Saltar ao contido

Galo Salinas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:BiografíaGalo Salinas

Editar o valor en Wikidata
Biografía
Nacemento14 de marzo de 1852 Editar o valor en Wikidata
A Coruña, España Editar o valor en Wikidata
Morte30 de setembro de 1926 Editar o valor en Wikidata (74 anos)
A Coruña, España Editar o valor en Wikidata
Grupo étnicoPobo galego Editar o valor en Wikidata
Actividade
Ocupaciónescritor, mestre, dramaturgo, xornalista, poeta Editar o valor en Wikidata
Membro de
Familia
CónxuxeMaría del Carmen Corsanego Editar o valor en Wikidata
Sinatura Editar o valor en Wikidata

Descrito pola fonteEnsayo de un catálogo de periodistas españoles del siglo XIX (1903-1904), (sec:Salinas y Rodríguez (Galo), p.410)
Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada
Enciclopedia Galega Universal Editar o valor en Wikidata
Enciclopedia Galega Universal: 181951 Galiciana: 14224 BNE: XX1429219 BUSC: salinas-rodriguez-galo-1852-1926

Xosé María do Carme Galo Salinas Rodríguez, nado na Coruña o 14 de marzo de 1852[1] e finado na mesma cidade o 30 de setembro de 1926,[2] foi un mestre, xornalista, dramaturgo e escritor do Rexurdimento, en lingua galega e lingua castelá, de ideoloxía galeguista, considerado o iniciador do teatro contemporáneo galego. Presidiu a Escola Rexional de Declamación que iniciou a súa andaina en 1903 coa estrea da obra ¡Filla...!, comedia dramática de costumes galegos en verso (que fora publicada en 1892), do propio Salinas. Participou na Cova Céltica e fundou a Revista Gallega. Empregou os pseudónimos de Janiño, Xan de Morás, Manecho ou Xaniño.

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

En 1864, con doce anos de idade, emigrou a Montevideo (Uruguai), onde atopou un traballo de comerciante. No seu retorno a Galiza, en 1876,[3] Galo Salinas estableceuse na vila de Pontedeume, onde exerceu o maxisterio. En 1891, na inauguración do comité local eumés da Asociación Regionalista Gallega, leu o Discurso de inauguración da Asociación Rexionalista Galega de Pontedeume, que supuxo o primeiro discurso de carácter político lido en lingua galega.

Consello de redacción da Revista Gallega.

Posteriormente deixou a profesión de mestre para traballar de xornalista na súa cidade natal, A Coruña. Alí dirixiu a Revista Gallega (1895-1907), que representaba a banda máis belixerante do rexionalismo coruñés,[4] e entrou en contacto cos intelectuais da Cova Céltica.

En 1903 pasou a dirixir a Escola Rexional de Declamación, fundada recentemente por un grupo de rapaces liderado por Eduardo Sánchez Miño. De feito, a primeira obra teatral que estreou esta escola dramática foi ¡Filla...! (1892) de Galo Salinas, no Teatro Principal da Coruña.[5] As súas loitas de poder con Manuel Lugrís Freire propiciaron que Salinas abandonara a dirección da Escola Rexional de Declamación en 1904.

Foi a primeira persoa que ocupou o cargo de arquiveiro/bibliotecario da Real Academia Galega desde o 4 de setembro de 1905 [6] ata o 30 de xuño de 1907.[7] Marchou despois a Madrid, onde foi chanceler da legación uruguaia[8][9] até a súa xubilación.

Prolífero escritor dramático, a el débese o primeiro estudo teórico sobre teatro galego, Memoria acerca de la dramática gallega. Causas de su poco desarrollo é influencia que en el mismo puede ejercer el regionalismo (1896),[10] vertido en 1995 á lingua galega por Laura Tato en Cadernos de Teatro.

Serie de imaxes da estrea de ¡Filla...!, 1903.
  • A torre de Peito Burdelo, drama histórico en verso (1891).[b]
  • ¡Filla...!, comedia dramática de costumes galegos en verso (1892).[5]
  • Sabela, comedia de costumes galegos en prosa (estreada en 1903 en Madrid polo cadro de declamación do Centro Gallego).[c][11]
  • A fidalga, poema idílico dramático (1904).[d]
  • A campán (honor golfesco) (1904).
  • Gloriosa derrota: diálogo pasional en prosa (1904). En castelán.
  • Alma gallega, tríptico simbólico dramático (1904).
  • La huelga: monólogo dramático en versos endecasílabos (1905). En castelán.
  • Feromar, drama tráxico (estreado en 1907).[c]
  • Entre dous mundos, comedia pasional en prosa (1919).[11]
  • Bodas de ouro, diálogo festivo en prosa (1921).
  • Copas e bastos, sainete de feitos galegos en prosa (estreada en 1922).[11]
  • Os meus amores, monólogo humorístico en prosa (datada en 1922).[11]
  • Entre o deber e o querer, zarzuela en verso e prosa (estreada en 1923).
Sen data
  • Contrabando e contrabanda, comedia festiva en prosa.
  • O crime da Silveira, entremés humorístico en prosa.
  • Vós e nós, rapsodia traxicómica en prosa.
  • ¡Coida non cho creben!, en prosa e verso.

Outras, en lingua castelán, levaron os seguintes títulos: La expiación de un sacrificio, Martirio sin palma, ¡Emancipado!, El bloqueo, El lujo de la miseria, El estornudo, El primer puro, ¡Redimido!, ¡Hasta los muñecos aman!, El crimen del justo, El curandero e Lo que puede el honor.[12]

Ensaio (en castelán)

[editar | editar a fonte]
  • El regionalismo gallego. Estudio social (1892).
  • Memoria acerca de la dramática gallega. Causas de su poco desarrollo é influencia que en el mismo puede ejercer el regionalismo (1896).

Biblioteca virtual

[editar | editar a fonte]

Recoñecementos

[editar | editar a fonte]

A súa cidade dedícalle, dende 1966, o nome dunha rúa.[13]

  1. 1,0 1,1 Con portada de Ovidio Murguía.
  2. Reeditada en 2021 por Morgante, ISBN 978-84-15166-96-2, con introdución e notas de Héitor Mera.
  3. 3,0 3,1 Vertido ao castelán polo propio autor.
  4. Presentando nun prólogo-epílogo: "O conto do abolito", e tres xornadas en prosa: "O amañecer", "O mediodía" e "O anoitecer".
Referencias

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]


Predecesor:
Cargo novo
 
 Arquiveiro/Bibliotecario da RAG 
 
1905-1907
Sucesor:
César Vaamonde Lores