Ida de Bernicia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Representación idealizada de Ida sacada da obra de John Speed de 1611 "Saxon Heptarchy"

Ida (falecido sobre 559) é o primeiro rei coñecido do reino anglo de Bernicia, que gobernou entre 547 e 559, data da súa morte. Pouco sabemos da súa vida ou reinado, pero foi considerado como o fundador da liña de sangue da que se proclamaban sucesores moitos dos reis anglosaxóns do norte de Inglaterra e sur de Escocia. Os seus sucesores combateron a resistencia britana e acabarían fundado o reino de Northumbria.

Fontes[editar | editar a fonte]

A Crónica anglosaxoa informa que o reinado de Ida comeza en 547, e lémbrao como fillo de Eoppa, neto de Esa e bisneto de Ingwy[1] Igualmente, a Historia Brittonum preséntao como fillo de Eoppa e primeiro rei de Berneich ou Bernicia.[2] A Crónica Anglosaxoa conta que gobernou durante doce anos e construíu o castelo de Bamburgh, capital berniciana. Posteriormente, con todo, a Crónica confunde o seu territorio co posterior de Northumbria, dicindo que Ælla, un rei histórico de Deira, o sucedeu como rei á súa morte.[3] Northumbria non existiu ata a unión de Bernicia e Deira, o que sucedeu por primeira vez baixo o neto de Ida, Aethelfrith. As xenealoxías dos reis anglosaxóns que figuran anexas a algúns manuscritos da Historia Brittonum proporciona máis información acerca de Ida e a súa familia: o texto chama Bearnoch á raíña de Ida, e indica que tivo doce fillos. Varios deles son tamén citados como reis.[4] Un deles, Theodric, é destacado por enfrontarse a unha coalición britana liderada por Urien de Rheged e os seus fillos.[5]

Algúns comentaristas dos séculos XVIII e XIX, comezando por Lewis Morris, asociaron a Ida cunha figura da tradición galesa coñecida como Flamdwyn ("Portador da chama").[6] Este Flamdwyn foi evidentemente un líder anglosaxón que se enfrontou a Urien Rheged e os seus fillos, especialmente o seu fillo Owain, que o matou.[7] Con todo, Rachel Bromwich indica que esta identificación ten pouco que a apoie;[7] outros escritores, tales como Thomas Stephens e William Forbes Skene, identifican a Flamdwyn con Theodric, o fillo de Ida, sinalando as pasaxes nas xenealoxías en que se fala das batallas de Theodric con Urien e os seus fillos.[6]

Na época en que Ida gobernaba, o control de Bernicia non se estendía apenas terra adentro.[8] Non foi ata a época de Æthelfrith, o neto de Ida, cando se produciu a expansión berniciana cara ao oeste. Esta tese está referendada pola descrición da Historia Brittonum' das loitas entre bernicianos e nativos britanos, indicando unha resistencia prolongada. Tamén reforza esta teoría a escaseza de achados arqueolóxicos anglosaxóns terra dentro no século VI.[8]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Crónica anglosaxoa, entrada de 547.
  2. Historia Brittonum, c. 56.
  3. Crónica Anglosaxoa, entrada de 560.
  4. Historia Brittonum, ch. 57.
  5. Historia Brittonum, c. 63.
  6. 6,0 6,1 Morris-Jones, John (1918). «Taliesin». Y Cymmrodor 28: 154. 
  7. 7,0 7,1 Bromwich, p. 353.
  8. 8,0 8,1 Fletcher, p. 25.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]