Gabriella Morreale

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Gabriella Morreale de Castro
Datos persoais
Gabriella Morreale de Castro
Nacemento1930
LugarMilán, Italia Italia
Falecemento4 de decembro de 2017 (87 anos)
LugarMadrid, España España
NacionalidadeItaliana e española
CónxuxeFrancisco Escobar del Rey
Actividade
CampoCientífica e química
Alma máterUniversidade de Granada
Director de teseEduardo Ortiz de Landázuri
Contribucións e premios
PremiosPremio Nacional de Investigación en Medicina (1977, compartido con F. Escobar)
Premio Reina Sofía de Prevención de la subnormalidad (1983 compartido con F. Escobar y A. Ruiz-Marcos)
Premio de Investigación de la European Thyroid Association (1985)
Premio Nacional de Investigación Médica Gregorio Marañón (1997)
Premio Rey Jaime I de Medicina Clínica (1998).
editar datos en Wikidata ]

Gabriella Morreale de Castro, nada en Milán en 1930 e finada en Madrid o 4 de decembro de 2017,[1] foi unha científica española de orixe italiana, precursora de endocrinoloxía moderna en España xunto co seu home, o médico e cirurxián Francisco Escobar del Rey.[2] Adicou a súa vida á investigación das enfermidades por deficiencia de iodo. A ela se deben os traballos que levaron á erradicación do bocio en España.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Morreale estudou Ciencias Químicas, licenciatura que completou en 1951 na Universidade de Granada. En 1955, fixo a tese doutoral co catedrático Enrique Gutiérrez Ríos,​ que completou cunha estancia posterior na Universidade de Leiden con Andreas Querido.

No 1958, volveu a España, ó Centro de Investigacións Biolóxicas, onde foi xefe da Sección de Estudos Tiroideos do Instituto Gregorio Marañón, entre 1963 e 1975. Foi directora do Instituto de Endocrinoloxía e Metabolismo Gregorio Marañón entre 1975 e 1980. Logo, no campus da Facultade de Medicina da Universidade Autónoma de Madrid, o seu laboratorio foi o xerme do actual Instituto de Investigacións Biomédicas, do que ostentou a vicedireción de 1984 a 1990. Tamén presidiu a Sociedade Española de Endocrinoloxía, de 1975 a 1979 e foi membro fundador da European Thyroid Association, da que foi presidente no 1977.

Ademais de acumular máis de 200 traballos científicos publicados, algúns importantes, a súa investigación sobre a tiroides permitiu a práctica erradicación do bocio por déficit de iodo en España, ó incorporarse comercialmente o sal iodado, e contribuíu de xeito decisivo na decisión de achegar suplementos de iodo ás nais embarazadas para asegurar o correcto desenvolvemento cerebral do feto.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Gabriella Morreale de Castro". Arquivado dende o orixinal o 11 de decembro de 2017. Consultado o 10 de decembro de 2017. 
  2. "Los científicos del yodo". ELMUNDO (en castelán). Consultado o 8-12-2017. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]