Diferenzas entre revisións de «Paracetamol»

Saltar ata a navegación Saltar á procura
Na antigüidade e durante o [[Medievo]], os únicos axentes [[antipirético]]s coñecidos eran compostos presentes na cortiza do [[salgueiro]] (unha familia de compostos coñecidos como salicilinas, os cales finalmente deron lugar ao [[ácido acetilsalicílico]]), e outros contidos na cortiza da [[quina]]. A cortiza da quina así mesmo era usada para a obtención de [[quinina]], composto con actividade anti[[malaria]]. A quinina en si mesma tamén ten actividade antipirética. Os esforzos para illar e purificar a salicilina e o [[ácido salicílico]] tiveron lugar durante mediados e finais do [[século XIX]].
 
Cando a quina empezou a escasear nosna [[anosdécada de 1880]], a xente empezou a buscar alternativas. Dous axentes antipiréticos alternativos foron desenvolvidos nos anos 1880: a [[acetanilida]] en 1886 e a [[fenacetina]] en [[1887]]. Nese momento, o paracetamol xa fora sintetizado por Harmon Morse de Northrop mediante a [[redución-oxidación|redución]] do ''p''-nitrofenol en [[ácido acético]] glacial. Este feito produciuse en 1873, pero o paracetamol non se usou con fins médicos durante dúas décadas. En 1893, o paracetamol foi atopado nos ouriños de persoas que inxeriran fenacetina e foi illado como un composto branco e cristalino de sabor amargo. En 1899, o paracetamol foi identificado como un metabolito da acetanilida. Devandito descubrimento foi amplamente ignorado naquel momento.
 
[[Ficheiro:Axelrod.jpg|miniatura|200px|Julius Axelrod, galardoado co Premio Nobel de Medicina en [[1970]].]]

Menú de navegación