Hugo Obermaier

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Hugo Obermaier
Hugo Obermaier.jpg
Nacemento29 de xaneiro de 1877
 Ratisbona
Falecemento12 de novembro de 1946
 Friburgo
NacionalidadeAlemaña
RelixiónIgrexa católica
Alma máterUniversidade de Viena
Ocupaciónantropólogo, arqueólogo, prehistoriador, historiador, catedrático de universidade, escritor de non ficción e Cátedra universitaria
Premioshonorary doctor at the university of Freiburg
editar datos en Wikidata ]

Hugo Obermaier, naceu en Regensburg (Alemaña) o 29 de xaneiro de 1877 e falecido en Friburgo (Suíza) o 12 de novembro de 1946, foi un paleontólogo e prehistoriador alemán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo do inspector de escolas, Anton Obermaier, ordenouse como sacerdote secular en 1900, logo de terminar o seu pregraduado universitario. De 1901 a 1904 estuda arqueoloxía prehistórica, xeografía, xeoloxía, paleontoloxía, etnoloxía, filoloxía alemá e anatomía humana en Viena; obtendo o doutoramento cunha tese titulada Die Verbreitung des Menschen während des Eiszeitalters in Mitteleuropa (O hábitat do home durante a Idade de Xeo en Europa central). En 1908 cualificase como conferenciante na Universidade de Viena, dedicando o ano seguinte a esta actividade. En 1911 Obermaier, xunto Henri Breuil, foi designado para a cátedra vacante no recentemente fundado Instituto de Paleontoloxía Humana (Institut de Paléontologie Humaine) de París.

En España[editar | editar a fonte]

En 1914, encontrándose en España, o inicio da Primeira Guerra Mundial impídelle regresar a París, polo que permanece neste país estudando a arte prehistórica das covas da Cantabria. No 1916 publica en Madrid El Hombre Fósil e no 1918 nacionalízase español. Traballa desde 1916 no Museo Nacional de Ciencias Naturales de Madrid. En 1922 crease para el a cátedra de Historia Primitiva do Home na Universidade Central de Madrid, outorgándoselle un posto na Real Academia da Historia.

Nese mesmo ano de 1922, realiza unha viaxe á Galiza, dando unha serie de conferencias e publicando as Impresiones de un viaje prehistórico por Galicia no Boletín da Comisión Provincial de Monumentos de Ourense, t. IV (1923).

En 1936, estando en Oslo, representando a España no Congreso Internacional de Arqueoloxía Histórica e Protohistórica, coñece a situación da Guerra Civil polo que decide non volver a Madrid. En 1939 a pesar dos esforzos dos seus amigos, en especial o Duque de Alba, decide declinar o convite para ocupar de novo a súa cátedra ao saber que era reclamada por un dos seus estudantes máis capaces, o arqueólogo Julio Martínez Santaolalla.

Últimos anos[editar | editar a fonte]

Acepta entón, alegando razóns de saúde unha cátedra na Universidade de Friburgo, onde permaneceu ata a súa morte en 1946, recibindo honras da Universidade. Foi autor de textos académicos de prehistoria e outras contribucións de carácter científico en diversas publicacións.

O 23 de xuño 1951 fundouse na Universidade de Regensburg unha asociación, que desde 1956 é nomeada "Sociedade Hugo Obermaier para o estudo da Idade do Xeo e o Paleolítico" ("Hugo Obermaier-Gesellschaft für Erforschung des Eiszeitalters und der Steinzeit"), a cal se mantén ata agora activa.