Durián

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Durián
Froito do durián.
Froito do durián.
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Malvales
Familia: Malvaceae
Subfamilia: Helicteroideae
Tribo: Durioneae
Xénero: Durio
L.
Especie: ''D. zibethinus''
Nome binomial
''Durio zibethinus''
Murray

O durián (Durio zibethinus) é unha especie de árbore tropical asiática pertencente á familia Malvaceae, orixinaria do sueste de Asia. Dá un froito comestíbel.

En Galicia non é aínda común o consumo.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

Froita amplamente coñecida e reverenciada no sueste de Asia e chamda "Rei das froitas",[1] o seu nome provén da verba malaia duri (espiña) co sufixo an, (usado para crear pronomes), e dando coma resultado "froita espiñenta".[2][3]

Descrición[editar | editar a fonte]

É unha árbore duns 25 m de alto, orixinaria do sueste de Asia pertenecente á familia Malvaceae, unha enorme familia que inclúe o hibisco, o quiabo ou o cotón. O seu froito, especialmente apreciado polos nativos, é de varias formas, de cadrada a arredondada, dependendo da especie, con até 40 cm de circunferencia.[4][5] e entre 2 ou 3 kg de peso[4]; ten unha codia de espiñas de cor verde ou café, a casca é entre pálida a vermella, sempre dependendo especie.[4] Ten un gusto intenso e agradábel, unha textura cremosa (como o aguacate) e un cheiro moi forte, que pode desgustar a algunhas persoas. As sementes son comestíbeis unha vez asadas, esmagadas serven para preparar tortas.

As árbores de durián son relativamente altas, entre 25 e 50 metros de altura, dependendo da especie. As follas son perennes, opostas, elípticas e cadradas, de 10 a 18 centímetros de longo. As flores reprodúcense en grupos de 3 a 30, en pólas longas e no toro; cada flor ten un cáliz e 5 (raramente 4 ou 6) pétalos.

As árbores teñen unha ou dúas floración se frutificacións por ano, aínda que o tempo varía dependendo da especie, cultivo e localidade. Unha árbore de durián típica pode soster os froitos de 4 a 5 anos. O froito que pendura de cada póla, madura arredor dos tres meses despois da polinización.

Especies[editar | editar a fonte]

Hai arredor de 30 especies recoñecidas de árbores durián, todas nativas do sueste de Asia e polo menos 9 producen froitos comestíbeis.[6] coma: D. zibethinus, D. dulcis, D. grandiflorus, D. graveolens, D. kutejensis, D. lowianus, D. macrantha, D. oxleyanus e D. testudinarum. Porén, hai moitas especies aínda non estudadas debidamente.[4]

O Durio zibethinus é a única especie dispoñíbel no mercado internacional, as outras son vendidas localmente.

Unha planta de Durio zibethinus, de oito meses de idade.


Usos[editar | editar a fonte]

É unha especie altamente coñecida polo valor alimentario dos seus froitos. Estes caracterízanse por presentar un mal cheiro (un fedor semellante a unha cebola podre), incluso en moitos hoteis de Malaisia teñen prohibido o seu consumo nos cuartos, dado que o fedor fica no cuarto máis de tres horas. A polpa é dunha cremosidade exquisita polo que é coñecido coma o el mellor froito do mundo (Pérez, 1996).

Bärtels (2002), comenta que a polpa de tan exquisito froito contén proteínas, graxas e azucres. Consúmese cru, aínda que forma parte de diversos pratos en estado verde, semi maduro e fermentado. En Asia é considerado afrodisíaco. As súas raíces, cascas e follas empréganse en menciñas populares. As sementes frítense ou tórranse en aceite. Emprégase tamén na elaboración de xeados.

É moi comercializado en Tailandia, Indonesia e Malaisia.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Referencias[editar | editar a fonte]

  • Bärtels, A. (2002). Plantas Tropicales, Ornamentales y Útiles. Guía de Identificación. Tropenpflazen. Berlín - Alemaña.. 
  • Pérez, E (1996). Plantas Útiles de Colombia. Bogotá - Colombia.. 
  • Flora of China Editorial Committee, 2007. Fl. China Vol. 12.

Notas[editar | editar a fonte]

Froitos de durián prontos para consumir.
  1. Heaton, Donald D. (2006). A Consumers Guide on World Fruit. BookSurge Publishing. pp. 54–56. ISBN 1419639552. 
  2. Oxford English Dictionary. Oxford University Press. 1897. «Via durion, the Malay name for the plant.» 
  3. Huxley, A. (Ed.) (1992). New RHS Dictionary of Gardening. Macmillan. ISBN 1-56159-001-0. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Brown, Michael J. (1997). Durio — A Bibliographic Review (PDF). International Plant Genetic Resources Institute (IPGRI). ISBN 92-9043-318-3. Consultado o 14-03-2007. 
  5. Morton, J. F. (1987). Fruits of Warm Climates. Florida Flair Books. ISBN 0-9610184-1-0. 
  6. O'Gara, E., Guest, D. I. and Hassan, N. M. (2004). «8.1 Botany and Production of Durian (Durio zibethinus) in Southeast Asia» (PDF). Australian Centre for International Agricultural Research (ACIAR). Consultado o 05-03-2006. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Durián Modificar a ligazón no Wikidata