J. Benito Fernández
J. Benito Fernández (2007) | |
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 2 de maio de 1956 Tomiño |
| Residencia | Madrid |
| Educación | Universidade Complutense de Madrid - xornalismo |
| Actividade | |
| Ocupación | biógrafo |
| Empregador | Televisión Española (1974–2008) |
J. Benito Fernández nado en Tomiño o 2 de maio de 1956, é un escritor e biógrafo galego en lingua castelá, radicado en Madrid.[1]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]José Benito naceu en Tomiño, Pontevedra, o 2 de maio de 1956. En 1960, trasladouse coa súa familia a Madrid debido á emigración interior, onde viviu nunha época marcada pola escaseza e a sinxeleza. Esta primeira experiencia influíu no seu interese por personaxes excéntricos e pouco convencionais. A súa paixón pola literatura xurdiu da lectura da Carta ao seu pai de Franz Kafka, que espertou o seu interese pola "literatura persoal" (memorias, biografías, autobiografías, diarios, diarios de prensa e cartas).[2]
Fernández é licenciado en Ciencias da Información, na especialidade de Xornalismo, pola Universidade Complutense de Madrid. En 1974 comezou a traballar en Televisión Española (TVE), onde permaneceu ata 2008 e formou parte dos equipos de redacción de programas emblemáticos como Informe Semanal e Telediario.[3] Tamén colaborou en publicacións culturais e analíticas como Los Cuadernos del Norte, Quimera, El Viejo Topo, Triunfo, Letra Internacional, Transición, La Calle, Tiempo de Historia, Atlántica XXII e Calle del Aire. Tamén escribiu para medios dixitais como FronteraD e publicou ocasionalmente artigos en ABC, El País, La Razón, Faro de Vigo e Heraldo de Aragón.[4]
En 1988 dirixiu e presentou a serie radiofónica Mis malditos favoritos para Radiocadena Española, onde percorreu a vida de trece personaxes emblemáticos da literatura e da música, entre os que se atopaban Alex Chilton, Tom Waits, Jean Genet, Boris Vian, Louis-Ferdinand Céline, Emil Cioran, Henri Michaux, Gonzalo Torrente Malvido, Leopoldo María Panero, Eduardo Haro Ibars, Gonzalo Suárez, Lauro Olmo e Agustín Gómez Arcos. Este proxecto inspirou as súas dúas primeiras biografías: El contorno del abismo, sobre Leopoldo María Panero, e Los pasos del caído, sobre Eduardo Haro Ibars.[5]
Os seus traballos sobre Panero e Haro Ibars recibiron eloxios da crítica especializada, que destacou o seu estilo atractivo e detallado e a profundidade da súa investigación. Ademais, Fernández editou e escribiu o prólogo dunha antoloxía de textos de Leopoldo María Panero titulada Mi cerebro es una rosa. Tamén colaborou no Diccionario Biográfico del Español da Real Academia da Historia.[6]
Ao longo da súa carreira, Fernández participou en numerosos congresos e eventos literarios, como o Congreso de Poéticas Novísimas "Un Fuego Nuevo" na Universidade de Zaragoza (2002) e en varias edicións da Feira do Libro de Madrid e unha en Valladolid, onde participou nunha mesa redonda sobre biografías. En 2023 publicou unha versión revisada e actualizada de El contorno del abismo, considerada unha obra definitiva sobre Leopoldo María Panero.[7]
En 2025, deu o salto á ficción, publicando en galego, nunha tradución de Perfecto Conde, Non creo en máis vida ca esta, que relata os últimos días dun pai ao coidado do seu fillo, que reflexiona sobre a súa propia vida. Unha conmovedora purga da memoria do narrador. A escritura como ferramenta introspectiva. O drama humano do éxodo rural e a emigración.
Obra
[editar | editar a fonte]Biografía
[editar | editar a fonte]- El contorno del abismo. Vida y leyenda de Leopoldo María Panero (2011). Madrid: Tusquets. ISBN 978-84-8310-495-8. Biografía de Leopoldo María Panero. Nova edición aumentada en Anagrama (2023), ISBN 978-84-339-0183-5.
- Eduardo Haro Ibars: los pasos del caído (2006). Anagrama: ISBN 978-84-339-6224-9. Biografía de Eduardo Haro Ibars. Finalista do Premio Anagrama de ensaio.[8]
- El incógnito Rafael Sánchez Ferlosio. Apuntes para una biografía (2017). Madrid. Árdora. ISBN 978-84-88020-60-4. 612 páxs. Biografía de Rafael Sánchez Ferlosio.[9]
- El plural es una lata. Biografía de Juan Benet (2024). Editorial Renacimiento. 524 páxs. ISBN 9788410148581.[10]
- Las claves de lo oscuro. Biografía de Ángel Guinda (2025). Olifante Ediciones de poesía.[11] 440 páxs. ISBN 9788412899191.
Narrativa
[editar | editar a fonte]- Non creo en máis vida ca esta (2025). Vigo: Galaxia. Tradución ao galego de Perfecto Conde. 280 páxs. ISBN 978-84-1176-531-2.[12] [13]
Ensaio
[editar | editar a fonte]- Gide/Barthes. Cuaderno de niebla (2011). Montesinos. Ensaio sobre André Gide e Roland Barthes. ISBN 978-84-15-21618-6.
Edición
[editar | editar a fonte]- Mi cerebro es una rosa, antoloxía de Leopoldo María Panero (1998). Roger. ISBN 978-84-89979-35-2.
Libros colectivos
[editar | editar a fonte]- O siñor Afranio, Antón Alonso Ríos (2019). Deputación de Pontevedra Editorial.
- El poema, flor de la nada. 15 glosas a la poesía de Leopoldo María Panero, editado por Javier Huerta (2020). Madrid: Fundación Universitaria Española, Sial/Trivium.
- Travesías biográficas. Un diálogo interdisciplinar, editado por María Jesús González e Adrián Magali (2022). Santander: Ediciones Universidad de Cantabria.
- Ourense Muy cerca (2023).El Cercano, 2023.
- Memoria de los sueños. Ferrer Lerín ante la crítica, (2025). Valencia: Contrabando. Coordinado por Joaquín Fabrellas e Francisco Ferrer Lerín.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Fernández, J. Benito". Editorial Galaxia. Consultado o 2026-01-22.
- ↑ Villena, Luis Antonio. "Sobre J. Benito Fernández y la literatura del yo". El Mundo, 2017.
- ↑ González, Laura. "La trayectoria de J. Benito Fernández en Televisión Española". ABC Cultural, 2008.
- ↑ Fernández, J. Benito. "Una vida en la literatura y el periodismo". FronteraD, 2020.
- ↑ Goñi, Javier. "Ensayo y biografía en la obra de J. Benito Fernández". Babelia, 2005.
- ↑ Real Academia de la Historia. "José Benito Fernández en el Diccionario Biográfico Español". 2010.
- ↑ Sousa, Patricia. "Revisión y legado de Panero en Fernández". El País, 2023.
- ↑ Eduardo Haro Ibars: los pasos del caído - J. Benito Fernández - 978-84-339-6224-9 (en castelán).
- ↑ "El incógnito Rafael Sánchez Ferlosio. Apuntes para una biografía árdora ediciones". ardora.com. Consultado o 2026-01-22.
- ↑ "El plural es una lata. Biografía de Juan Benet". Editorial Renacimiento (en castelán). Consultado o 2026-01-22.
- ↑ "Olifante Ediciones de Poesía - Las claves de lo oscuro. Biografía de Ángel Guinda". www.olifante.com. Consultado o 2026-01-22.
- ↑ "Non creo en máis vida ca esta". Editorial Galaxia. Consultado o 2026-01-22.
- ↑ Pastoriza, Francisco R. (2026-03-12). "J. Benito Fernández publica «Non creo en mais vida ca esta»". Aquí Madrid (en castelán). Consultado o 2026-03-13.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Leopoldo María Panero, táboa redonda con Leopoldo María Panero en Negro sobre blanco de Televisión Española, 27/9/1999.
- Malditismo, entrevista en Las noches blancas de Telemadrid, 16/5/2012.
- En torno a Rafael Sánchez Ferlosio no Instituto Cervantes, 7/5/2012.
- Entrevista en La hora cultural de Televisión Española, 17/4/2023.
- Presentación de El plural es una lata con Juan Cruz na Fundación Universitaria Española, 19/9/2024.
- Volver a Benet, charla con Manuel Neila en Tribuna Ciudadana, 27/9/2024.
- Reseña de El plural es una lata por Manuel Rico en Nueva Tribuna, 6/10/2024.
- Benet, ante la fría luz de los espejos, reseña por Ramón L. Calvo en República de las Letras, 5/2/2025.
- Genio y delirio, creadores en la tormenta, intervención en Documentos RNE, 22/9/2025.