Diferenzas entre revisións de «Sinfonía n.º 9 (Beethoven)»

Saltar ata a navegación Saltar á procura
sen resumo de edición
m (engado a Categoría:1824 mediante HotCat)
{{Curto de máis}}
[[Ficheiro:Beethoven.jpg|miniatura|Ludwig van Beethoven.]]
A '''''[[Sinfonía]] n.º 9 en [[re menor]], op. 125''''', coñecida tamén como "'''Coral'''", é a derradeira [[sinfonía]] completa do [[compositor]] [[Alemaña|alemán]] [[Ludwig van Beethoven]]. É unha das obras máis trascendentais, salientables e populares da [[música]] e a [[arte]]. O seu último [[movemento (música)|movemento]] é un final [[coro (música)|coral]] sorprendentemente infrecuente na súa época que se converteu en [[símbolo]] da [[liberdade]]. Precisamente, unha adaptación da sinfonía, realizada por [[Herbert von Karajan]] é, dende [[1972]], o [[Himno de Europa|himno da Unión Europea]] (UE).<ref>''[http://europa.eu/abc/symbols/anthem/index_es.htm O Himno europeo]'', no portal da Unión Europea. Consultado o 15 de xuño de 2008.</ref> En 2001, a partitura orixinal da sinfonía inscribiuse no Rexistro da Memoria do Mundo da [[Unesco|UNESCO]], onde forma parte, xunto con outros sobresalientes monumentos, da herdanza espiritual da humanidade.<ref>{{Cita web|título = Sinfonía número 9 en re menor, opus 125, de Beethoven|url = http://www.wdl.org/es/item/15063/|editor = www.wdl.org|data = 1 de xaneiro de 1822|dataacceso = 9 de decembro de 2015}}</ref>
 
== Historia ==
Beethoven é o principal referente na transición do estilo clásico ó estilo romántico, o responsable de facer evolucionar o esquema máis tradicional das formas musicais do [[clasicismo musical|clasicismo]] para adaptalas a esta incipiente liberdade individual do [[romanticismo musical|romanticismo]]. Para entender a súa capacidade innovadora no campo da composición compre ter presente que Beethoven é o primeiro músico que vive do que compón e así crea un precedente en no oficio de compositor, ceibándose de cargos dentro da corte ou a Igrexa ós que estaban sometidos outros músicos com [[Bach]], [[Haydn]] e [[Mozart]].
 
A Novena sinfonía, que foi contemporánea da ''[[Missa Solemnis (Beethoven)|Missa Solemnis]]'' op. 123, das ''[[Variacions Diabelli|33 Variacións sobre un vals de Diabelli]]'' op. 120 e da ''[[Consagración da casa]]'' op. 124, é a máxima expresión do último período creador de Beethoven. Esta obra tivo unha xénese moi complexa, da cal a súa comprensión require remontarse á xuventude do compositor.
 
=== Proxectos de xuventude ===
Xa dende mozo, cando aínda vivía en Bonn, Beethoven manifestou un gusto salientable pola lectura de [[Goethe]] e de [[Friedrich von Schiller]], cos cales coincidía en determinados ideais que máis tarde estarán presentes na súa obra: a natureza, a amizade e a alegría. E aquí compre sinalar o entusiasmo pola ''Oda á alegria'' de Schiller, publicada en [[1785]] en [[Dresden]]. En 1792, con vinte e dous anos, o músico non escribira máis que obras menores das cales a maioría son descoñecidas no presente. Porén, o seu estilo xa se desenvolvera de abondo como para que fose valorado por entendidos como Waldstein ou Haydn.
 
A finais de [[1792]], pouco antes de deixar [[Bonn]] para ir a [[Viena]], o compositor fíxose amigo dun profesor de dereito, Ludwig Fischenich, amigo persoal do poeta Friedrich von Schiller, e amósalle un poema que puxera en música: ''Feuerfarbe de Sophie Mereau''. Fischenich amosou a súa admiración á esposa de Schiller nunha carta onde anunciaba, como unha profecía, o futuro himno á alegría:
:«Envíolle unha composición de ''Feuerfarbe'' [...]. É dun mozo de aquí, do cal os seus talentos musicais faranse universalmente célebres... Quere tamén poñer en música a ''Alegría'' de Schiller, e mesmo todas as estrofas. Agardo algunha cousa perfecta; xa que, polo que o coñezo, todo o leva ó máis grande e sublime.»<ref>Extraído dunha carta de Ludwig Fischenich a Charlotte Schiller, muller de Schiller, reproducida a J. i B. Massin: ''Ludwig van Beethoven'', p. 39, Fayard, 1967</ref>
 
=== Estrea ===
O [[7 de maio]] de [[1824]], dez anos despois da [[Sinfonía n.º 8 (Beethoven)|Sinfonía n.º 8]], Beethoven dá a coñecer ó mundo a súa Novena Sinfonía en re menor, posteriormente coñecida como "Sinfonía Coral". A presentación tivo lugar no Teatro da Corte Imperial de Viena (''Kärntnertortheater''), cheo de celebridades, aristócratas, nobreza e sangue real. Ninguén quería perder a estrea da sinfonía agardada e da que se presumía que sería a derradeira aparición pública do xenio alemán, como efectivamente así foi: nos tres anos seguintes, recluíuse na casa afectado por diversas doenzas que finalmente o levarían á morte.
 
Beethoven subiu á tarima de costas ó público, e non xirou nin cando rematou o concerto. A súa [[xordeira]] era total, non podía escoitar absolutamente nada do que creara. Cando a sinfonía concluíu, o teatro estoupou en aplausos, e unha solista ergueu o brazo do mestre e axudouna a xirar para que vise, entre bágoas, como todo el públic se poñía de pé e o homenaxeaba entusiasmada. Ós 54 anOs, Beethoven creara a súa obra mái grandiosa e eterna.
 
== Notas ==
271.477

edicións

Menú de navegación