Ignacio Aldecoa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ignacio Aldecoa
Ignacio aldecoa (estatua).jpg
Nome completo Ignacio Aldecoa
Nacemento 24 de xullo de 1925
  Vitoria
Falecemento 15 de novembro de 1969
  Madrid
Nacionalidade España
Educado en Universidade de Salamanca
Ocupación escritor
Cónxuxe Josefina Aldecoa
Premios Premio da Crítica Española
editar datos en Wikidata ]

Ignacio Aldecoa Isasi, nado en Gasteiz o 24 de xullo de 1925 e finado en Madrid o 15 de novembro de 1969, foi un poeta e escritor en lingua castelá. Catro son as súas principais obras: El fulgor y la sangre (1954), Con el viento solano (1956), Gran Sol (1958) e Parte de una historia (1967).

Biografía[editar | editar a fonte]

Naceu en Gasteiz no seo dunha familia burguesa e nesa cidade estudou bacharelato nos marianos, para logo marchar a estudar Filosofía e Letras en Salamanca primeiro e en Madrid despois. De carácter rebelde e despreocupado, a súa vida universitaria non se caracterizou pola aplicación nos estudos. Na capital tivo a ocasión de coñecer a escritores como Rafael Sánchez Ferlosio ou Carmen Martín Gaite, con quen conformou a chamada Xeración dos 50 ou Xeración dos nenos da guerra, unidos pola literatura e pola súa activa oposición á ditadura franquista. Casou coa tamén escritora Josefina Aldecoa, fundadora do colexio de inspiración laica Estilo.

Traxectoria literaria[editar | editar a fonte]

Empezou publicando dous libros de poesía para logo centrarse na novela e nos relatos, actividades literarias polas que é máis coñecido. Pertence ao realismo social dos anos cincuenta, caracterizado pola solidariedade cos humildes e os oprimidos, a desconformidade perante a sociedade da época e as arelas de cambio. A dura vida do campo ou do mar protagonizaron varias das súas obras.

A técnica narrativa de Aldecoa é a típica do realismo social do momento. O contido das obras teñen toda a prioridade e a el fican subordinadas as técnicas escollidas; xa que logo, rexeita toda pretensión experimental ou virtuosa. Salientou pola súa capacidade para captar os máis diversos ambientes nos que se desenvolven as súas novelas e relatos.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Todavía la vida (1947)
  • Libro de las algas (1949)
  • El fulgor y la sangre (1954). Finalista do premio Planeta.
  • Vísperas del silencio (1955)
  • Espera de tercera clase (1955)
  • Con el viento solano (1956)
  • Los pozos (1958)
  • Gran Sol (1958). Premio da Crítica.
  • El corazón y otros frutos amargos (1959)
  • Cuaderno de Godo (1961)
  • Caballo de pica (1961)
  • Arqueología (1961)
  • Neutral corner (1962)
  • Pájaros y espantapájaros (1963)
  • Los pájaros de Baden-Baden (1965)
  • Parte de una historia (1967)
  • Santa Olaja de Acero (1968)
  • Cuentos completos (1996). Póstuma.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Lázaro, F. e Tusón, V. (1982). Literatura española. Ed. Anaya.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]