Escola de Socioloxía de Chicago

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

En socioloxía e, posteriormente, criminoloxía, a Escola de Chicago é un conxunto de intelectuais da Universidade de Chicago fundado ante a necesidade dun estudio da poboación obxectivo. A maioría de participantes activos cos que contou foron sociólogos europeos que fuxían da Primeira Guerra Mundial. Este movemento tivo o máximo auxe nos anos 20 e chegou á decadencia co falecemento de George Herbert Mead en 1931 e a marcha de Robert Ezra Park en 1933. Entre as súas numerosas novidades destaca o interaccionismo simbólico. Outras teorías non menos importantes extraídas da análise realizada en torno ó ano 1916 foron: a afirmación de que nunha sociedade avanzada (como era a industrial do momento) non se podía ir contra os intereses das masas por medo a que estas se rebelasen; por conseguinte, se se quere actuar en contra das mesmas, hai que convencelas e para iso xéranse novos modelos de comunicación (procesos para que os cidadáns se adhiran á opinión do poder); e finalmente, a necesidade de estudar as masas populares por medio de enquisas, consultas populares etc da maneira máis científica posible.

Con isto prodúcese un novo estudo político tamén en función da motivación cidadá.

Os principais investigadores na primeira Escola de Chicago inclúen a Nels Anderson, Ernest Burgess, Ruth Shonle Cavan, Edward Franklin Frazier, Everett Hughes, Roderick D. McKenzie, George Herbert Mead, Robert E. Park, Walter C. Reckless, Edwin Sutherland, W. I. Thomas, Frederic Thrasher, Louis Wirth e Florian Znaniecki. A activista, socióloga e Premio Nobel da Paz Jane Addams tamén traballou e mantivo lazos estreitos con algúns dos membros da Escola de Socioloxía de Chicago.