O 8086 deu lugar á arquitectura x86, que finalmente se converteu na liña de procesadores máis exitosa de Intel. O 5 de xuño de 2018, Intel lanzou unha CPU de edición limitada para conmemorar o 40 aniversario do Intel 8086, chamada Intel Core i7-8086K.[3]
En 1972, Intel lanzou o 8008, seu primeiro microprocesador de 8 bits.[nota 2] Implementou un conxunto de instrucións deseñado por Datapoint Corporation para terminais CRT programables, que tamén demostrou ser bastante versátil. O dispositivo requiría varios circuítos integrados adicionais para producir un ordenador funcional, en parte debido a que estaba encapsulado nun pequeno "paquete de memoria" de 18 pins, o que facía pouco práctico o uso dun bus de enderezos separado (Intel era principalmente un fabricante de DRAM naquel momento).
Dous anos despois, Intel lanzou o 8080, empregando os novos paquetes DIL de 40 pins orixinalmente desenvolvidos para circuítos integrados de calculadoras, o que permitía un bus de enderezos separado. Tiña un conxunto de instrucións ampliado, código fonte compatible (non binario) co 8008,[6] e tamén algunhas instrucións de 16 bits para facilitar a programación. O dispositivo 8080 foi finalmente substituído polo 8085 (1977), baseado na carga por esgotamento, que utilizaba unha única fonte de alimentación de +5 V en lugar das tres voltaxes de funcionamento diferentes dos chips anteriores.[nota 3] Outros microprocesadores de 8 bits coñecidos que xurdiron durante estes anos son o Motorola 6800 (1974), o General Instruments PIC16X (1975), o MOS Technology 6502 (1975), o Zilog Z80 (1976) e o Motorola 6809 (1978).
A frecuencia de reloxo estaba limitada orixinalmente a 5 MHz,[nota 4] pero as versións posteriores de HMOS especificáronse para 10 MHz. As versións HMOS-III e CMOS fabricáronse durante moito tempo (polo menos ata a década de 1990) para sistemas integrados, aínda que o seu sucesor, o 80186/80188 (que inclúe algúns periféricos no chip), foi máis popular para o seu uso integrado.
O 80C86, a versión CMOS do 8086, utilizouse en moitos ordenadores portátiles e sistemas integrados, incluíndo o GridPad, o Toshiba T1200, o HP 110 e, finalmente, o Lunar Prospector de 1998–1999.
Para o empaquetado, o Intel 8086 estaba dispoñible en variantes DIP de cerámica e plástico.
↑Menos búferes TTL, latches e multiplexores (aínda que a cantidade de lóxica TTL non se reduciu drasticamente). Tamén permite o uso de circuítos integrados económicos da familia 8080, onde o 8254 CTC, o Intel 8255 PIO e o 8259 PIC se empregaron no deseño dos PC IBM. Ademais, simplifica a disposición das placas de circuíto impreso e reduce o custo das placas, así como require menos chips DRAM (de 1 ou 4 bits de ancho).
↑usando lóxica PMOS de carga mellorada (que require 14 V, conseguindo compatibilidade TTL ao ter VCC a +5 V e VDD a −9 V).
↑Activado pola lóxica de carga de esgotamento nMOS (o 8085 fabricouse posteriormente usando procesamento HMOS, do mesmo xeito que o 8086).
↑(O IBM PC usaba 4,77MHz, 4/3 da frecuencia estándar NTSC para o sinal de color burst)
↑Intel Corporation (maio–xuño de 1980). "The 8086 Family: Concepts and realities". Intel Preview(en inglés) (Special Issue: 16-Bit Solutions): 19. ISSN1041-8547.
12Intel Corporation (xaneiro/febreiro de 1980). "New Products: Faster 8086 provides 60% more performance". Intel Preview(en inglés): 22.
↑Intel Corporation (maio–xuño de 1980). "New 8086 family products boost processor performance by 50 percent". Intel Preview(en inglés) (Special Issue: 16-Bit Solutions): 17.
↑Intel Corporation (maio–xuño de 1979). "Microcomputer Components: New price reductions and production improvements make the popular 8086 microprocessor even more attractive". Intel Preview(en inglés): 11.
Unha variante cerámica, D8086
Unha variante plástica, P8086
