Elpidio Villaverde

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Elpidio Villaverde
Elpidio Villaverde Rey 1936.jpg
Elpidio Villaverde Rey
Datos persoais
Nacemento 5 de novembro de 1887
Lugar Vilagarcía de Arousa
Falecemento 26 de novembro de 1962 (75 anos)
Lugar Buenos Aires
Organización Izquierda Republicana
Profesión Político

Elpidio Villaverde Rey, nado en Vilagarcía de Arousa o 5 de novembro de 1887 e falecido en Buenos Aires o 26 de novembro de 1962, foi un político galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Naceu nunha prolífica familia de outros nove irmáns. Marcha a Buenos Aires en 1904 coincidindo na viaxe co poeta Antonio Zapata, co que encabezou un motín contra os abusos e desatencións de que eran obxecto os emigrantes galegos por parte do capitán. Na Arxentina traballou en diversas oficinas comerciais e en 1906 regresou de novo a Galicia, onde se dedicou ás tarefas comerciais da súa familia.

Actividades diversas[editar | editar a fonte]

Nomeado Presidente da Cámara de Comercio o 24 de novembro de 1922. Destacou polo contribución á creación da Xunta de Obras do Porto e pola creación da comisión administrativa do Porto (1923). Cooperou para que se executaen as obras da estrada da vila a Cornazo (1924). Tamén realizou xestións para a instalación do servizo telefónico interurbano (1926). Puxo a primeira pedra para a Praza de Abastos (maio de 1926). O 17 de outubro de 1930 renunciou á presidencia da Cámara.

Política e galeguismo[editar | editar a fonte]

Militou nas Irmandades da Fala e posteriormente na ORGA, sendo elixido alcalde de Vilagarcía ao proclamarse a II República, ata que foi destituído en agosto de 1934. No seu mandato construíuse a actual Escola de Música e o antigo balneario. Durante o bienio negro, foi perseguido e encarcerado en Cambados. Nas eleccións xerais de 1936 foi electo deputado por Pontevedra por Izquierda Republicana na candidatura da Frente Popular, situación na que o colleu o inicio da guerra civil.

Saeu de Galicia en barco desde A Pobra do Caramiñal o 27 de xullo[1] de 1936 xunto co alcalde de Boiro, Juan Somoza Rebollido, dirixíndose a Portugal onde o embaixador español Claudio Sánchez Albornoz o axudou para que poidera embarcar nun buque inglés camiño de Francia, desde onde pasou a Madrid, para integrarse no bando republicano.

Exilio[editar | editar a fonte]

Rematada a Guerra Civil, exiliouse en Francia e posteriormente trasladouse a Buenos Aires, cidade na que se dedicou aos negocios, rexentando o restaurante "La Casa de la Troya".

Acompañou a Castelao a Montevideo para fundar o 15 de novembro de 1944 o Consello de Galiza, xunto a Ramón Suárez Picallo e Antón Alonso Ríos. Falou no acto de constitución representado a Galicia. Elpidio pertenceu ao Consello ata a súa morte. Acudiu ás Cortes no exilio reunidas en México e á toma de posesión dos Presidentes das Repúblicas de Chile e do Uruguai.

Tomou parte no primeiro Congreso da Emigración Galega celebrado en Bos Aires en 1956.

Pasamento[editar | editar a fonte]

Logo do seu repentino pasamento o 17 de novembro de 1962 foi velado no Centro pontevedrés e soterrado no Mausoleo do Centro Gallego, do que era socio desde a súa chegada á Arxentina. As súas cinzas foron traídas a Vilagarcía en 1988.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou en outubro de 1916 con Rosina Otero. Foi o pai de Mariví Villaverde e sogro de Ramón de Valenzuela.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Pereira, D. e Fernández, E.: O movemento libertario en Galiza (1936-1976). A Nosa Terra, 2006, páxina 13

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Valentín Viqueira Torrente
 Vilagarcía de Arousa.svg
Alcalde de Vilagarcía de Arousa
 
1931 - 1934
Sucesor:
Carlos Francisco Poyán González