Inessa Armand

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Inessa Armand
Inessa Armand.jpg
Nome completo Inessa Feodorovna Armand
Nome de nacemento Elisabeth -Inès Stéphane d'Herbenville
Nacemento 8 de maio de 1874
  Francia París, Francia
Falecemento 24 de setembro de 1920 (46 anos)
  Flag of the Soviet Union.svg Nalchik, Unión Soviética
Causa Cólera
Soterrada Necrópole da Muralla do Kremlim de Moscova
Nacionalidade francesa
Alma máter Universidade Libre de Bruxelas
Ocupación Revolucionaria, política
editar datos en Wikidata ]

Inessa Feodorovna Armand,, nada o 8 de maio de 1874 e finada o 24 de setembro de 1920, foi unha política comunista franco-rusa, membro dos bolxeviques e feminista que pasou a maior parte da súa vida en Rusia.[1][2][3][4]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Armand naceu en París como Elisabeth -Inès Stéphane d'Herbenville. A súa nai, Nathalie Wild, era unha actriz de ascendencia francesa e inglesa e o seu pai, Théodore Pécheux d'Herbenville, un famoso cantante de ópera[5] que morreu cando só tiña cinco anos, debido a isto criar xunto á súa avoa e a súa tía, ambas profesoras que vivían en Moscova.[6]

Aos 19 anos casou con Alexander Armand, o fillo dun rico industrial téxtil ruso, co que tivo catro fillos aínda que tamén, coidaba do fillo do irmán do seu marido. Inessa e o seu marido abriron unha escola para fillos de campesiños nos arredores de Moscova. Neste tempo Armand tamén ingresou nunha organización caritativa dirixida a mulleres que exercían a prostitución na capital rusa.

En 1902, abandonou ao seu marido, con quen tiña un matrimonio aberto, para casar co seu irmán Vladimir, con quen compartía as súas radicais ideas políticas e co que tivo ao seu quinto fillo, Andrei.[7][8]

En 1903, uniuse ao ilegal Partido Social-Democrático dos Traballadores de Rusia, no que distribuíu propaganda ilegal. Tralo seu arresto en xuño de 1907, foi sentenciada a dous anos de exilio interno en Mezen ao norte de Rusia.[9]

En novembro de 1908 logrou escapar de Mezen e abandonar Rusia para establecerse de novo en París, onde coñeceu a Vladimir Lenin e a outros bolxeviques que vivían no exilio. En 1911 comezou a traballar como secretaria para o Comité de Organizacións estranxeiras coordinando a tódolos grupos bolxeviques na Europa Occidental.[10]

Armand cos seus fillos en Bruxelas, 1909.

Armand regresou a Rusia en xullo de 1912. Lenin necesitaba que levase a resolución da Conferencia de Praga, para axudar a organizar a campaña bolxevique para que os seus seguidores foran escollidos na Duma, e descubrir o que estaba sucedendo no Pravda.[11] Rappaport sinala que Lenin sabía que o seu regreso a Rusia supoñía o seu arresto inmediato, porén tomouno á lixeira, poñendo así os intereses do partido por riba dos seus sentimentos cara ela. Dous meses despois foi arrestada e enviada ao cárcere, onde permaneceu ata marzo de 1913. De novo Armand deixou Rusia de xeito ilegal, e marchou a vivir xunto a Lenin e a súa muller Nadezhda Krupskaia en Galicia. Alí comezou a traballar na edición de Rabotnitsa. Krupskaia, sinalou que a pesar da súa fatiga polo traballo, Armand somerxeuse nos traballos do partido. Lenin escribiulle e confiou nela máis que en ninguén outro dos seus achegados.[12] A Okhrana chegou a considerala como a man dereita de Lenin.[12]

Revolución Rusa de 1917[editar | editar a fonte]

O 2 de marzoxul./ 15 de marzo de 1917greg. o tsar Nicolao II de Rusia abdicou o trono tralos acontecementos da Revolución de Febreiro deixando o poder nas mans do Goberno provisional ruso, que declarou a república no país. Os bolxeviques no exilio comezaron a inquietarse por regresar a Rusia para axudar no futuro do país. Os alemáns esperaban que a influencia bolxevique axudaríanos a que Rusia abandonara a Primeira Guerra Mundial, polo que fretaron un tren especial para Lenin, Armand e outros 26 revolucionarios chegaran ata Petrogrado.

Trala Revolución de Outubro, Armand pasou a dirixir o Consello Económico de Moscova[13] e serviu como membro executivo do Soviet de Moscova. Mostrouse crítica coa decisión do goberno bolxevique de asinar o Tratado de Brest-Litovsk que deixaba a Rusia fora da contenda mundial. Ao seu regreso a Petrogado, foi nomeada directora do Zhenotdel, unha organización que loitaba pola igualdade das mulleres dentro do Partido Comunista e os sindicatos da Unión Soviética, con poder para tomar decisións lexislativas. Logrou crear reformas que permitían o dereito das mulleres ao divorcio, aborto, participar nos asuntos de goberno e a creación de comedores masivos e centros da maternidade.[14]

Últimos anos[editar | editar a fonte]

Funeral de Inessa Armand en Moscova

Durante a primavera de 1920 apareceu, por iniciativa de Armand, o xornal Kommunistka, que trataba sobre os asuntos relacionados coa "emancipación das mulleres e a necesidade de alterar a relación entre os sexos para que se producira un cambio duradeiro". No quinto número desta publicación apareceu o obituario da súa fundadora.

Tras notar a fatiga que lle producira o exceso de traballo, Lenin urxiu a Armand a que fora de vacacións ao Cáucaso, sen saber que esta rexión estaba infestada polas epidemias e que aínda non fora pacificada polo Exército Vermello.[15] Armand e outros pacientes tiveron que ser evacuados de alí. Na tarde do 21 de setembro de 1920, Armand dispúxose a reunirse co Comité Executivo de Nal'chik, probablemente para conseguir aloxamento para o seu grupo, e contraeu o cólera. Morreu nas primeiras horas do 24 de setembro aos 46 anos.[16] Trala súa morte, foi a primeira muller en ser enterrada na necrópole das murallas do Kremlim de Moscova,[17] e celebrouse un funeral de Estado, algo extremadamente raro para unha muller, no que as multitudes entoaron a Internacional.[18][19]

Para a década de 1930 o seu traballo xa quedara esquecido e o Zhenotdel foi abolido en 1930.[20]

Armand na cultura popular[editar | editar a fonte]

Armand foi caracterizada no cine nas películas Lenin v Parizhe[21] (1981, por Claude Jade), Il treno di Lenin[22] (1987, por Dominique Sanda) e All My Lenins (1997, por Janne Sevchenko). Tamén foi retratada como a heroína na novela de ficción Seven Days to Petrograd (1988, Penguin Books) de Tom Hyman ambientada na viaxe de regreso do exilio a dita cidade por parte de Lenin e Inessa.

A súa vida está no cerne da novela Ostrácia da escritora lucense Teresa Moure.[23]

A súa aventura con Vladimir Lenin ocultouse na propia URSS para non danar a imaxe idealizada de Lenin como un marido fiel transmitida pola propaganda soviética. A súa correspondencia íntima gárdase no Instituto de Investigacións sobre Marxismo-Leninismo de Moscova, que só permitiu a publicación de fragmentos das mesmas. É moi coñecida a súa polémica epistolar con Lenin sobre aspectos da liberación feminina. Lenin non estaba de acordo cun panfleto no que propugnaba o amor libre e que finalmente non foi publicado por entender que se trataba dun concepto burgués.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Elwood.
  2. de Haan, Francisca.
  3. Mccauley.
  4. Warshofsky Lapidus.
  5. Elwood 1992, p. 14.
  6. http://assets.cambridge.org/97805214/14869/sample/9780521414869ws.pdf
  7. de Haan, Francisca; Daskalova, Krasimira. Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central ... p. 33. 
  8. Pearson, Michael (2002). Lenin's Mistress : The Life of Inessa Armand. Cahners Business Information, Inc. ISBN 037550589X. 
  9. R.C. Elwood, Inessa Armand: Revolutionary and Feminist, New York: Cambridge University Press, 1992.
  10. Barbara Evan Clements, Bolshevik Women, New York: Cambridge University Press, 1997.
  11. Rappaport, Helen (2010). Conspirator: Lenin in Exile. 
  12. 12,0 12,1 Rappaport, Helen. Conspirator: Lenin in Exile. 
  13. Smith, Bonnie. The Oxford Encyclopedia of Women in World History: 4 Volume Set. 
  14. Montague, Brendan. A Year on the Sauce. pp. 132–133. 
  15. Service, Robert. Lenin: A Biography. 
  16. Elwood, Ralph Carter. Inessa Armand: Revolutionary and Feminist. 
  17. Branko Lazitch and Milorad Drachkovitch, “Inessa Armand” in Biographical Dictionary of the Comintern, Palo Alto: Hoover Institution Press, 1986
  18. Pearson, Michael. "Lenin's lieutenant". 
  19. Smith, Bonnie G. The Oxford Encyclopedia of Women in World History: 4 Volume Set. ISBN 9780195148909. 
  20. Rappaport, Helen (2001). Encyclopedia of Women Social Reformers, Volume 1. ABC-CLIO. ISBN 9781576071014. 
  21. En galego: Lenin en París
  22. En galego: O tren de Lenin
  23. "Ostrácia de Teresa Moure, obra ímpar nas nossas letras" (en portugués). 17 de xuño de 2016. Consultado o 25 de febreiro de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]