Grosularia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Grosularia
Grossularia - Quebec, Canada.jpg
Fórmula química: Ca3Al2(SiO4)3
Clase: Silicato
Subclase: Nesosilicato
Sistema cristalino: Cúbico, Isométrico
Cor: De parda a incolora, gris, verde, amarelo
Brillo: De vítreo a resinoso
Dureza: 6,5 - 7 (escala de Mohs)
Fractura: Subconcoidal
Exfoliación:
Raia: Branca pardusca
Densidade: 3,57 g/cm³

A grosularia ou grosularita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo nesosilicatos e dentro destes é un granate pola típica forma isométrica dos seus cristais, con 12 ou 24 caras trapezoidais. É un silicato de calcio e aluminio, de color normalmente esbrancuxada ou alaranxada.

O nome deriva do latín grossularia, que significa grosella, chamada así pola redondez dos seus cristais que ademais se presentan en grupo similares a acios destes froitos.

Sinónimos pouco usados deste mineral son colofonita, ernita, olyntholita, tellemarkita, viluita e wilouita.

Ambiente de formación[editar | editar a fonte]

Normalmente fórmase a partir de rochas calcarias, ou sedimentarias silíceas, sometidas a metamorfismo de contacto pola proximidade dunha cámara magmática. Tamén se pode formar por metamorfismo rexional.

Algúns minerais asociados son mica, clorita, diópsido, calcita e serpentinita.

A variedade hesonita (de color verde) atópase tamén entre as rochas metasomáticas enriquecidas en calcio.

Localización, extracción e usos[editar | editar a fonte]

Atopáronse importantes depósitos deste granate en Asbestos (Canadá), México, Quenia, Italia e Sri Lanka.

A variedade sosolita procede de Morelos e Chihuahua (México) e a variedade hesonita de Tanzania e Quenia.

É un mineral que se comercializa como xema, tallando os cristais puros e de bela color. Son xemas de grandes cualidades a pesar de ser pouco coñecidas no mercado. Os mellores exemplares son moi codiciados por coleccionistas.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Grosularia

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]