George Monck
  | |
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 6 de decembro de 1608 (Xuliano) Merton |
| Morte | 3 de xaneiro de 1670 (61 anos) Londres |
| Causa da morte | edema |
| Lugar de sepultura | Abadía de Westminster |
Lord Lieutenant of Middlesex (en)  | |
| 16 de xullo de 1662 – 3 de xaneiro de 1670 | |
| Lord Lieutenant of Devon (en) | |
| 23 de xullo de 1660 – 3 de xaneiro de 1670 | |
| Lord Deputy of Ireland (en) | |
| 1660 – 1661 | |
| Master of the Horse (England) (en) | |
| 1660 – 1668 | |
| Member of the April 1660 Parliament (en) | |
| Circunscrición electoral: Devon (en) | |
| Membro do Consello Privado de Irlanda | |
| Member of the 1653 Parliament (en) | |
| Circunscrición electoral: Devon (en) | |
| Membro do Parlamento do Reino de Inglaterra | |
| | |
| Datos persoais | |
| Relixión | Anglicanismo |
| Actividade | |
| Ocupación | militar, político, almirante |
| Período de actividade | 1626 - |
| Membro de | |
| Carreira militar | |
| Rama militar | Royal Navy |
| Rango militar | capitán xeneral xeneral |
| Participou no conflito | Guerra Civil inglesa |
| Outro | |
| Título | Duque de Albemarle (pt) (1660–1670) |
| Cónxuxe | Anne Clarges |
| Fillos | Christopher Monck |
| Pais | Thomas Monk e Elizabeth Smith |
| Irmáns | Nicholas Monck |
| Premios | |
Sinatura  | |
| Descrito pola fonte | Nordisk familjebok Dictionary of National Biography Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron |
   | |
George Monck, Iº duque de Albemarle, nado en Potheridge o 6 de decembro de 1608 e finado en Londres o 3 de xaneiro de 1670, foi un militar e político inglés.
Desenvolveu unha longa carreira militar ao servizo de diferentes réximes e bandos durante as Guerras dos Tres Reinos e desempeñou un papel decisivo nos acontecementos que levaron á Restauración inglesa de 1660 e ao regreso de Carlos II ao trono[1]. Ao longo da súa carreira serviu primeiro á Coroa, posteriormente ao Parlamento e á Commonwealth de Inglaterra, e finalmente á monarquía restaurada.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]
George Monck naceu na propiedade familiar en Devon no seo da pequena nobreza rural local, seu pai era Thomas Monck que procedía dunha familia que levaba xeracións asentada na rexión e súa nai era Elizabeth Smith, filla do comerciante George Smith, unha das principais fortunas de Exeter[2]. Malia a súa orixe, a familia atravesou dificultades económicas durante a mocidade de George[2]. O seu irmán máis novo Nicholas Monck foi bispo de Hereford e reitor do Eton College.
George, cuarto fillo do matrimonio, entrou no exército. A súa primeira experiencia militar produciuse na fracasada expedición inglesa contra Cádiz en 1625[3], máis tarde en xullo de 1627 participou na expedición inglesa contra Saint-Martin-de-Ré.
Servizo nos Países Baixos
[editar | editar a fonte]Durante a década de 1630 Monck serviu no exército das Provincias Unidas, naquela época considerado un dos exércitos máis experimentados na guerra de asedio e nas operacións de infantería polas súas accións contra dos españois. A experiencia adquirida nos Países Baixos foi fundamental para a súa formación como oficial[1]. Participou en operacións da Guerra dos Oitenta Anos, entre elas o asedio de Maastricht en 1632 ás ordes do conde de Oxford, Robert de Vere; e o asedio de Breda en 1637. En Breda serviu baixo o mando de George Goring e acadou o grao de tenente coronel.
Guerra dos Tres Reinos
[editar | editar a fonte]En 1638 regresou a Inglaterra. Durante as Guerras dos Bispos de 1639 e 1640 serviu no rexemento do conde de Newport, Mountjoy Blount, e participou na batalla de Newburn, onde contribuíu á retirada da artillería inglesa o que impediu a súa captura[1]. A rebelión irlandesa de 1641 levou ao Parlamento a aprobar o envío de tropas a Irlanda. Monck, como coronel dun rexemento recrutado polo conde de Leicester que aportou en Dublín en xaneiro de 1642, serviu baixo o conde de Ormond en campañas contra dos rebeldes en Leinster, con posible participación en masacres contra dos irlandeses no verán dese ano no condado de Kildare[4]e tomou parte na batalla de New Ross en marzo de 1643. Mais o estoupido da guerra civil en Inglaterra en agosto de 1642 significou que Ormond non ía poder recibir reforzos nin diñeiro de Inglaterra, e para mediados de 1643 a confederación católica controlaba a maioría de Irlanda, bardante o Ulster, Dublín e Cork. Ormond concluíu un armisticio cos rebeldes e impuxo aos seus oficiais un xuramento de lealdade ao rei Carlos I ao que Monck se negou[1]. Ormond mandouno custodiado a Bristol mais acadou o favor real logo dunha entrevista co propio rei en Oxford. En xaneiro de 1644 participou cos realistas na batalla de Nantwich onde caeu prisioneiro das forzas parlamentarias e permaneceu prisioneiro na Torre de Londres durante dous anos, tempo que lle serviu para escribir Observations on Military and Political Affairs.
Tras a rendición do rei Carlos en maio de 1646, Monck aceptou servir nos rexementos enviados polo Parlamento a Irlanda e en setembro de 1647 recibiu o nomeamento de comandante de todas as forzas parlamentarias no Ulster oriental co rango de maior xeneral[1]. Monck non participou na nova guerra civil que se desenvolveu entre febreiro e agosto de 1648 pero requiriu que os seus oficiais asinaran unha declaración de apoio ao Parlamento. Non obstante, tras a execución de Carlos I en xaneiro de 1649 a súa posición no Ulster tornouse moi precaria ao estar o territorio dominado polos presbiterianos que contaban co apoio dunha forza armada ao mando de Robert Monro, que pasou ao bando realista ao considerar a execución do rei sacrílega[5]. Para contrarrestar a súa feble posición chegou a un acordo co líder católico no Ulster Eoghan Ruadh Ó Néill.
En 1650 Oliver Cromwell encargoulle o comando dun rexemento durante a guerra contra dos escoceses. Monck participou na batalla de Dunbar en 1650 e, ao ano seguinte, dirixiu o sitio de Dundee, que rematou cun masacre de civís escoceses [6]. En febreiro de 1652, caeu enfermo e retirouse a Bath para se recuperar. Tras a súa convalecencia, o Parlamento nomeouno xeneral no mar para substituír ao recentemente falecido Edward Popham. Na Primeira guerra anglo-neerlandesa, Monck participou nas batallas de Portland, Gabbard e Scheveningen. En xaneiro de 1653 casou con Anne Clarges, filla de John Clarges, un ferrador establecido en Londres[1]. O matrimonio tivo un único fillo que chegou á idade adulta, Christopher Monck (1653–1688), que herdou o ducado á morte de seu pai.
O Protectorado
[editar | editar a fonte]
En abril de 1653 Cromwell disolveu o Parlamento e Monck pasou a ser membro do novo Parlamento por Devon[2]. Para facer fronte á sublevación de Glencairn que estoupara en Escocia Monck púxose á fronte das forzas inglesas en Escocia e pacificou o país tras a decisiva batalla de Dalnaspidal (1654), onde as forzas inglesas derrotaron os rebeldes[7]. A morte de Cromwell en setembro de 1658 provocou unha rápida deterioración da estabilidade política do Protectorado. O seu fillo Richard Cromwell sucedeuno no cargo de Lord Protector, co apoio entre outros de Monck, mais carecía da autoridade militar do seu pai[1] e en abril de 1659 un grupo de oficiais dirixidos por John Lambert e Charles Fleetwood lograron a disolución do Parlamento, á volta do Parlamento anterior e finalmente a renuncia de Richard Cromwell. Monck, que continuaba en Escocia como comandante en xefe, decidiu opoñerse a esta intervención militar e defender a autoridade parlamentaria[8].
Monck atravesou a fronteira escocesa o 20 de outubro de 1659 e iniciou a marcha cara ao sur sen oposición. A súa posición era inicialmente favorable á restauración da autoridade parlamentaria e non constituía aínda unha declaración aberta en favor da restauración da monarquía[9]. Ao chegar a Londres o 2 de xaneiro de 1660 Monck utilizou a súa autoridade militar para favorecer o regreso ao Parlamento dos deputados excluídos pola purga de 1648. O proceso abriu o camiño á disolución do Parlamento e á convocatoria dun novo. A interpretación das súas intencións durante estes meses foi obxecto de debate historiográfico. A historiografía contemporánea tende a considerar que Monck non actuou dende o principio como simple instrumento dun plan previamente elaborado para restaurar a monarquía. As súas decisións foron evolucionando segundo a situación política e militar e segundo a percepción da necesidade de alcanzar unha solución estable[9] [10].
A Restauración
[editar | editar a fonte]
,_RP-P-OB-82.042.jpg)
A intervención de Monck foi decisiva para crear as condicións políticas que permitiron a restauración de Carlos II. O Parlamento reunido novamente convocou eleccións e constituíuse o chamado Parlamento da Convención[10]. Carlos II publicou o Manifesto de Breda o 4 de abril de 1660, no que ofrecía, entre outras medidas, un indulto xeral condicionado, liberdade de conciencia dentro dos límites acordados polo Parlamento e o respecto das propiedades adquiridas durante os conflitos precedentes[10]. O Parlamento da Convención reuniuse o 25 de abril e o 8 de maio declarou que Carlos II era o lexítimo rei dende a execución de Carlos I en 1649. O rei regresou a Inglaterra e entrou en Londres o 29 de maio de 1660[10]. O rei recompensouno inmediatamente despois do seu regreso. O 7 de xullo de 1660 creouno duque de Albemarle, ademais de recibir os títulos de barón Monck de Potheridge, Beauchamp e Teyes e conde de Torrington. Recibiu tamén importantes cargos civís e militares, membro do Consello Privado, Lord Deputado de Irlanda (1660-1662), Lord Lieutenant de Devon e Middlesex e mantivo unha posición de grande autoridade na organización militar do novo réxime[1]. En 1661 o rei nomeouno cabaleiro da Orde da Xarreteira. Monck tamén se converteu nun dos grandes beneficiarios económicos da Restauración. A súa fortuna aumentou considerablemente durante o reinado de Carlos II e recibiu numerosas propiedades e rendas[1]. Así e todo, retirouse en boa medida da actividade política directa, non desenvolveu unha carreira parlamentaria comparable á súa carreira militar[1]. Na Gran peste de Londres de 1665 permaneceu na capital e desempeñou funcións de autoridade militar cando a Corte e numerosos membros das clases acomodadas abandonaron Londres[1]. Durante a Segunda guerra anglo-neerlandesa (1665–1667) volveu ao servizo naval, en 1665 participou na batalla de Lowestoft, unha importante vitoria inglesa sobre a frota neerlandesa. No ano seguinte participou na batalla dos Catro Días, un dos maiores enfrontamentos navais do século XVII, e na batalla de North Foreland de 1666[1]. A súa posición volveu adquirir importancia durante a crise provocada polo Grande incendio de Londres de setembro de 1666. Monck participou na organización das forzas encargadas de manter a orde e de contribuír ás operacións destinadas a conter as consecuencias do incendio[1]. Entre xuño de 1667 e 1670 foi Lord High Treasurer, nun momento de graves dificultades financeiras para a monarquía, mais Monck non tivo un papel prolongado na dirección financeira do Estado debido ao seu estado de saúde[1]. Tras a súa morte o 3 de xaneiro de 1670 recibiu un funeral de Estado[11].
Notas
[editar | editar a fonte]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Hutton, Ronald (2004). "Monck, George, first duke of Albemarle (1608–1670)". Oxford Dictionary of National Biography (Oxford University Press). doi:10.1093/ref:odnb/18939.
- 1 2 3 Yerby, George e Hunneyball, Paul (2010). "SMITH, George (-d.1619), of Madford House, Exeter, Devon". The History of Parliament. Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2014. Consultado o 14 de agosto de 2026.
- ↑ "George Monck, 1st duke of Albemarle". Columbia Encyclopedia. 2000.
- ↑ Clavin, Terry (2009). "Monck, George". Dictionary of Irish Biography.
- ↑ Macleod, Donald (2009). "The influence of Calvinism on politics". Theology in Scotland XVI (2).
- ↑ Stewart, Laura A. M. (2020). Union, Revolution and War: Scotland 1625–1745. Edinburgh University Press. p. 43.
- ↑ Manganiello, S.C. (2004). The Concise Encyclopedia of the Revolutions and Wars of England, Scotland, and Ireland, 1639–1660. Scarecrow Press. pp. 223–225.
- ↑ Hutton, Ronald (1993). The Restoration: A Political and Religious History of England and Wales, 1658–1667. Oxford: Clarendon Press. pp. 68–84.
- 1 2 Hutton, Ronald (1993). The Restoration: A Political and Religious History of England and Wales, 1658–1667. Oxford: Clarendon Press.
- 1 2 3 4 Harris, Tim (2006). Restoration: Charles II and His Kingdoms, 1660–1685. Londres: Penguin Books.
- ↑ Garlick, Harry (1999). State Funerals and the Theatre of Power. BRILL. pp. 71–99.