Escola de Socioloxía de Chicago

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Escola de Chicago é un conxunto de intelectuais da Universidade de Chicago fundado ante a necesidade dun estudio da poboación obxectivo. A maioría de participantes activos cós que contou foron sociólogos europeos que fuxían da Primeira Guerra Mundial. Este movemento tivo o máximo auxe nos anos 20 e chegou á decadencia co falecemento de Mead en 1931 e a marcha de Park en 1933. Entre as súas numerosas novidades destaca o interaccionismo simbólico. Outras teorías non menos importantes extraídas da análise realizada en torno o ano 1916, foron: a afirmación de que nunha sociedade avanzada (como era a industrial do momento) non se podía ir contra os intereses das masas por medo a que estas se rebelasen; por conseguinte, se se quere actuar en contra das mesmas, hase de convencelas e para iso xéranse novos modelos de comunicación (procesos para que os cidadáns se adhiran a opinión do poder); e finalmente, a necesidade de estudar as masas populares por medio de enquisas, consultas populares etc da maneira máis científica posible. Con isto prodúcese un novo estudo político tamén en función da motivación cidadá.

Autores[editar | editar a fonte]

A escola de Chicago estivo formada por:

  • George Herbert Mead. Naceu en Massachusets (USA) e estudou nas universidades de Leipzig e Berlín. Posteriormente trasladouse á Universidade de Míchigan onde entraría en contacto con Cooley e John Dewey, filósofo co cal entablaría grande amizade. Este último foi contratado pola Universidade de Chicago e pediu como condición que se lle ofrecese un posto de docente a Mead. Este trasladouse xunto con Dewey e permaneceu en Chicago ata a súa morte en 1931.

Mead escribiu Mind, self and society. Na súa obra fala do concepto mente, que entende como facultade para aprender e manexar símbolos cuxos significados son compartidos por diferentes persoas. Soamente mediante esta facultade pódese establecer unha linguaxe baseada en significados establecidos por unha convención.

Mead consideraba que o acto de pensar é unha acción mediante a cal tomamos conciencia de nos mesmos e aprendemos a coñecer que comportamentos son socialmente aceptables. Facemos polo tanto unha serie de construcións mentais de forma que sabemos que papel debemos cumprir en diferentes situacións en relación ó noso comportamento. Esa construción denomínase outro xeneralizado e componse mediante o agregado das impresións que teñen os demais de nós.

  • William Thomas
  • John Dewey
  • Robert Ezra Park