Franca Ongaro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Franca Ongaro
Nacemento15 de setembro de 1928
 Venecia
Falecemento13 de xaneiro de 2005
 Venecia
NacionalidadeItalia e Reino de Italia
Ocupaciónpsiquiatra e política
editar datos en Wikidata ]

Franca Ongaro, nada en Venecia o 15 de setembro de 1928 e finada na mesma cidade o 13 de xaneiro de 2005, foi unha escritora, psiquiatra e política italiana.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Despois dos seus estudos clásicos na súa cidade natal, os seus primeiros intereses centráronse principalmente na literatura (era a irmá do escritor Alberto Ongaro). Publicou varios contos para nenos, así como un extracto da Odisea (ilustrada por Hugo Pratt) e outro da novela Piccole donne, sobre o Corriere dei Piccoli, nos anos 1959 e 1963.

O coñecemento de Franco Basaglia, que se tornou no seu marido en 1953, e que no hospital psiquiátrico de Gorizia iniciaría a "revolución psiquiátrica" na segunda metade da década dos sesenta, cambiou a súa vocación como muller e como escritora. Os dous tiveron un fillo e unha filla, Alberta, que a pesar de ter serias deficiencias visuais se graduou en psicoloxía e continuou as actividades no ensino dos proxenitores. Co seu marido e co grupo de psiquiatras e intelectuais que se reuniron ao seu redor, escribiu, editou e traduciu os textos que serán a proba documental do traballo de apertura, que, desde Gorizia, comezou a abanear os alicerces da institución hospitalaria e que levou, no curso dos anos, á lei 180, que superou a experiencia dos manicomios en Italia.

Tras a morte do seu marido, que veu de súpeto, en 1980, colleu o seu legado, especialmente no ámbito político, a loita pola humanización da medicina psiquiátrica. De 19831992, foi, por dúas lexislaturas, senadora da Esquerda Independente, e neste cargo foi líder da batalla parlamentaria e cultural para a aplicación dos principios da reforma psiquiátrica, como autora do proxecto de lei para a aplicación da lei 180, a partir do cal xurdiu o texto básico do primeiro Proxecto obxectivo de saúde mental (1989). Tamén colaborou na elaboración de diversas disposicións rexionais para difundir máis a cultura do coidado do paciente psiquiátrico na maioría dos diferentes áreas do país.

Entre os moitos premios nacionais e internacionais, recibiu o premio Ives Pelicier da Academia Internacional de Lei e de Saúde Mental (xullo 2000) e o premio honoris causa en Ciencia política pola Universidade de Sassari (abril de 2001). Déuselle o nome Franco Basaglia e Franca Ongaro Basaglia a un teatro do antigo hospital psiquiátrico, en 2011, en Trieste.

Obras[editar | editar a fonte]

A súa produción, persoal ou un par co home, estendeu a cuestións de filosóficas e sociolóxicas en medicina moderna e institucións de coidados de saúde, bioética, e a condición da muller, a práctica transformación das institucións.

En solitario (en volume e na colección)[editar | editar a fonte]

  • Le parole della medicina, Einaudi, Turín (1979)
  • Salute/malattia, Einaudi, Turín (1982)
  • Manicomio perché?, Emme Edizioni, Milán (1982)
  • Una voce: riflessioni sulla donna, Il Saggiatore, Milán (1982)
  • Vita e carriera di Mario Tommasini burocrate scomodo narrate da lui medesimo, Editori Riuniti, Roma (1987)
  • Eutanasia, in "Democrazia e Diritto", nn. 4-5 (1988)
  • Eutanasia. Libertà di scelta e limiti del consenso, in Dameno, Roberta e Verga, Massimiliano (a cura di), Finzioni e utopie. Diritto e diritti nella società contemporanea, Guerrini, Milán (2001)

Con Franco Basaglia[editar | editar a fonte]

  • Che cos'è la psichiatria, Einaudi, Turín (1967)
  • L'istituzione negata, Einaudi, Turín (1968)
  • Morire di classe, Einaudi, Turín (1969)
  • La maggioranza deviante, Einaudi, Turín (1971)
  • Crimini di pace, Einaudi, Turín (1975)

Ademais, editado por Einaudi a publicación dos dous volumes dos Scritti de Franco Basaglia (1981-'82), así como o volume biográfico: Franco Basaglia. L'utopia della realtà (2005).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]