Gino Bramieri

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Gino Bramieri
Gino Bramieri 1975.jpg
Nome completoLuigi Bramieri
Nacemento22 de xuño de 1928
LugarMilán, Italia
Falecemento18 de xuño de 1996 (67 anos)
LugarMilán, Italia
Causacancro de páncreas
SoterradoCemitério Monumental de Milão
NacionalidadeItalia Italiana
Cónxuxe(s)Maria Barbieri
Ida Petruccetti
Angela Baldassini
ProfesiónActor
editar datos en Wikidata ]

Luigi Bramieri, ou máis sinxelamente Gino Bramieri, nado en Milán[1] o 22 de xuño de 1928, e finado en Milán o 18 de xuño de 1996, foi un actor e cómico italiano.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Gino Bramieri naceu en Milán en 1928, terceiro e último fillo dun carpinteiro e ebanista, na súa casa do Corso Garibaldi. O seu pai atopoulle un traballo cando aínda tiña catorce anos, como carteiro na Banca Commerciale Italiana, pero preferiu ser aprendiz no teatro, arranxando botóns e manobrando o telón.

O seu debut como artista remóntase a finais de 1943, mentres que o seu debut teatral foi o 27 de setembro de 1944 no Teatro Augusteo de Milán, en Cretinopoli. A experiencia adquirida na compañía de teatro "Gilberto Govi" foi fundamental na súa formación artística.

Traballou con Franco e Ciccio, Peppino De Filippo, Aldo Fabrizi, Ave Ninchi, Nino Taranto, Raimondo Vianello, Totò. Foi intérprete de máis de trinta películas. Nos últimos anos da súa vida, foi o protagonista da comedia de televisión Nonno Felice e o seu spin-off Norma e Felice.

Italo Terzoli e Enrico Vaime foron os seus autores "de referencia": cos seus guións acadou grandes éxitos no teatro lixeiro, desde La sveglia al collo ata Anche i bancari hanno un'anima e La vita comincia ogni mattina.

Ademais dunha gran habilidade para dirixir historietas cómicas e crear personaxes e motas, a súa especialidade era a de contar chistes.[2][3]

Gino Bramieri faleceu dun tumor pancreático o 18 de xuño de 1996 no IEO - Instituto Europeo de Oncoloxía. O funeral celebrouse na basílica de San Nazaro en Brolo, en Milán, seguido por unhas dúas mil persoas. O cadaleito foi enrolado na bandeira do Inter, e foi enterrado no cemiterio monumental de Milán. O 2 de novembro de 2005 o seu nome rexistrouse no famedio do cemiterio.[4]

Filmografía[editar | editar a fonte]

Cinema[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. «Mio padre Gino Bramieri, l'artista che voleva Milano ai suoi piedi»
  2. Giancarlo Grossini (3 de xuño de 1998). "Bramieri, l' eredita' del sorriso". Corriere della Sera. Consultado o 7 de setembro de 2013. 
  3. Leandro Barsotti (2 de outubro de 2003). "Gino Bramieri, re della barzelletta". La Tribuna di Treviso. Consultado o 7 de setembro de 2013. 
  4. Gino Bramieri, il comico milanese che debuttò tre volte

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]