Francisca Aguirre

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Francisca Aguirre
Francisca Aguirre en XX Bilbao Poesía.jpg
Nacemento27 de outubro de 1930
 Alacant
Falecemento13 de abril de 2019
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpoeta e escritora
PaiLorenzo Aguirre Sánchez
PremiosPremio Nacional de Poesía e Premio Nacional das Letras Españolas
editar datos en Wikidata ]

Francisca Aguirre, nada en Alacant en 1930 e finada en Madrid o 13 de abril de 2019[1][2] foi unha poeta e narradora española en lingua casteládo denominado " a outra xeración do 50"[2]. Foi nomeada Filla predilecta de Alacant.[Cómpre referencia]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi filla do pintor Lorenzo Aguirre, a quen dedicou o poemario Trescientos escalones, e que fora condeado a morte en 1942, durante o franquismo.[3][1]Estivo casada co poeta Félix Grande (1937-2014) e foi nai da tamén poeta Guadalupe Grande.[1]

A súa poesía foi traducida ao inglés, francés, italiano, portugués e valenciano. O seu primeiro poemario foi Ítaca, publicado en 1971, co que gañou o Premio de poesía Leopoldo Panero.[2][1] Desde entón, e coa excepción da década de 1980, a autora continuou publicando a súa obra de maneira ininterrompida.[Cómpre referencia]

Gañou o Premio Nacional de Poesía en 2011 co seu poemario Historia de una anatomía (2010), libro co que xa gañara o Premio Miguel Hernández en 2010.

Malia que a poeta pertenceu por data de nacemento á xeración do 50 ( á que pertencen, entre outros, Jaime Gil de Biedma e José Ángel Valente (nados en 1929), Francisco Brines (1932) ou Claudio Rodríguez en (1934)) a tardía publicación do seu primeiro poemario supuxo que o seu nome se vira apartado das antoloxías da súa xeración. Como a mesma autora dicía “considero que pertenzo a esa Xeración do 98 paciente, sen présas, que como explicaba Antonio Machado, pensaba que a arte é longa e ademais non importa, porque o único importante é a vida”.[3]

No ámbito temático, a poesía de Francisca Aguirre móvese por unha banda como testemuño do mundo no que vive: “De o artista non aceptar un principio de realidade está perdido. Para modificala é necesario que previamente a aceptemos. Ao longo de todos os meus libros eu tentei iso: dar noticia da miña historia”.[4] Como a propia poeta declarou, “a poesía é unha ferramenta do coñecemento e serve para sacar o que levamos dentro”. Doutra banda, a reflexión, dun marcado carácter existencial, únese umbilicalmente á súa mirada externa para conformar un universo propio, proteico, dual e á vez concentrado nun núcleo no que a poesía é o rastro da vida, o perenne.[Cómpre referencia]

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía
Prosa

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Premio Leopoldo Panero, 1971
  • Premio Cidade de Irún, 1976
  • Premio Galiana, 1994
  • Premio Esquío, 1995
  • Premio María Isabel Fernández Simal, 1998[3]
  • Premio da crítica valenciana ao conxunto da súa obra, 2001
  • Premio Alfons el Magnànim, 2007
  • Premio Internacional Miguel Hernández, 2010
  • Premio Nacional de Poesía, 2011.[5]
  • Premio Nacional das Letras Españolas, 2018 [2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 "Francisca Aguirre, figura silente de la poesía". Elmundo.es (en castelán). 14 de abril de 2019. Consultado o 14 de abril de 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Rico, Manuel (14 de abril de 20194). "Muere a los 88 años Francisca Aguirre, poeta de la desolación y la lucidez". El País (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 14 de abril de 2019. 
  3. 3,0 3,1 3,2 "Francisca Aguirre: "Al final lo único que merece la pena es escribir y jugarse la vida en ello"". El Mundo (en castelán). 13 de novembro de 2001. Arquivado dende o orixinal o 31 de outubro de 2010. 
  4. Lucas, Antonio (26 de xuño de 2000). "«Si el artista no acepta un punto de realidad está perdido» Francisca Aguirre reúne su poesía completa" (en castelán). p. Elmundo.es. Arquivado dende o orixinal o 25 de xullo de 2001. Consultado o 02 de xaneiro de 2018. 
  5. Nota de prensa de la presidencia del Gobierno.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Marina Sáez, R. M. (2002): “El mundo clásico en la poesía de Francisca Aguirre” en Nova et vetera : nuevos horizontes de la Filología latina coordinado por A. Espigares, A. María Aldama, María F. del Barrio, Vol. 2, (Nuevos horizontes de la filología latina), ISBN 84-930825-5-4 , p. 751-759.
  • Crespo Massieu, A. (2007): “La herida absurda. Francisca Aguirre (Alicante, 1930)” en Viento sur: Por una izquierda alternativa, ISSN 1133-5637, Nº. 92, p. 117-122.
  • Federici, M. (2014): “L’arte come rifugio e presa di coscienza: un approccio alla poesia di Francisca Aguirre”, in Augusto Guarino (dir.) Le geometrie dell’essere. Identità, identificazione, diversità nella recente letteratura spagnola, Napoli, Pironti, ISBN 978-88-7937-700-3, p. 167-185.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]