Gregorio XIV, papa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Gregorio XIV

Gregorio XIV (en latín Gregorius XIV, en italiano Gregorio XIV), nado co nome de Niccolò Sfondrati en Somma (Lombardía) o 11 de febreiro de 1535 e finado en Roma o 16 de outubro de 1591, foi un relixioso italiano, elixido papa o 5 de decembro de 1590.

En 1591, confirma a excomunicación de Henrique IV, rei de Francia e de Navarra.

Orixes e formación[editar | editar a fonte]

Nado Niccolò Sfondrati na comuna de Somma Lombardo (actualmente na provincia de Varese rexión de Lombardía, cando formaba parte do Ducado de Milán),[1] na clase alta da sociedade milanesa, pero foi coñecido polo seu modesto estilo de vida e rigurosa devoción. O seu pai era Francesco Sfondrati, un senador da antiga comuna de Milán nomeado cardenal polo papa Paulo III e a súa nai era Anna Visconti, membro da Casa de Visconti e quen faleceu durante o parto.

Realizou os seus estudos en Perugia e Padua.

Carreira eclesiástica[editar | editar a fonte]

Foi ordenado sacerdote en 1551[1] e en 1560 foi consagrado bispo de Cremona polo cardenal Carlos Borromeo, participando no Concilio de Trento entre 1561 e 1563 e sendo membro da comisión pro índice librorum en 1562.

Cardenalato[editar | editar a fonte]

O 12 de decembro de 1583 foi nomeado por Gregorio XIII cardenal presbítero de Santa Cecilia. Durante este tempo foi amigo próximo de san Felipe Neri, quen predixo a súa elección como Sumo Pontífice.

Papado[editar | editar a fonte]

Elección[editar | editar a fonte]

Á morte de Urbano VII foi elixido o seu sucesor nun cónclave que se prolongou durante máis de dous meses debido á inxerencia no mesmo do que pretendía que o elixido fose un dos sete cardenais que o rei español Filipe II consideraba adecuados para ocupar o solio pontificio.

Actuación pontifical[editar | editar a fonte]

O papa Gregorio XIV non contaba con experiencia política, razón pola cal cedeu a administración diplomática ao seu sobriño, o cardenal Paolo Emilio Sfondrati.[2] Presidiu dous consistorios nos cales nomeou a cinco novos cardenais.

O seu mandato non estivo marcado por grandes acontecementos ou problemas. O único feito relevante do mesmo foi que, instigado polo rei de España e o duque de Mayenne, excomulgou a Henrique IV de Francia, que se puxera de acordo cos reformistas,[3] declarándoo herexe para despois privalo dos seus dominios. Tras isto, ofreceu a Filipe II o trono de Francia como sucesor de Henrique III de Valois, o cal obrigou á conversión ao catolicismo do sucesor lexítimo Henrique IV para acceder ao trono francés.[2]

Profecía de san Malaquías[editar | editar a fonte]

Se se aplicasen as profecías san Malaquías, a este Papa lle correspondería o lema Ex antiquitate urbis (Da antigüidade da cidade). Con todo, o lema aplícase mellor ao cardenal que, no conclave de 1590, disputáballe o solio papal, Girolamo Simoncelli. Simoncelli era orixinario de Orvieto (Urbs Vetus en latín, é dicir, cidade-antiga); pola contra, para facer que a Sfrondati lle encaixe o lema Ex antiquitate urbis, hai que dicir xeneralidades. A raíz deste dato o xesuíta Claude-François Menestrier demostrou en 1689 que a lista atribuída a san Malaquías de Armagh é unha falsificación orixinada no mesmo Simoncelli ou algún do seu partido para favorecer a súa candidatura á morte de Urbano VII.[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 The Cardinals of the Holy Roman Church (inglés), URL último acceso o 01/05/2007.
  2. 2,0 2,1 Vidal Manzanares, César (1997), pp. 67.
  3. Gregorio XIV, Historia de la Iglesia, Conoze, URL último acceso o 01/05/2007.
  4. Ménestrier, Claude-Franóis (1689lugar-publicación=París). Réfutation des prétendues prophéties de St Malachie. 

Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre Papas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.