El miajón de los castúos ("A esencia dos labregos") é unha obra do escritor estremeñoLuis Chamizo publicada en 1921, composta por doce poemas relacionados temática e lingüisticamente. O libro é unha homenaxe ao pobo estremeño, do que destaca o miajón ou a entraña identificativa do ser estremeño.
As escasas descricións na obra dan paso a diálogos e monólogos que contribúen a unha estrutura cuasiteatral, na que cada composición corresponde a unha escena dramática. Todos os poemas están medidos cronoloxicamente.
Pola súa banda, os castúos considéranse os descendentes dos conquistadores, por iso o autor os describe como "os netos dos machos que outros días triunfaron en América".[1]
