Saltar ao contido

Gryllotalpidae

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Gryllotalpidae
Gryllotalpidae
Henri Louis Frédéric de Saussure 1870 Editar o valor en Wikidata
 Nome común
Veenmollen (nl)  
الديدان الصرَّارة (ar)  
صرَّارة المساء (ar)  
صراصير الحقل (ar)  
الحَفَّارات (ar)  
الحالوشيات (ar)  
الجنكازيات (ar)  
jordsirisser (nb)  
bramorji (sl)   Editar o valor en Wikidata
Imaxe
 Instancia de
 Categoría taxonómica
Características
 Fonte de alimentación
Clasificación taxonómica
SuperreinoHolozoa
ReinoAnimalia
FiloArthropoda
ClaseInsecta
OrdeOrthoptera
SuperfamiliaGrylloidea
FamiliaGryllotalpidae Editar o valor en Wikidata
Saussure, 1870 Gryllotalpidae Editar o valor en Wikidata
Localización
 Mapas
Distribución
Códigos e identificadores
Freebase/m/03qdb0 Editar o valor en Wikidata
ITIS102369 Editar o valor en Wikidata
OTT202336 Editar o valor en Wikidata
CoL8NKKZ Editar o valor en Wikidata
EOL995 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Wikidata C:Commons

Os Gryllotalpidae son unha familia da orde dos ortópteros.

Descrición

[editar | editar a fonte]

Teñen entre 3 e 5 centímetros de lonxitude, con grandes ollos redondos e patas dianteiras similares a pas, desenvolvida para escavar e nadar. Amais poden voar, chegando a desprazarse os exemplares adultos até 8 km durante a época de apareamento. Están activos a maior parte do ano, pero pasan o inverno hibernando. Os exemplares máis novos teñen as ás máis curtas, e a súa aparencia varía dependendo da especie, asemellándose con algúns saltóns ou formigas moi grandes, ou, mesmo se as ás son moi pequenas, con térmites de cor escura.

Avespa comendo nun cadáver de grilo ceboleiro en Marcón (Pontevedra).

Son bastante comúns, pero son pouco vistos por seren nocturnos e desenvolver boa parte da súa vida en grandes sistemas de túneles. Son omnívoros, comendo larvae, vermes, raíces, e herbas. Entre os seus predadores están os paxaros, ratos, e raposos, e as avespas comen os seus cadáveres. Larra bicolor é un parasito do xénero Scapteriscus.

Amplifican o seu canto coa axuda dun corno de dobre saída, que actúa como un megáfono[1]. Están presentes en todos os continentes agás na Antártida, se ben nalgunhas zonas o seu número descende por mor da erosión e a destrución do hábitat. Adoitan ser considerados pragas. No leste de Asia ás veces se utilizan como alimento humano (fritos).

Ciclo vital.
  1. (Dawkins, The Selfish Gene, pg. 63)

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]