Héctor Alterio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Héctor Alterio
Julieta Serrano y Héctor Alterio.jpg
Nome completoHéctor Benjamín Alterio
Nacemento21 de setembro de 1929 (89 anos)
LugarBuenos Aires Flag of Argentina.svg Arxentina
NacionalidadeArxentina
Cónxuxe(s)Tita Bacaicoa (1969-)
FillosErnesto Alterio
Malena Alterio
Profesiónactor
editar datos en Wikidata ]

Héctor Benjamín Alterio, nado en Buenos Aires o 21 de setembro de 1929, é un actor arxentino residente en España.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Ó finalizar os seus estudos de arte dramática, crea a compañía Nuevo Teatro, que renova a escena arxentina da década dos 60. Pero o seu debut nos escenarios produciuse moito antes, en 1948, cando protagonizou Como suicidarse en primavera unha obra escrita en 1937 edirixida por Alejandro Casona.

En 1950 foi cando fundou a compañía Nuevo Teatro coa que trabalou a pleno rendemento ata 1968. Pero os que realmente lle deron popularidade foron os seus traballos en cine que empezaron en 1965 con Todo sol es amargo, de Alfredo Mathé. Nos seguintes anos Alterio interviu en algunhas das mellores películas da que era daquela a nova xeración de cineastas arxentinos. Fixo colaboracións con Fernando Ayala Argentino hasta la muerte, 1970, Juan José Jusid La fidelidad, 1970, Héctor Olivera La venganza del beto Sánchez, 1972 e La Patagonia rebelde, 1974, Oso de Plata en Berlín. E o máis destacado deles, Leopoldo Torre Nilson El santo de la espada, 1969, La mafia, 1971 ou Los siete locos, 1972.

En 1975, mentres se atopaba en España, foi ameazado de morte pola Triple A, polo que decide non regresar ó seu país.

Desde 1975, Alterio tamén participou en multitude de producións españolas, deixando memorables creacións en A un dios desconocido (1977) de Jaime Chávarri, co que obtivo o premio ó mellor actor no Festival de San Sebastián; El crimen de Cuenca (1979) de Pilar Miró; El nido (1980) de Jaime de Armiñán, película nomeada ó Oscar e premio ó mellor actor da Asociación de Cronistas de Nueva York; ou Don Juan en los infiernos (1991) e El detective y la muerte (1994); ambas películas de Gonzalo Suárez.

Os seus fillos, Ernesto Alterio e Malena Alterio tamén son actores. En 2003 entregaron ó seu pai o Goya de Honor.

Premios[editar | editar a fonte]

Filmografía[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]