Congreso de Poéticas Novísimas "Un Fuego Nuevo" na Universidade de Zaragoza (2002) e en varias edicións da Feira do Libro de Madrid e unha en Valladolid, onde participou nunha mesa redonda sobre biografías. En 2023 publicou unha versión revisada e actualizada de El contorno del abismo, considerada unha obra definitiva sobre Leopoldo María Panero.[7]

En 2025, deu o salto á ficción, publicando en galego, nunha tradución de Perfecto Conde, Non creo en máis vida ca esta, que relata os últimos días dun pai ao coidado do seu fillo, que reflexiona sobre a súa propia vida. Unha conmovedora purga da memoria do narrador. A escritura como ferramenta introspectiva. O drama humano do éxodo rural e a emigración.

Biografía

[editar | editar a fonte]

Narrativa

[editar | editar a fonte]

Libros colectivos

[editar | editar a fonte]
  • O siñor Afranio, Antón Alonso Ríos (2019). Deputación de Pontevedra Editorial.
  • El poema, flor de la nada. 15 glosas a la poesía de Leopoldo María Panero, editado por Javier Huerta (2020). Madrid: Fundación Universitaria Española, Sial/Trivium.
  • Travesías biográficas. Un diálogo interdisciplinar, editado por María Jesús González e Adrián Magali (2022). Santander: Ediciones Universidad de Cantabria.
  • Ourense Muy cerca (2023).El Cercano, 2023.
  • Memoria de los sueños. Ferrer Lerín ante la crítica, (2025). Valencia: Contrabando. Coordinado por Joaquín Fabrellas e Francisco Ferrer Lerín.
  1. "Fernández, J. Benito". Editorial Galaxia. Consultado o 2026-01-22.
  2. Villena, Luis Antonio. "Sobre J. Benito Fernández y la literatura del yo". El Mundo, 2017.
  3. González, Laura. "La trayectoria de J. Benito Fernández en Televisión Española". ABC Cultural, 2008.
  4. Fernández, J. Benito. "Una vida en la literatura y el periodismo". FronteraD, 2020.
  5. Goñi, Javier. "Ensayo y biografía en la obra de J. Benito Fernández". Babelia, 2005.
  6. Real Academia de la Historia. "José Benito Fernández en el Diccionario Biográfico Español". 2010.
  7. Sousa, Patricia. "Revisión y legado de Panero en Fernández". El País, 2023.
  8. Eduardo Haro Ibars: los pasos del caído - J. Benito Fernández - 978-84-339-6224-9 (en castelán).
  9. "El incógnito Rafael Sánchez Ferlosio. Apuntes para una biografía árdora ediciones". ardora.com. Consultado o 2026-01-22.
  10. "El plural es una lata. Biografía de Juan Benet". Editorial Renacimiento (en castelán). Consultado o 2026-01-22.
  11. "Olifante Ediciones de Poesía - Las claves de lo oscuro. Biografía de Ángel Guinda". www.olifante.com. Consultado o 2026-01-22.
  12. "Non creo en máis vida ca esta". Editorial Galaxia. Consultado o 2026-01-22.
  13. Pastoriza, Francisco R. (2026-03-12). "J. Benito Fernández publica «Non creo en mais vida ca esta»". Aquí Madrid (en castelán). Consultado o 2026-03-13.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]