Fortaleza de Valença

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Fortaleza de Valença
Valença.jpg
ConcelloValença
ProvinciaDistrito de Viana do Castelo
Comunidade
autónoma
Norte de Portugal
Coordenadas42°01′57″N 8°38′43″O / 42.032545, -8.645144Coordenadas: 42°01′57″N 8°38′43″O / 42.032545, -8.645144
Estilo arquitectónico
Estilo orixinalRenacemento (s. XVI (orixe século I))
Estilo actualFortaleza seiscentista (s. XVII-XIX (alteracións significativas))
Estado actualBo, arreodeando a cidade vella
Véxase tamén
Castelos de Portugal
editar datos en Wikidata ]
Canón da fortaleza.

A Fortaleza de Valença (Praça-forte de Valença) é unha fortaleza que se localiza na vila, freguesía e concello de mesmo nome, distrito de Viana do Castelo, no Norte de Portugal raiando na marxe esquerda do Miño coa vila galega de Tui. O edificio actual data do século XVII, hoxe é propiedade da república e a vila vella de Valença que arrodea é un destino turístico e de compras de moitos galegos e portugueses.[Cómpre referencia]

Historia[editar | editar a fonte]

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Disque a ocupación cun castelo (Castelo de Valença) se remonta á invasión romana da Gallaecia. O forte sería ocupado durante o reino suevo e o posterior Reino de Galiza. Xa despois da escisión do condado portugués de Galiza, no século XII para o XIII, construiríase o vello castelo para a defensa da poboación e da travesía nese treito do río.[Cómpre referencia]

A Guerra da Restauración e a construción da Praza-forte[editar | editar a fonte]

No contexto da Guerra da Restauración da independencia portuguesa (século XVII), a fortificación lindeira foi enteiramente reformada co proxecto do francés Miguel de l'Ècole (que tamén levou a cabo as reformas no castelo de Monção). Dese modo, foron reconstruídos os muros para abrazar o perímetro estendido da vila, e erguidas novas estruturas abaluartadas, entre as cales:

  • a chamada Coroada, com tres baluartes (Santa Ana, São Jerônimo, e Santa Bárbara) e dous medio baluartes (São José e Santo Antônio);
  • abertos novos fosos, sobre os cales se ergueron taludes;
  • revelíns para defensa dalgunhas cortinas;
  • sete novos baluartes: Carmo, Esperança, Faro, Lapa, São Francisco, São João e Socorro.

Xa durante as primeiras obras resistiu a unha incursión española no inicio da guerra de Restauración (1643); e en 1654 caeu en mans españolas, para despois ser reconquistada por tropas portuguesas baixo o mando do Conde de Castelo Melhor. As obras proseguían en 1661, para seren concluídas en 1713, cando o seu último arquitecto, Manuel Pinto de Vilalobos, a deu como concluída. Ao final do século XVIII, foron reforzados os muros da polvoreira ( paiol da pólvora) e levantado o paiol do açougue (carnizaría) (1774).

Dende o século XIX[editar | editar a fonte]

Durante a Guerra Peninsular, após facer resistencia, caeu diante das tropas napoleónicas baixo o mando de Soult (1809), que fixeron estoupar a Porta do Sol.

Durante as Guerras Liberais, xuntouse ao partido liberal en 1828, durante a Belfastada, sendo sitiada por forzas realistas rendeuse despois de nove días. Só foi reconquistada polos liberais en 1830 co apoio do almirante inglés Charles Napier.

Considerada como a fortificación máis importante do Alto Minho, obxecto de diversas intervención de conservación e restauración ao longo do século XX, as estruturas que chegaron até os nosos días atópanse en bo estado de conservación, e están abertas á visita pública.

Descrición[editar | editar a fonte]

Coa reconstrución das defensas que transformaron Valença nunha praza forte, a poboación ficou separada do río por unha rede de baluartes de cachotaría de granito e de patamais que se comunican entre si por medio de fosos e de pasaxes superiores.

Planimetricamente, a fortaleza, ao abrigo dun intricado conxunto de baluartes, revelíns e fosos, ficou dividida en dúas grandes áreas que se comunicaban pola chamada Porta do Meio: o sector Norte, que abrangue a antiga vila medieval, e o sector Sur, unha área menor e mais aberta: a chamada Coroada.

Turismo[editar | editar a fonte]

Valença, por ser vila raiana, é dende finais do século XX un destino popular de turismo galego de feira e para a compra de diferentes artigos, salientando os téxtiles. As murallas de Valença agochan multitude de tendas (‘’lojas’’) de artigos para o lar, enxoval, así coma restaurantes e cafés, de moita sona tanto no Norte de Portugal coma no sur de Galiza.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

O río Miño coa fortaleza no fondo. 
Unha das portas. 
Detalle da muralla. 
Unha das garitas
Detalle das baterías
Cortina e baluarte. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • GIL, Júlio; CABRITA, Augusto. Os mais belos castelos e fortalezas de Portugal (4ª ed.) Lisboa; São Paulo: Editorial Verbo, 1996. ISBN 972-22-1135-8

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]