Diferenzas entre revisións de «Magnencio»

Saltar ata a navegación Saltar á procura
m
Bot: Substitución automática de texto (- sua + súa )
m (r2.7.1) (Bot: Engado: sl:Magnencij)
m (Bot: Substitución automática de texto (- sua + súa ))
'''Flavius Magnus Magnentius''' ([[Samarobriva]], preto de [[Ambianun]], [[Galia]], [[303]] - [[11 de agosto]] de [[353]]) foi un [[emperador romano]]. De orixe bárbara, uniuse as lexións romanas, onde destacou polas suas cualidades militares. Chegou a ser comandante das lexions Herculianas e Xovianas<ref>[[Zósimo]], [http://www.archive.org/details/historianovaedid00zosiuoft ''Historia nea'' (''Ίστορία νέα'')], ii 58</ref>, cando se produciu un descontento xeral dentro do exército polas accións do emperador [[Constante]].
 
Este descontento levou a Magnencio a participar nunha conspiración que rematou co seu nomeamento como ''augustus'' por parte das lexions. Constante, vendo que perdera o favor do exército, fuxiu, pero un destacamento da cabaleria lixeira o atopa en Helena, preto da fronteira con [[Hispania]], nos Pirineos e o asesiña. Si exceptuamos a rexion dos [[Balcáns]], onde as tropas nomearan emperador a [[Vetranio]], quen se mantiña fiel o emperador [[Constancio II]] de Oriente, xa que este se apurou en recoñecelo coma césar i enviarlle unha coroa imperial, Magnencio era o verdadeiro emperador de Occidente, xa que as provincias de [[Hispania]], [[Galia]] e [[Britannia]] o recoñeceron axiña, en parte pola suasúa politica de tolerancia dos cristiáns. Na provincia de [[África]] tentou de gañala co nomeamento das persoas axeitadas que continuasen a suasúa politica tolerante.
 
Pero a rebelión de [[Nepociano]], membro da familia de Constantino, en Roma, pronto lle amosou que a coroa era moi feble se non conseguia estabilizala e rematar cos seus inimigos.Ainda que a rebelión foi prontamente sofocada, Magnencio nomeou o seu irmán [[Decencio]] (Magnus Decentius) coma César e o enviou cara a [[Rhin]] para defender a Galia, i el se dirixiu os Balcáns, enviando mensaxes a Vetranio para que se xunguise a suasúa causa. Pero o vello xeneral se dirixou cara o sul para se unir as tropas de Constancio II, que abandonaran a guerra contra os persas para tentar de rematar con Magnencio. Cando consegiu chegar a elas, Vetranio abdicou.
 
Mentres tanto, Magnencio trataba de xuntar a maior parte de tropas para o enfrontamento con Constancio II, pero a batalla tivo lugar en [[Mursa Maior]] no ano 351. A pesar de dirixir as tropas persoalmente e do seu heroismo, Magnencio foi derrotado e as suas tropas tiveron que se retirar cara as Galias. Cando o resultado da batalla chegou as diferentes provincias, pouco a pouco foron abandonando a Magnencio, sendo Italia e Sicilia as primeiras en facelo. Pouco despois foron Hispania e Africa sen resistencia algunha.
44.135

edicións

Menú de navegación