Diferenzas entre revisións de «Clarescuro»

Saltar ata a navegación Saltar á procura
corrixo
(orixe: este artigo é unha traducción casi completa de es:claroscuro)
 
(corrixo)
[[Ficheiro:Jacopo Tintoretto 015.jpg|thumb|275px|''Retrato de dous homes'', de [[Tintoretto]]]]
 
O '''claroscuro''' (ás veces en [[lingua italiana|italiano]], ''chiaroscuro'') é unha [[técnica]] [[pintura|artística]] (en [[pintura]], [[debuxo]] e [[gravado]]) consistente no uso de contrastes fortes entre os volumes iluminados e os ensombrecidos do cadro para destacar máis efectivamente algúns elementos. Desenvolvida inicialmente polos pintores [[flandesFlandes|flamencos]] e [[italiaItalia|italianos]]nos do ''[[cinquecento]]'', a técnica alcanzaría a súa maduración no [[pintura barroca|barroco]], en especial con [[Caravaggio]], dando lugar ó estilo chamado ''tenebrismo''.
 
O termo [[italia]]no ''chiaroscuro'', aínda que significa aparentemente o mesmo, é empregado máis especificamente para unha técnica de gravado en [[xilografía]], que por medio de planchaspranchas complementarias dá cores ás imaxes, como se fosen pintadas á [[acuarela]]. O primeiro uso coñecido do termo, con este significado, atribúese ó gravador italiano [[Ugo da Carpi]], quen tería tomado a idea de composicións de orixe alemá ou flamenca. Nos gravados de Da Carpi, o efecto do claroscuro destaca unha figura central iluminada por unha fonte de luz normalmente ausente do plano do cadro; porén, as áreas escuras non están tan acentuadas como chegarían a verse na obra dos principais difusores do ''chiaroscuro'', Caravaggio e [[Giovanni Baglione]].
 
A técnica impoñeríase tamén entre os [[manierismo|manieristas]], sendo exemplos deste uso a ''[[Última Cea]]'' de [[Tintoretto]] ou o seu ''Retrato de dous homes'', que presaxia as composicións de [[Rembrandt]]. O pintor holandés foi un dos máis conspicuos practicantes do claroscuro, utilizando a luz na súa composición para destacar soamente o seu obxeto específico.
 
==Tenebrismo==
O estilo chamado ''tenebrismo*'' non é máis que unha aplicación radical do claroscuro, pola cal unicamente as figuras tematicamente centrais destacan iluminadas dun fondo xeneralizadamente escuro. Ignórase se por influencia de Caravaggio ou por un desenvolvemento paralelo, o estilo cobraría moita relevancia na pintura española de finais do [[século XVI]] e comezos do [[século XVII|XVII]], a partir da obra do catalán [[Francisco Ribalta]]. Ribalta empregaría o cor e a luz para dar volume ás figuras, e para destacar os protagonistas nos seus frescos relixiosos, algúns de gran beleza; talentoso mestre, o seu estilo influiría no do seu fillo [[Juan Ribalta]], falecido tempranamentemoi cedo, e [[Vicente Castelló]]. Indirectamente pesaría tamén en [[Zurbarán]] e no máis destacado dos tenebristas españois, [[José de Ribera]]; este último levaría á súa maduración o estilo, empregando os volumes ensombrecidos para reforzar o horror e crueldade dos temas.
 
==Outras artes==
A técnica do claroscuro foi popular entre os gravadores ó igual que en pintura, mais caería en desuso durante un longo período. Atinxiría renacida popularidade en [[cine]] da primeira metade do [[século XX]], a través do gosto polas composicións marcadamente estruturadas e a maquillaxe impactante do [[expresionismo alemán]]; aínda que algunhas obras plaśticas expresionistas acudiran á mesma para realzar o efecto dos seus temas —en cuadroscadros como o ''Klosterneuburg'' de [[Egon Schiele]] ou o retrato de [[Adolf Loos]] por [[Oskar Kokoschka]]—, o uso do claroscuro no cine foi en boa medida un desenvolvemento orixinal, ó que se acudiu para solventar as limitacións técnicas da [[película fotográfica|película]] e a falta de son, que obrigaban a unha forte estilización visual para compensar.
 
 
O expresionismo alemán tería curta vida, mais deixaría obras influíntes, como o ''[[Nosferatu|Nosferatu, eine Symphonie des Grauens]]'' de [[F. W. Murnau]], en que o claroscuro desempeña un papel central. O traslado de moitos cineastas alemáns ós [[Estados Unidos]] como consecuencia do auxe do [[nazismo]] levaría ó desenvolvemento dun xénero cinematográfico que aunou as convencións narrativas da ficiónficción policial americana coa influencia visual do expresionismo: o ''[[film noir]]''. Caracterizado polo uso de proporcións desusadas de sombra (ata un 90% da pantalla, contra o 50% a 60% convencional) e o emprego da mesma como artificio dramático —sexa oscurecendo elementos de maneira suxestiva, sexa levando á pantalla a silueta dun obxetoobxecto invisíbel— o ''film noir'' empregou o claroscuro como medio visual para desenvolver a ambigüedadeambigüidade moral das súas temas. En películas como ''[[O falcón maltés (1941)|O falcón maltés]]'', ''[[A noite do cazador]]'' ou '' [[ Touch of evil ]] '' en Estados Unidos, ou ''[[Pepé le Moko]]'' en Francia, o xogo de luces e sombras foi un dos elementos principais da estética.
 
 
15.153

edicións

Menú de navegación