Gerd von Rundstedt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Gerd von Rundstedt
Bundesarchiv Bild 183-L08129, Gerd v. Rundstedt.jpg
Nome completoKarl Rudolf Gerd von Rundstedt
Nacemento12 de decembro de 1875
 Aschersleben
Falecemento24 de febreiro de 1953
 Hannover
CausaInfarto agudo de miocardio
SoterradoStadtfriedhof Stöcken
NacionalidadeAlemaña
Alma máterAcademia de Guerra Prussiana
Ocupaciónoficial e Soldado
PaiGerd von Rundstedt
PremiosCruz de Mérito Militar de Terceira Classe, Albert Order, Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro com Folhas de Carvalho e Espadas, Ordem de Miguel, o Valente, Ordem da Coroa da Itália, Ordem da Coroa, Cruz de Honra, Order of the White Falcon, Medalha dos Sudetos, Saxe-Ernestine House Order, Military Merit Order, Ordem da Casa de Hohenzollern e Medalha Militar de Longo Serviço
Gerd von Rundstedt Signature.svg
editar datos en Wikidata ]
Gerd von Rundstedten en 1932.

Gerd von Rundstedt, nado en Aschersleben o 8 de decembro de 1875 e finado en Hannover o 24 de febreiro de 1953, foi un mariscal de campo alemán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo dun oficial de cabaleira que serviu na guerra francoprusiana, estudou na academia militar de Lichtelfelder e máis tarde na Academia de guerra de Berlín. Durante a Primeira Guerra Mundial serviu na fronte do Oeste no goberno militar alemán de Antuerpen e posteriormente no goberno militar alemán en Polonia. Loitou nos Cárpatos e cara o final da guerra volveu á fronte occidental.

Durante o réxime nazi participou na anexión dos Sudetes e retirouse como Generaloberst (o rango inferior a mariscal).

Segunda Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Conquista de Polonia[editar | editar a fonte]

Hitler chamouno para poñelo a fronte dos exércitos do Sur na invasión de Polonia dende Silesia e Eslovaquia. Tivo como xefe de staff a Enric Von Manstein. Atravesou a fronteira o 1 de setembro de 1939 e capturou Cracovia o 6 de setembro, librou a batalla de Bzura e conquistou Varsovia que se rendeu o 28 de setembro tras 10 días de asedio.

Vitoria sobre Francia[editar | editar a fonte]

Durante a batalla de Francia comandou o Grupo de exércitos A que en maio de 1940 atravesou o que se cría o impracticable bosque das Ardenas e cercou a 300.000 soldados franco-británicos avanzados en Bélxica, grazas a rapidez dos Panzer de Heinz Guderian, un famoso xeneral baixo ás súas ordes. Este plan concibido por Manstein, foi apoiado por Rundstedt perante Hitler e resultou determinante do colapso do exército anglofrancés.

O 20 de maio Hitler viaxa ao cuartel xeneral de Rundstedt onde se acorda que este xire as súas tropas e avance cara a Rheims e a través de Alsacia. En poucos días rompeu a resistencia francesa cruzando o Marne e tomou Dijon e Lyon. O avance detívose cando Francia pediu o armisticio.

Foi ascendido a mariscal de campo, e malia os seus desexos de retirarse, Hitler nomeouno Comandante en Xefe do Oeste.

Invasión da Unión Soviética[editar | editar a fonte]

Durante a invasión alemá da Unión Soviética comandou os exércitos do sur que protagonizaron o embolsamento das tropas soviéticas en Uman e Kiev capturando a centos de miles de soldados do exército roxo. Malia o éxito da conquista de Ucraína e Crimea (esta tras a importante vitoria de Mariupol), Rundstedt foi relevado por Hitler debido á retirada do exército alemá da recentemente tomada Rostov que Rundstedt autorizara debido ao adianto do duro inverno ruso e a carencia de municións, alimentos, combustible e vehículos.

Fronte Occidental[editar | editar a fonte]

Novamente chamado por Hitler, prestou os seus servizos na fronte Oeste. Tras o desembarco de Normandía, desbaratou a gran operación aerotransportada dos aliados, denominada Market Garden, e reeditou un fulgurante avance dende as Ardenas que a piques estivo de chegar a Antuerpen. O desgaste do exército alemán a esa altura da guerra impediu culminar ese último intento por gañar a iniciativa aos aliados.

Final[editar | editar a fonte]

Tras a rendición de Alemaña, non se puido demostrar unha participación directa nos crimes de guerra e os xenocidios que na reteguarda da súa fronte executaban as SS, mais semella indiscutible para os historiadores de que coñecía eses delitos contra a humanidade. Ese factor e a súa delicada saúde foron as razóns esgrimidas para a súa liberación en maio de 1949.