Economía da República Centroafricana

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Economía de República Centroafricana
Moeda Franco CFA da África Central
Organizacións comerciais de que fai parte OMC, Unión Africana
Datos estatísticos[1]
PIB 3 468 millóns (2010)
Posición do PIB 170ª no mundo[2]
Crecemento do PIB 3,7% (2010)
PIB per cápita $ 700 (2010)
PIB por sector agricultura 55%, industria 20%, comercio e servizos

25% (2001)

Inflación 0,9% (2010)
Poboación abaixo da limiar de pobreza dato non dispoñíbel
Total da forza de traballo 1 296 000 (2007)
Forza de traballo por sector dato non dispoñíbel
Desemprego 8% (2001)
Industrias minería de ouro e diamante, extracción de madeira, gandería, téxtiles, calzados, montaxe de bicicletas e motocicletas
Parcerías comerciais[1]
Exportacións 146,7 millóns (2007)
Produtos de exportación diamantes, madeira, algodón, café, tabaco
Principais mercados Bélxica 32,57%, República Popular de China 10,49%, Indonesia 10,36%, Marrocos 10,24%, República Democrática do Congo 6,87%, Francia 5,79% (2009)
Importacións 237,3 millóns (2010)
Principais produtos importados alimentos, textis, derivados de petróleo, máquinas, equipamentos eléctricos, vehículos a motor, productos químicos, medicamentos
Principais mercados Corea do Sur 19,29%, Francia 11,95%, Estados Unidos 7,78%, Camerún 7,39%, Países Baixos 6,77% (2009)
Finanzas públicas[1]
Débeda externa 1 153 millóns (2007)
Receitas 334 millóns
Despesas 362 millóns

A República Centroafricana é un dos países menos desenvolvidos do mundo cun PIB per cápita de 700 dólares anuais[1], deficientes comunicacións e un sistema educativo e de formación case inexistente. A maior parte da poboación dedícase á agricultura de subsistencia e a extracción de produtos forestais. A agricultura é responsábel por máis da metade do produto interior bruto[1]. Para o propio consumo cultivase millo, ñame, mandioca e banana. Para exportación cultiva-se café, algodón e tabaco.

O sector madeireiro, cunha explotación de recursos sen control, constitúe unha parte substancial das exportacións. A extracción mineral, a excepción dos diamantes, ouro e uranio, está inexplorada.

A industria depende do sector mineiro e pequenas empresas; e o sector de servizos é, sobre todo, público. Os recursos enerxéticos propios son escasos e o país depende do exterior, con excepción dalgunhas centrais hidroeléctricas. O petróleo é importado do Camerún.

Os principais factores que dificultan o desenvolvemento do país son súa posición central no continente, sen saída para o litoral, un sistema de transportes deficiente, unha man de obra pouco calificada, e o legado da falta dunha planificación macroeconómico. A loita entre o goberno e faccións rebeldes é outro complicador para a recuperación económica[1].

Notas[editar | editar a fonte]