Espadaña naceu como oposición á revista poética Garcilaso. Juventud creadora (1943-1946), que cultivaba unha poesía clasicista e afecta ó réxime, dentro do chamado garcilasismo. Espadaña serviu de vehículo para unha poesía de ton desarraigado e existencialista que chegou a ser cualificada de tremendista. Ambas revistas representaron as dúas principais correntes poéticas da posguerra española. Isto non impediu que os seus respectivos directores, Victoriano Crémer e José García Nieto, mantivesen unha grande amizade e estima persoal e literaria, como revela a súa correspondencia.[1]
Pérez Barredo, Rodrigo (28 de marzo de 2023). "Espadaña y Garcilaso: no hubo guerra en la literatura de posguerra". Diario de Burgos(en castelán): 18–19.
