Diferenzas entre revisións de «Acueduto da Carioca»

Saltar ata a navegación Saltar á procura
toxolo>ladrillo e arranxiños
mSem resumo de edição
(toxolo>ladrillo e arranxiños)
[[Ficheiro:Arcos da Lapa.jpg|thumb|250px|Os Arcos da Lapa.]]
O '''Acueduto da Carioca''', popularmente coñecido como os '''Arcos da Lapa''', localízase no [[barrio]] da Lapa, na [[cidade]] de [[Rio de Janeiro (cidade)|Río de Xaneiro]], no [[Brasil]]. Considerada como a obra [[arquitectura|arquitetónicaarquitectónica]] de maior porte emprendida no Brasil durante o [[Brasil Colonia|período colonial]], é hoxe unha das principais postais da cidade, símbolo máis representativo do Río Antigo preservado no barrio bohemio da Lapa.
 
==Historia==
Os primeiros estudos para traer as [[auga]]s do [[río Carioca]] para a cidade remontan a [[1602]], por determinación do entón gobernador da [[Capitanía de Río de Xaneiro]], Martim Correia de Sá (1602-1608). En [[1624]], un contrato para a construción do primitivo conduto foi firmado con Domingos da Rocha, que non chegou a iniciar os traballos. En [[1660]] a penas 600 [[braza]]s de [[tubo|canos]] estaban asentadas, tendo as obras recibido impulso en [[1706]], co goberno de D. Fernando Martins Mascarenhas Lancastro (1705-1709).
 
En [[1718]], co goberno de Antônio de Brito Freire de Menezes (1717-1719), inicíaronse as obras de instalación dos canos de auga a través da antiga Rúa dos Barbonos (actual Rúa Evaristo da Veiga). Co goberno de Aires de Saldanha de Albuquerque Coutinho Matos e Noronha (1719-1725), en [[1720]] o encanamento alcanzaba o Campo da Ajuda (actual Cinelândia), aínda nos arrabaldes da cidade na época. Foi este gobernador quen, alterando o proxecto orixinal, defendeu a vantaxe de se prolongar a obra até ao Campo de Santo Antônio (actual Largo da Carioca), optando polos chamados ''Arcos Velhos'' – un acueduto unindo o morro do Desterro (actual morro de Santa Teresa) ao morro de Santo Antônio, inspirado no [[Acueduto das Águas Livres]], que entón comezaba a se erguer en [[Lisboa]]. A obra estaba concluída en [[1723]], levando as aguas á Fonte da Carioca, [[chafariz]] erguido tamén nese ano, que as distribuía á poboación no referido Campo de Santo Antônio.
 
A solución foi paliativa, en [[1727]] rexistrábanse reclamacións de falta de auga, atribuíndolle a culpa aos [[quilombo]]las ([[escravo]]s fuxitivos, que vivían ocultos nas matas) pola quebra dos canos. Máis tarde, o goberno pedíu contas ao encargado da conservación da obra o cal se evadiu do seu deber. Foron estabelecidas penas para os actos de vandalismo contra a obra.
 
O gobernador Gomes Freire de Andrade (1733-1763) determinou, en [[1744]], a reconstrución do Acueduto da Carioca, con pedra do país, ante o elevado custo da [[cantaría]] vida do reino. Coa autoría atribuída ao brigadeiro José Fernandes Pinto Alpoim, recibiu a actual conformación, en [[Arco (arquitectura)|arcaría]] de pedra e cal. A Carta Rexia de [[2 de maio]] de [[1747]] determinou que as augas fosen cubertas por [[bóveda (arquitectura)|bóvedas]] de [[tixololadrillo]]s, para evitar o seu desvío mal intencionado.
 
Inaugurado en [[1750]], as augas brotáronse aos pés do Convento de Santo Antônio, nun chafariz de [[mármore]], a través de 16 bicas de [[bronce]]. Máis tarde esa auga foi estendida, a través da Rúa do Cano (actual Rúa Sete de Setembro), até ao Largo do Paço (actual Praza Quinze de Novembro), onde os navíos se viñan abastecer.
897

edicións

Menú de navegación