Giovanni Verga

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Giovanni Carmelo Verga
Giovanni-Verga.jpg
Nacemento2 de setembro de 1840
LugarCatania Italia
Falecemento27 de xaneiro de 1922
LugarCatania Italia
CausaIctus
NacionalidadeReino de Italia
Relixiónateísmo
Alma máterUniversity of Catania
Ocupaciónescritor, fotógrafo, guionista e político
XénerosNovela, Teatro
Coñecido/a porI Malavoglia, sen etiquetar, Mastro-don Gesualdo, sen etiquetar, sen etiquetar, Rosso Malpelo, sen etiquetar, sen etiquetar, sen etiquetar, sen etiquetar, Eva, sen etiquetar e sen etiquetar
Giovanni Verga firma.png
editar datos en Wikidata ]

Giovanni Carmelo Verga, nado en Catania o 2 de setembro de 1840 e finado na mesma cidade o 27 de xaneiro de 1922, foi un escritor italiano, considerado o maior expoñente do verismo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O seu pai, Giovanni Battista Catalano, era de Vizzini, onde a súa familia tiña propiedades, e descendía dunha rama menor dunha familia á que pertencían os baróns de Fontanabianca. A nai, Caterina Di Mauro, pertnecía a unha familia burguesa de Catania. O avó de Giovanni[1] fora carbonario, e en 1812 fora elixido deputado por Vizzini ao primeiro Parlamento Siciliano.[2].

Existe debate arredor do lugar e a data de nacemento do escritor. Malia que na acta de nacemento aparece que tivo lugar en Catania, diversos estudosos defenden que foi preto de Vizzini, como o profesor Emilio Interlandi e o avogado e autor teatral Alfredo Mazzone. Defenden que a familia marcharía a unha zona agrícola no verán de 1840 por mor da epidemia de cólera que sufría Catania, e o escritor nacería en Calatino, quizais o 29 de agosto, día en que se celebra San Giovanni en Vizzini.

A casa museo de Verga en Catania.

Fixo os estudos primarios na escola de Francesco Carrara e os secundarios con Antonio Abate, escritor, fervente patriota e republicano, do que absorbeu o gusto literario romántico e o Patriotismo. Abate facía ler aos seus alumnos as obras de Dante Alighieri, Francesco Petrarca, Ludovico Ariosto, Torcuato Tasso, Vincenzo Monti, Alessandro Manzoni e páxinas da Estética de Hegel. Amais propuña tamén a novela histórica-patriótica I tre dell'assedio di Torino, publicada en 1847 por Domenico Castorina, parente afastado de Verga e que nesa época era considerado polos contemporáneos o mellor poeta e escritor catanio da primeira metade do século XIX".[3]

En 1854, por mor dunha epidemia de cólera, a familia refuxiouse no campo de Tèbidi, onde regresou en 1855 polo mesmo motivo. Os recordos deste período, ligados ás primeiras experiencias de adolescente e ao campo, inspiraron moitas das súas novelas curtas como Cavalleria rusticana ou Jeli il pastore, amais da novela Mastro-don Gesualdo.

Entre 1856 e 1857 escribiu a súa primeira novela en defensa da Unificación de Italia Amore e patria, que quedou inédita. A novela obtivo unha crítica positiva por parte de Abate, pero foi considerada inmadura polo profesor de latín, Mario Torrisi, que o convenceu para non publicala.

En 1858 comezou a estudar Dereito na Universidade de Catania, pero abandonou en 1861, adicándose á actividade literaria e o periodismo político. Cos cartos que lle dera o pai para concluír os estudos publicou a súa novela I carbonari della montagna (1861-1862), unha novela histórica que se inspira nas empresas da carbonería calabresa contra o despotismo napoleónico de Murat.

Fundou canda a Nicolò Niceforo o semanario Roma degli Italiani e colaborou coa revista L'Italia contemporanea. En 1862 fundou o xornal Indipendente, que logo de dez números pasou a dirixir Abate.

En 1865 marchou a Florencia, daquela a capital do reino. Alí estivo catro meses e escribiu a comedia I nuovi tartufi, publicada en 1980, e a novela Una peccatrice. Alí coñeceu ao crítico de arte Luigi Capuana, os pintores Michele Rapisardi e Antonio Gandolfo, o mestre Giuseppe Perrotta e o poeta Mario Rapisardi.

Logo de refuxiarse doutra epidemia de cólera en 1867 en Sant'Agata li Battiati e Trecastagni, estivo en Florencia entre abril de 1869 e 1871. Entre 1872 e 1893 estivo en Milán, onde experimentou coa súa poética. Na primavera de 1882 coñeceu en París ao escritor suízo Louis Edouard Rod. Debido os problemas económicos regresou a Catania.

Obra[editar | editar a fonte]

Novelas[editar | editar a fonte]

  • Amore e Patria (1856-1857; inédita, agás algunhas pasaxes)
  • I Carbonari della Montagna (1861-1862)
  • Sulle lagune 1862-1863)
  • Una peccatrice (1866)
  • Storia di una capinera (1871)
  • Eva (1873)
  • Eros (1875)
  • Tigre reale (1875)
  • I Malavolgia (1881)
  • Il marito di Elena (1882)
  • Mastro Don Gesualdo (1889)
  • Dal tuo al mio (1906)
  • La duchessa di Leyra (incompleta)

Relatos[editar | editar a fonte]

  • Nedda (1874)
  • Primavera e altri racconti (1876); tercera reimpresión en 1877 co título de Novelle)
  • Rosso Malpelo (1878)
  • Vita dei campi (1880)
  • Pane nero (1882)
  • Novelle rusticane (1883)
  • Per le vie (1883)
  • Drammi entimi (1884)
  • Vagabondaggio (1887)
  • I ricordi del capitano d'Arce (1891)
  • Una capanna e il tuo cuore (1922)
  • Libertà
  • La Roba

Teatro e adaptacións teatrais[editar | editar a fonte]

  • I nuovi tartufi (1865-1866)
  • Rose caduche (1867)
  • L'onore I (1869)
  • L'onore II
  • Cavalleria rusticana (1884)
  • en porteneria (1885)
  • La lupa (1886)
  • Dopo (1886)
  • Mastro Don Gesualdo (1889)
  • Cavalleria rusticana (1896)
  • La caccia al lupo (1901)
  • La caccia alla volpe (1901)
  • Dal tuo al mio (1903)

Versións cinematográficas[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Federico De Roberto (1964): Casa Verga e altri saggi verghiani, Florencia, Le Monnier.
  2. Alfredo Mazzone (1971): Polemiche verghiane, Catania, Edigraf.
  3. Sarah Zappulla Muscarà (1984): Invito alla lettura di Verga, Milán, Mursia, páx. 37.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Cappellani, Neno (1940): Vita di Giovanni Verga, Opere di Giovanni Verga, 2 vols., Florencia, Le Monnier.
  • Cattaneo, Giulio (1963): Giovanni Verga, Turín, UTET.
  • De Roberto, Federico (1964): Casa Verga e altri saggi verghiani, a cargo de C. Musumarra, Florencia, Le Monnier.