O seu talo, erecto, é moi curto e soporta ata tres pares de follas, elípticas ou lanceoladas. A flor é de cor azul moi intensa, ás veces púrpura-vermella nos bordos e nervios medios, e de raro en raro branca[1], ten entre 1 e 2cm de diámetro, e o tubo da corola preséntase estreito con cinco sépalos no cáliz; florea a finais da primavera e no comezo do verán,[1] e atrae bolboretas, abellas e particularmente abesouros para a polinización. As formigas son responsables da difusión das súas sementes.
G. verna é unha das plantas máis difundida do seu xénero, atopándose nas praderías alpinas de toda Eurasia, desde Irlanda ata Rusia. É común no centro e sueste de Europa, en macizos montañosos medios como o Xura e os Balcáns ata unha altitude de 2.600 metros. En Galicia unicamente medra na Serra da Capelada,[2] onde estaba descrita en 2007 como frecuente localizándose nunha altitude de entre 380 a 475 m.[3] No norte de Europa, é moi raro, tan só se observa en Teesdale no norte de Inglaterra, e unhas poucas localidades no oeste de Irlanda.[1] Tamén se atopa nas rexións montañosas que van do Alto Atlas de Marrocos ata as montañas de Turquía, Iraq e Irán. Prospera en prados secos con solo de pedra calcaria. En varios países está considerada especie en extinción.
↑S. Talavera, C. Andrés, M. Arista, M.P. Fernández Piedra, M.J. Gallego, P.L. Ortiz, C. Romero Zarco, F.J. Salgueiro, S. Silvestre & A. Quintanar (1993). Flora iberica 11Arquivado 15 de febreiro de 2010 en Wayback Machine.. Real Jardín Botánico, CSIC, Madrid.
.JPG?lang=gl)
