Empar Pineda

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Empar Pineda
Empar Pineda 2010.jpg
Nome completoEmpar Pineda i Erdozia
Nacemento1944
 Hernani
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Oviedo
Ocupaciónactivista LGBT
PremiosCreu de Sant Jordi
editar datos en Wikidata ]

Empar Pineda i Erdozia, nada en Hernani en 1944, é unha dirixente feminista e lesbiana catalá de orixe vasca, pertencente á corrente Las otras feministas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Ao finalizar o bacharelato trasladouse a Madrid, onde vivía unha irmá súa, para continuar os estudos en 1964. Participou nas loitas estudantís e prohíbeselle matricularse na Complutense, polo que acaba estudando na Universidade de Salamanca e gradúase en filoloxía románica na Universidade de Oviedo. Despois trasladouse a Madrid, onde deu clases de lingua española e literatura para unha filial do Hogar del Empleado. Loitadora antifranquista, foi detida polas autoridades e pasou un tempo no cárcere de Martutene.[1] Durante a transición democrática , trasladouse a Barcelona, onde foi dirixente do Moviment Comunista de Catalunya, ao que representou, na Assemblea de Catalunya. Militante feminista, en maio de 1976, creou a Coordinadora Feminista de Barcelona que organiza as Primeres Jornades Catalanes de la Dona baixo o amparo da Asociación de Amigos da UNESCO.[2] Foi candidata pola provincia de Barcelona, dentro das listas da Candidatura de Unidade Popular polo Socialismo nas eleccións xerais españolas de 1977[3] e foi cabeza de lista do MCC-OECS nas eleccións xerais españolas de 1979.[4]

En 1980, fundou o Colectivo de Feministas Lesbianas de Madrid. Posteriormente foi cofundadora da Comisión pro Derecho al Aborto de Madrid, voceira da rede, Outras voces feministas e directora da Colección Hablan las mujeres , e das revistas Nosotras que nos queremos tanto e Desde nuestra acera. Desde 1993 ata a súa xubilación, traballou na Clínica Isadora de Madrid, onde tamén foi delegada sindical de Comisións Obreiras. En 2008, recibiu a Creu de Sant Jordi.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Polémicas feministas (1985), en colaboración con Paloma Uría
  • Un feminismo que existe (2006), en colaboración con varios autores.

Notas[editar | editar a fonte]