Glándula do sal: Diferenzas entre revisións
Sen resumo de edición |
Sen resumo de edición |
||
Liña 1: | Liña 1: | ||
{{en tradución}} |
{{en tradución}} |
||
{{Outros homónimos|este=glándulas do sal en animais|para=as " |
{{Outros homónimos|este=glándulas do sal en animais|para=as "glándulas do sal" en plantas [[halófita]]s|hidatodo}} |
||
[[Ficheiro:Sea turtle head.jpg|miniatura|300px|[[Tartaruga mariña]] excretando sal polos seus condutos lacrimais. Este "choro" das tartarugas só é visible cando están en terra.]] |
[[Ficheiro:Sea turtle head.jpg|miniatura|300px|[[Tartaruga mariña]] excretando sal polos seus condutos lacrimais. Este "choro" das tartarugas só é visible cando están en terra.]] |
||
A '''glándula do sal''' (ou de sal) ou glándula excretora de sal é un órgano para excretar o exceso de sales que teñen algúns animais. Encóntrase en [[elasmobranquio]]s (tiburóns |
A '''glándula do sal''' (ou de sal) ou glándula excretora de sal é un órgano para excretar o exceso de sales que teñen algúns animais. Encóntrase en [[elasmobranquio]]s (tiburóns e raias), [[aves mariñas]], e algúns [[réptile]]s. As [[glándula]]s dos [[tiburón]]s encóntranse no seu [[recto]], as das aves e réptiles na cabeza na área dos [[ollo]]s, [[fosas nasais]] ou [[boca]]. Estas glándulas teñen forma lobada e conteñen moitos túbulos secretores que radian cara afora desde a canle excretora do seu centro. Os túbulos secretores están tapizados por unha soa capa de [[célula epitelial|células epiteliais]]. O diámetro e lonxitude destas glándulas varía dependendo da inxestión de sal que faga a especie.<ref>{{cite journal|last=Ellis|first=Richard A.|author2=GOERTEMILLER, CLARENCE C. |author3=STETSON, DAVID L |title=Significance of extensive /'leaky/' cell junctions in the avian salt gland|journal=Nature|year=1982|volume=268|pages=555–556|bibcode=1977Natur.268..555E|doi=10.1038/268555a0|pmid=887174|issue=5620}}</ref> |
||
As glándulas do sal |
As glándulas do sal manteñen o [[osmorregulación|equilibrio salino]] e permítenlles a algúns vertebrados beber [[auga de mar]].<ref name=OandE>{{cite web |url=http://www.cartage.org.lb/en/themes/sciences/Zoology/AnimalPhysiology/Osmoregulation/Osmoregulation.htm |title=Osmoregulation and Excretion |accessdate=2007-07-06 |last=O’Driscoll |first=K.J. |author2=Staniels, L.K. |author3= Facey, D.E. }}</ref> O [[transporte activo]] ten lugar por medio dunha [[bomba de sodio-potasio]], que se encontra na membrana basolateral das células da gándula, e o traslado o sal desde o [[sangue]] á glándula onde despois se excreta como unha solución concentrada. |
||
== En aves == |
== En aves == |
Revisión como estaba o 7 de agosto de 2017 ás 20:50
![]() | Este artigo está a ser traducido ao galego por un usuario desta Wikipedia; por favor, non o edite. O usuario Miguelferig (conversa · contribucións) realizou a última edición na páxina hai 6 anos. Se o usuario non publica a tradución nun prazo de trinta días, procederase ó seu borrado rápido. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Sea_turtle_head.jpg/300px-Sea_turtle_head.jpg)
A glándula do sal (ou de sal) ou glándula excretora de sal é un órgano para excretar o exceso de sales que teñen algúns animais. Encóntrase en elasmobranquios (tiburóns e raias), aves mariñas, e algúns réptiles. As glándulas dos tiburóns encóntranse no seu recto, as das aves e réptiles na cabeza na área dos ollos, fosas nasais ou boca. Estas glándulas teñen forma lobada e conteñen moitos túbulos secretores que radian cara afora desde a canle excretora do seu centro. Os túbulos secretores están tapizados por unha soa capa de células epiteliais. O diámetro e lonxitude destas glándulas varía dependendo da inxestión de sal que faga a especie.[1]
As glándulas do sal manteñen o equilibrio salino e permítenlles a algúns vertebrados beber auga de mar.[2] O transporte activo ten lugar por medio dunha bomba de sodio-potasio, que se encontra na membrana basolateral das células da gándula, e o traslado o sal desde o sangue á glándula onde despois se excreta como unha solución concentrada.
En aves
As glándulas do sal das aves teñen dous condutos princiapais, medial e lateral. As glándulas do sal actívanse cando se incrementa a osmolaridade do sangue, estimulando o procesamento da información hipotalámica, enviando sinais a través dun nervio parasimpático activando a vasodilatación, a liberación de hormonas (acetilacolina e péptido intestinal vasoactivo).[3] A acetilcolina únese ao receptor na membrana basolateral das glándulas. Este á súa vez activa a liberación de calcio nas células epiteliais, a apertura de canles de potasio (o potasio flúe fóra da célula) na membrana basolateral e canles de cloruro na membrana apical por onde sae o cloruro da célula. Os ións son trasladados ás células epiteliais por un cotransportador de Na-K-Cl, tamén situado na membrana basolateral. Os incrementos do nivel de sodio abren as canles de ATPase de sodio-potasio, eliminan o exceso de sodio pola membrana basolateral e permitindo que o potasio entre na célula. Fórmase un gradiente eléctrico ao acumulárense ions cloruro, que ermite que o sodio pase a través das unións herméticas das células epiteliais en glándulas do sal xunto con cantidades mínimas de auga. Ademais, as células ricas en mitocondrias están asociadas con cambios na concentración de sal e colaboran co movemento de sales. Estas glándulas excretan cloruro de sodio hipertónico (con poucos ións doutro tipo) polo estímulo de osmorreceptores centrais e periféricos e receptores de volume.
En réptiles
Notas
- ↑ Ellis, Richard A.; GOERTEMILLER, CLARENCE C.; STETSON, DAVID L (1982). "Significance of extensive /'leaky/' cell junctions in the avian salt gland". Nature 268 (5620): 555–556. Bibcode:1977Natur.268..555E. PMID 887174. doi:10.1038/268555a0.
- ↑ O’Driscoll, K.J.; Staniels, L.K.; Facey, D.E. "Osmoregulation and Excretion". Consultado o 2007-07-06.
- ↑ Hildebrandt, Jan-Peter (2001). "Coping with excess salt: adaptive functions of external osmoregulatory organs in vertebrates". Zoology 104: 209–220. doi:10.1078/0944-2006-00026.
Véxase tamén
outros artigos
= Bibliografía
- Evans, D. H. 1993. Osmotic and Ionic Regulation. p. 315-336. In Evans, D. H. 1993. The Physiology of Fishes. CRC Press, Boca Raton, FL.
- Goldenstein, D. L. 2002. Water and Salt Balance in Seabirds. p. 467-480. In Schreiber, E. A. and J. Burger. (eds.) 2002. Biology of Marine Birds. CRC Press, Boca Raton, FL.
- Schmidt-Nielsen, K. 1959. Salt Glands. p. 221-226. In Wessells, N. K. (comp.) 1974. Vertebrate Structures and Functions. W. H. Freeman and Company, San Francisco, CA.
- Wǖrsig, B. G., T. A. Jefferson and D. J. Schmidly. 2000. The Marine Mammals of the Gulf of Mexico. Texas A&M Press, College Station, TX.