O Fairey Battle é un bombardeiro lixeiro británico monomotor deseñado e fabricado por Fairey Aviation Company. Desenvolveuse a mediados dos anos 30 para a Royal Air Force (RAF) como un monoplano sucesor dos biplanos Hawker Hart e Hind. O Battle estaba impulsado polo mesmo motor de pistóns de alto rendemento Rolls-Royce Merlin que equipaba a varios cazas británicos contemporáneos como o Hawker Hurricane e o Supermarine Spitfire. O Battle era moito máis pesado, cunha tripulación de tres homes e unha carga de bombas. Aínda que foi unha gran mellora con respecto aos avións que o precederon, o Battle era relativamente lento (comparado cos Bf109 aos que tiña que enfrontarse), tiña un alcance limitado, e tiña tan só dúas metralladoras de 7,7 mm como armamento defensivo, polo que atopouse que era demasiado vulnerable aos cazas inimigos e ao fogo antiaéreo.[1]
O Fairey Battle usouse en operacións ao principio da segunda guerra mundial. Durante a "guerra de Mentira" o tipo tivo a distinción de conseguir a primeira vitoria aérea dun avión da RAF no conflito. En maio de 1940 os Battle da Advanced Air Striking Force sofreron moitas perdas, frecuentemente por riba do 50% dos avións que saían para unha misión. A finais de 1940 o tipo fora retirado do servizo en primeira liña e relegado a unidades de adestramento no exterior. Como un avión que se considerara unha gran promesa na era anterior á guerra, o Battle demostrou ser un dos avións no servizo da RAF máis decepcionantes.[1]
