Francisca Aguirre

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Francisca Aguirre
Nacemento1930
 Alacant
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpoetisa e escritora
PaiLorenzo Aguirre Sánchez
PremiosPremio Nacional de Poesía
editar datos en Wikidata ]

Francisca Aguirre, nada en Alacant en 1930, é unha poeta e narradora española en lingua castelá. Foi nomeada filla Predilecta de Alacant.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

É filla do pintor Lorenzo Aguirre, a quen dedicou o poemario “Trescientos escalones”, e que foi condenado á morte polo réxime ditatorial franquista. Estivo casada co poeta Félix Grande (1937-2014) e é nai da tamén poeta Guadalupe Grande.

A súa poesía foi traducida ao inglés, francés, italiano, portugués e valenciano. O seu primeiro poemario, premio de poesía Leopoldo Panero, foi Ítaca, publicado en 1972. Desde entón, e coa excepción da década de 1980, a autora continuou publicando a súa obra de maneira ininterrompida.

Gañou o Premio Nacional de Poesía en 2011 co seu poemario Historia de una anatomía (2010), libro co que xa gañara o premio Miguel Hernández 2010.

Singularidade da poeta en termos xeracionais[editar | editar a fonte]

Aínda que a poeta pertence por data de nacemento á xeración do 50 (Jaime Gil de Biedma e José Ángel Valente nacen en 1929, Francisco Brines en 1932 ou Claudio Rodríguez en 1934) o certo é que a tardía publicación do seu primeiro poemario supuxo que o seu nome se vexa apartado das antoloxías da súa xeración e que só até hai pouco o seu recoñecemento como poeta creza de forma significativa. Como a mesma autora di “considero que pertenzo a esa Xeración do 98 paciente, sen présas, que como explicaba Antonio Machado, pensaba que a arte é longa e ademais non importa, porque o único importante é a vida”.[1]

Poética[editar | editar a fonte]

Como a propia poeta declara, “a poesía é unha ferramenta do coñecemento e serve para sacar o que levamos dentro”.

Neste sentido, no ámbito temático, a poesía de Francisca Aguirre móvese por unha banda como testemuña do mundo no que vive: “De o artista non aceptar un principio de realidade está perdido. Para modificala é necesario que previamente a aceptemos. Ao longo de todos os meus libros eu tentei iso: dar noticia da miña historia”.[2] Doutra banda, a reflexión, dun marcado carácter existencial, únese umbilicalmente á súa mirada externa para conformar un universo propio, proteico, dual e á vez concentrado nun núcleo no que a poesía é o rastro da vida, o perenne.

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía
  • Ítaca” (Premio “Leopoldo Panero” 1971), Cultura Hispánica, Madrid, 1972.
  • “Los trescientos escalones” (Premio “Ciudad de Irún” 1976), Caja de Ahorros Provincial de Guipúscoa, Donostia, 1977.
  • “La otra música”, Ediciones Cultura Hispánica, Madrid, 1978.
  • “Ensayo General” (Premio “Esquío” 1995), Sociedad de Cultura Valle-Inclán, Ferrol, 1996.
  • “Pavana del desasosiego” (Premio “María Isabel Fernández Simal” 1998), Ediciones Torremozas, Madrid, 1999.
  • “Ensayo General. Poesía completa 1966-2000”, Calambur, Madrid, 2000.
  • “Memoria arrodillada. Antología”, Institució Alfons el Magnànim, Valencia, 2002.
  • “La herida absurda”, Bartleby Editores, Madrid, 2006.
  • “Nanas para dormir desperdicios” (Premio Alfons el Magnànim), Hiperión, Madrid, 2008.
  • "Historia de una anatomía", (Premio Internacional Miguel Hernández-Comunidad Valenciana, Premio Nacional de Poesía, 2011), Hiperion, Madrid, 2010.
  • "Conversaciones con mi animal de compañía" (Ed. Rilke), Madrid, 2012.
Prosa

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Premio Leopoldo Panero, 1971
  • Premio Cidade de Irún, 1976
  • Premio Galiana, 1994
  • Premio Esquío, 1995
  • Premio María Isabel Fernández Simal, 1998
  • Premio da crítica valenciana ao conxunto da súa obra, 2001
  • Premio Alfons el Magnànim, 2007
  • Premio Internacional Miguel Hernández, 2010
  • Premio Nacional de Poesía, 2011.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Entrevista en El Mundo, 13 de novembro de 2010 (en castelán)
  2. Entrevista en El Mundo, 26 de xuño de 2000 (en castelán)
  3. Nota de prensa de la presidencia del Gobierno.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Marina Sáez, R. M. (2002): “El mundo clásico en la poesía de Francisca Aguirre” en Nova et vetera : nuevos horizontes de la Filología latina coordinado por A. Espigares, A. María Aldama, María F. del Barrio, Vol. 2, (Nuevos horizontes de la filología latina), ISBN 84-930825-5-4 , p. 751-759.
  • Crespo Massieu, A. (2007): “La herida absurda. Francisca Aguirre (Alicante, 1930)” en Viento sur: Por una izquierda alternativa, ISSN 1133-5637, Nº. 92, p. 117-122.
  • Federici, M. (2014): “L’arte come rifugio e presa di coscienza: un approccio alla poesia di Francisca Aguirre”, in Augusto Guarino (dir.) Le geometrie dell’essere. Identità, identificazione, diversità nella recente letteratura spagnola, Napoli, Pironti, ISBN 978-88-7937-700-3, p. 167-185.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]