Saltar ao contido

Ginette Neveu

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:BiografíaGinette Neveu

Editar o valor en Wikidata
Biografía
Nacemento11 de agosto de 1919 Editar o valor en Wikidata
París Editar o valor en Wikidata
Morte28 de outubro de 1949 Editar o valor en Wikidata (30 anos)
Azores Editar o valor en Wikidata
Causa da mortemorte accidental, accidente de aviación Editar o valor en Wikidata
Lugar de sepulturaCemiterio do Père-Lachaise, 11 (valor descoñecido–)
Bantzenheim (valor descoñecido–valor descoñecido)
tumba de Neveu Editar o valor en Wikidata
EducaciónConservatorio de París Editar o valor en Wikidata
Actividade
Campo de traballoInterpretación con violín Editar o valor en Wikidata
Ocupaciónviolinista, música Editar o valor en Wikidata
Período de actividade1935 Editar o valor en Wikidata -
Xénero artísticoMúsica clásica Editar o valor en Wikidata
ProfesoresNadia Boulanger Editar o valor en Wikidata
InstrumentoViolín Editar o valor en Wikidata
Descrito pola fonteBiblioteca dixital BEIC Editar o valor en Wikidata
BNE: XX1014298 Musicbrainz: bdbea13a-b1d8-4d4f-91d8-6c234603ce6f Discogs: 857229 Allmusic: mn0001693732 Find a Grave: 7757 Editar o valor en Wikidata

Ginette Neveu, nada en París o 11 de agosto de 1919 e finada nos Azores o 28 de outubro de 1949, foi unha recoñecida violinista francesa.

Orixes e formación musical

[editar | editar a fonte]

Ginette Renée Neveu naceu o 11 de agosto de 1919 en París, nunha familia moi vinculada á música. A súa nai, Marie Jeanne Ronze, era profesora de violín[1], e o pai, Maurice Neveu, traballaba nas carreiras de cabalos. Tamén o seu irmán maior, Jean Neveu, dedicouse á música, coma pianista, e xuntos formarían un dúo.[2]

Desde nena Ginette mostrou un gran talento para a música, e aos sete anos realizou o seu debut interpretando o Concerto para violín en sol menor de Max Bruch. Ginette tivo unha educación musical moi variada e completa. Estudou con Line Talluel, e máis tarde no Conservatorio de París, con Jules Boucherit. Alí gañou un primeiro premio en 1931. Máis adiante continuou perfeccionándose con violinistas como George Enescu ou Carl Flesch, e tamén estudou composición con Nadia Boulanger. [3][4][5]Toda esta formación axudoulle a desenvolver un estilo interpretativo propio e un son impecable.

Recoñecemento internacional

[editar | editar a fonte]

En 1935, á idade de 15 anos, Ginette Neveu acadou a fama internacional ao gañar o primeiro premio no Concurso Internacional de Violín Henryk Wieniawski en Varsovia, superando violinistas como David Oistrakh, quen levou o segundo premio.[6][7] Este logro foi o inicio dunha carreira brillante, que a faría tocar en importantes escenarios de Europa e América. Entre 1935 e 1937 realizou xiras por países como Polonia, Alemaña, a Unión Soviética, Estados Unidos e Canadá,[8] consolidando a súa reputación como unha das mellores violinistas da súa xeración.[9]

Durante a segunda guerra mundial Neveu limitou as súas actuacións, presentándose en pequenas salas e profundando no seu repertorio. Esta etapa de introspección e estudo enriqueceu a súa interpretación, dotándoa dunha profundidade que sería amplamente recoñecida nas súas actuacións futuras.[10]

Trala guerra, continuo a súa carreira internacional. En 1945, debutou en Londres co Concerto para violín de Brahms, e en 1946 gravou nos estudos Abbey Road de Londres obras como Tzigane de Ravel, o Poème de Chausson e pezas de Chopin e Falla, moitas delas acompañada polo seu irmán Jean. [11]Estas gravacións foron feitas grazas á axuda do director Herbert von Karajan, e son consideradas testemuños enormes da súa arte.

Morte

[editar | editar a fonte]

O 28 de outubro de 1949, Ginette Neveu e o seu irmán Jean faleceron nun accidente aéreo cando o avión de Air France no que viaxaban cara a América estrelouse na illa de São Miguel, nos Azores.[12][13][14] No mesmo tamén perdeu a vida o boxeador Marcel Cerdan. Ao inicio, o corpo de Ginette foi confundido co doutra pasaxeira e enterrado en Alsacia, pero máis tarde foi trasladado ao cemiterio do Père-Lachaise en París, onde descansa actualmente. O seu violín Stradivarius perdeuse no accidente[15].

Estilo interpretativo

[editar | editar a fonte]

Ginette Neveu foi admirada polo seu estilo interpretativo apaixonado e virtuoso. A súa técnica excepcional e a súa capacidade para transmitir emocións distinguíana dos violinistas da época[16][17]. Estas calidades convertérona nunha intérprete admirada tanto polo público como pola crítica.

Entre as súas gravacións[18] máis destacadas atópanse os concertos para violín de Brahms, Sibelius ou Beethoven, e tamén interpretacións de obras de Ravel, Chausson e Strauss[19]. [20]Estas gravacións, moitas realizadas co seu irmán Jean, continúan sendo referencia obrigada para os amantes do violín.

Homenaxes

[editar | editar a fonte]

Na súa homenaxe, nomeáronse unha rúa e un xardín no XVIII Distrito de París. Ademais, a súa historia foi obxecto de numerosos estudos e biografías, entre elas a escrita pola súa nai, “Ginette Neveu: La fulgurante carrière d’une grande artiste[21]”.

Ginette Neveu deixou unha importante pegada no mundo da música clásica. O seu talento prodixioso, a súa gran dedicación, e a súa profunda sensibilidade artística convértena nunha das violinistas máis destacadas do século XX.[22] A pesar da súa curta vida, o seu legado perdura a través das súas gravacións e do seu recordo.[23]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  2. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  3. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  4. ↑ "Ginette Neveu". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.
  5. ↑ Lockspeiser, Edward (1957). "Review of Ginette Neveu". The Musical Times 98 (1375): 488–488. ISSN 0027-4666. doi:10.2307/937360.
  6. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  7. ↑ Osborne, Nigel (1984). "Panufnik at 70". Tempo (150): 2–10. ISSN 0040-2982.
  8. ↑ Hoyaux, Jean (1949). "Adieu, Ginette Neveu". Hommes et mondes 10 (41): 621–623. ISSN 0994-5873.
  9. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  10. ↑ Derom, Eric (2015). "Symphonic Music in Occupied Belgium, 1940-1944: The Role of "German-Friendly" Music Societies". Revue belge de Musicologie / Belgisch Tijdschrift voor Muziekwetenschap 69: 109–125. ISSN 0771-6788.
  11. ↑ "Ginette Neveu". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.
  12. ↑ "Ginette Neveu". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.
  13. ↑ Lockspeiser, Edward (1957). "Review of Ginette Neveu". The Musical Times 98 (1375): 488–488. ISSN 0027-4666. doi:10.2307/937360.
  14. ↑ Lockspeiser, Edward; Ronze-Neveu, M. J.; Kemp, Joyce L. (1957-09). "Ginette Neveu". The Musical Times 98 (1375): 488. ISSN 0027-4666. doi:10.2307/937360.
  15. ↑ Griffin, Helga M. (2021). The Wreck of the Deutschland. A Memoir (2 ed.). ANU Press. pp. 191–208.
  16. ↑ Lockspeiser, Edward (1957). "Review of Ginette Neveu". The Musical Times 98 (1375): 488–488. ISSN 0027-4666. doi:10.2307/937360.
  17. ↑ "Ginette Neveu". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.
  18. ↑ "Ginette Neveu | Warner Classics". www.warnerclassics.com. Consultado o 2025-05-07.
  19. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  20. ↑ "Ginette Neveu". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.
  21. ↑ Ronze-Neveu, Marie-Jeanne (1952). Ginette Neveu: la fulgurante carrière d'une grande artiste (en francés). P. Horay.
  22. ↑ "Neveu, Ginette". Grove Music Online (en inglés). doi:10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-0000019801. Consultado o 2025-05-18.
  23. ↑ "C. Ernest Coward". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.

[1][2][3]

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ "Ginette Neveu". The Musical Times 90 (1281): 410–410. 1949. ISSN 0027-4666.
  2. ↑ Lockspeiser, Edward (1957). "Review of Ginette Neveu". The Musical Times 98 (1375): 488–488. ISSN 0027-4666. doi:10.2307/937360.
  3. ↑ Hoyaux, Jean (1949). "Adieu, Ginette Neveu". Hommes et mondes 10 (41): 621–623. ISSN 0994-5873.
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ginette_Neveu&oldid=7067824»