Era silenciosa
| Era silenciosa | |||||
|---|---|---|---|---|---|
Historia de Estonia  | |||||
|
Instancia de
| |||||
|
Nome orixinal
vaikiv ajastu | |||||
| Datas | |||||
| |||||
| Localización | |||||
| |||||
| Identificadores | |||||
| |||||
| Wikidata | |||||
A era silenciosa (en estoniano: vaikiv ajast) foi o período comprendido entre 1934 e 1938 (ou 1940, segundo algunhas interpretacións) na historia de Estonia. Comezou co autogolpe preventivo do 12 de marzo de 1934, levado a cabo polo primeiro ministro Konstantin Päts, co obxectivo de evitar unha presunta toma do aparello estatal por parte do influente Movemento Vaps, unha organización política nacionalista formada por veteranos de guerra.
Antecedentes
[editar | editar a fonte]
No tenso clima que dominaba Europa en 1934, cando figuras como Adolf Hitler e Benito Mussolini eran admiradas como modelos por movementos autoritarios e nacionalistas en varios países, moitos dos líderes da República democrática de Estonia tamén consideraban que a posible toma do poder por parte dun grupo similar, o Movemento Vaps, representaba unha ameaza crible e inminente.[1] Alegando a existencia de devandito perigo, o daquela primeiro ministro Konstantin Päts, amparado na autoridade conferida pola recentemente adoptada Constitución de 1933, proclamou o estado de emerxencia nacional o 12 de marzo. Acto seguido, nomeou ao xeneral Johan Laidoner, líder popular da guerra de independencia e opositor coñecido do liderado vaps, como comandante das forzas armadas.[2][3]
Disolvéronse as organizacións de veteranos, arrestouse a máis de 400 membros do movemento e prohibiuse toda actividade política organizada no país. Así mesmo, todos os membros do Movemento Vaps foron destituídos dos seus cargos en gobernos locais, a administración pública e a liga de Defensa. O parlamento en funcións aprobou de inmediato estas medidas.[4]
Porén, cando Päts decretou o adiamento das eleccións tanto para Xefe de Estado como para o Parlamento, previstas para a primavera de 1934, segundo o estipulado na nova constitución, xurdiu oposición durante unha sesión especial convocada polo propio parlamento, dado que a constitución non permitía postergar as eleccións por decreto. Como resposta, Päts suspendeu permanentemente devandita sesión e gobernou por decreto ata que se redactase e adoptase unha nova constitución. Así, a toma do poder por parte do goberno de Päts constituíu un golpe de estado de facto, pero tamén de iure, xa que todo o proceso foi ilegal conforme á constitución vixente en 1934.[5][6][7]
Usos do termo
[editar | editar a fonte]O termo «era silenciosa» foi introducido por primeira vez por Kaarel Eenpalu, primeiro ministro do país entre 1938 e 1939 e firme partidario de Konstantin Päts, xefe de estado estoniano durante ese período. Porén, co tempo o concepto empregouse máis frecuentemente para describir o silenciamento da oposición ao círculo gobernante de Päts. Tamén reflicte o aparente consenso nacional de aceptar a supresión temporal de certos dereitos civís e políticos en nome da «orde», tras anos de inestabilidade política.[8][4]
O goberno de Päts non se caracterizou por unha represión especialmente severa: case todos os encarcerados en 1934 foron liberados en 1938, e ningún dos antigos efes de Estado (Ants Piip, Juhan Kukk, Jaan Teemant e Jaan Tõnisson) que asinaron o crítico «Memorándum dos Catro Xefes de Estado», publicado nun xornal da veciña Finlandia en outubro de 1936, no que pedían a Päts o fin inmediato das restricións aos dereitos civís e políticos e o restabelecemento do goberno democrático, foi acosado polo seu goberno. Cando se celebraron eleccións parlamentarias en 1938 baixo a nova constitución de 1937, os candidatos opositores lograron 16 escanos dos 64 que conformaban a cámara baixa do Parlamento.[9]
Adoita considerarse que a «era silenciosa» concluíu xa sexa coa entrada en vigor da nova constitución o 1 de xaneiro de 1938, ou coas eleccións parlamentarias celebradas en febreiro dese mesmo ano. Algunhas fontes estenden o período até a invasión e ocupación soviética de Estonia en xuño de 1940.[10]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Aller, Jesús. "Estonia, Letonia y Lituania: de la URSS a la Unión Europea en trece años" (en castelán). Consultado o 2025-04-07.
- ↑ "General Johan Laidoner". Estonian War Museum. Consultado o 2025-04-07.
- ↑ "Postimees: Историк: Лайдонер и Пятс привели Эстонию в СССР". Postimees. Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2008. Consultado o 2025-04-07.
- ↑ 4,0 4,1 Veski, Liisi (2024-01-02). "Towards stronger national unity: statist ideas in Estonian nationalism during the “Era of Silence” (1934–1940)". Journal of Baltic Studies 55 (1): 173–195. ISSN 0162-9778. doi:10.1080/01629778.2023.2190991. Consultado o 2025-04-07.
- ↑ "Рийгикогу отказался давать оценку перевороту 1934 года". Delfi RUS (en ruso). Consultado o 2025-04-07.
- ↑ "República de Estonia 1918-1940: Golpe de Estado autoritario en Estonia en 1934". Histrodamus (en estoniano). Consultado o 7 de abril de 2025.
- ↑ Veramendi, Javier (2020-03-25). "Catástrofe Báltica II, Estonia (II). | Grupo de Estudios de Historia Militar" (en castelán). Consultado o 2025-04-07.
- ↑ Cavegn, Dario (2017-01-26). "Estonia between a rock and a hard place: From Päts' coup d'état to Soviet occupation". ERR (en inglés). Consultado o 2025-04-07.
- ↑ "21. Estonia (1920-1940)". Universidad de Arkansas (en inglés). Consultado o 2025-04-07.
- ↑ Veski, Liisi. "Towards stronger national unity: statist ideas in Estonian nationalism during the “Era of Silence” (1934–1940)". Journal of Baltic Studies (en estoniano). Consultado o 7 de abril de 2025.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
A Galipedia ten un portal sobre: Estonia |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Miljan, Toivo. Historical Dictionary of Estonia, pp. 196–97. Scarecrow Press, 2004, ISBN 0-8108-4904-6
- Estonica: 1918–1940. Republic of Estonia
- Frucht, R. C. (2005). Eastern Europe: An introduction to the people, lands, and culture / editado por Richard Frucht. Santa Barbara, Calif: ABC-CLIO. Páxina 78.
- Berg-Schlosser, Dirk; Jeremy Mitchell, Varrak (2000). "Estonia: Crisis and 'Pre-Emptive Authoritarianism". Conditions of democracy in Europe, 1919–39: systematic case-studies. Palgrave Macmillan. pp. 109–128. ISBN 0-312-22843-0.