Elena Sanz

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Elena Sanz
Elena Sanz.jpg
Nome completoElena Sanz Martínez de Arizala e Elena Armanda Josefa Nicolasa Sanz
Nacemento6 de decembro de 1844
Lugar de nacementoCastelló de la Plana
Falecemento24 de decembro de 1898
Lugar de falecementoParís
NacionalidadeEspaña
Ocupacióncantante de ópera
NaiJosefa Martínez de Arizala y Luna
FillosFernand Sanz e Alfonso Sanz y Martínez de Arrizala
Na rede
WikiTree: Sanz_y_Martínez_de_Arizala-1
editar datos en Wikidata ]

Elena Armanda Nicolasa Sanz y Martínez de Arizala ou Elena Sanz Martínez d'Arrizala[1], nada en Castelló de la Plana o 6 de decembro de 1844[2]​ e finada en París o 24 de decembro de 1898[3]​, foi unha cantante lírica do século XIX con tesitura de contralto.[4]

Foi unha das máis grandes voces da ópera de todos os tempos.[5] Foi especialmente valorarada a súa arte foi nos teatros de París. A súa gran valía artística ficou eclipsada pola súa biografía.

Castelar describiuna como "de labios vermellos, de pel cor morena, a dentadura branca, a cabeleira negra e relucente como de acibeche, o nariz remangado e aberto, o pescozo carnoso e torneado, unha marabilla, a fronte ampla como a dunha divindade exipcia, os ollos negros e insondables cal dous abismos que chaman á morte e ao amor".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi educada coa súa irmá Dolores no Colegio de las Niñas de Leganés. Na dita institución entrou á idade de dez anos co obxecto de aprender canto, formando parte do coro.

Tivo un primeiro fillo, Jorge, de pai descoñecido no ano 1875.[6] Posteriormente, tivo dous fillos varóns máis, co rei Afonso XII de España, Alfonso (1880) e Fernando (1881).[7][8] Os tres fillos levaron os seus apelidos de solteira, xa que o rei Afonso XII morreu aos 28 anos sen recoñecelos.

Novela[editar | editar a fonte]

En 2013 o escritor Tomás Gismera Velasco (Atienza, 1958) quedou finalista do premio "Hispania" de novela histórica, coa obra "Elena Sanz: Tu serás mi reina".

Elena Sanza na literatura[editar | editar a fonte]

No episodio nacional Cánovas de Benito Pérez Galdós nárrase a súa relación co monarca Alfonso XII.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Entrada Arquivado 26 de xaneiro de 2020 en Wayback Machine. no Diccionari biogràfic de dones (en catalán).
  2. Miren Urgoiti (28 de febreiro de 2016). «LA FAVORITA. La verdadera historia de Elena Sanz.». Elena Sanz Martinez de Arizala. Consultado el 28 de febrero de 2016.
  3. Campo, Carlos Robles do (2009). «Los Infantes de España tras la derogación de la Ley Sálica (1830)». Anales de la Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía (12): 329-384. ISSN 1133-1240. Consultado el 19 de agosto de 2019
  4. Peláez Malagón, José Enrique. «Elena Sanz: Contralto española del siglo XIX» Filomusica.com Archivado el 3 de noviembre de 2011 en la Wayback Machine. Consultado el 27 de septiembre de 2011.
  5. Urgoiti, Miren (2017). La favorita : la verdadera historia de Elena Sanz. [Bilbao]: M. Urgoiti. ISBN 978-84-697-6691-0.
  6. Zavala, José María (2011). Bastardos y Borbones : los hijos desconocidos de la dinastía. Plaza & Janés. ISBN 978-84-01-34767-2. Consultado el 17 de mayo de 2020.
  7. Campo, Carlos Robles do (2009). «Los Infantes de España tras la derogación de la Ley Sálica (1830)». Anales de la Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía (12): 329-384. ISSN 1133-1240. Consultado el 19 de agosto de 2019.
  8. "«A LOS NENES, UN BESO DE TU ALFONSO»". Consultado o 27/11/2020.