Os trazos esenciais da grand opéra de Meyerbeer-Scribe conflúen coas adquisicións do teatro francés xa atopadas na opéra-comique e na tragédie lyrique dos primeiros vinte anos do século XIX. Os libretos céntranse en temas de traxectoria histórica, con fortes contrastes apaixonados, cambios bruscos de situación e reviravoltas (o público francés da época tiña especial interese en tramas convincentes e de forte impacto emocional). Na grand ópera cobran especial importancia as escenas espectaculares, caracterizadas polo uso de numerosos figurantes, procesións, desfiles e ballets.[1]
Como xa ocorreu na ópera francesa das dúas primeiras décadas do século XIX, utilízanse temas musicais e motivos recorrentes que rexorden durante a representación e que se vinculan a determinados personaxes, estados de ánimo ou atmosferas. A obra divídese xeralmente en cinco actos. O seu público pertence principalmente ás clases medias altas da burguesía urbana.
