Domain Name System

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O Domain Name System, siglas DNS, en galego Sistema de Nomes de Dominios, é unha base de datos distribuída e xerárquica que almacena información asociada a nome de dominio en redes como Internet. Aínda que como base de datos o DNS é capaz de asociar distintos tipos de información a cada nome, os usos máis comúns son a asignación de nomes de dominio a enderezos IP e a localización dos servidores de correo electrónico de cada dominio.

A asignación de nomes a enderezos IP é a función máis coñecida dos protocolos DNS. Por exemplo, se o enderezo IP do sitio FTP de prox.ve é 200.64.128.4, a maioría das conexións chegarán a este equipo especificando ftp.prox.ve e non o enderezo IP. Ademais de ser máis fácil de recordar, o nome e máis fiable xa que o enderezo numérico pode cambiar por moitas razóns sen que teña que cambiar o nome.

O crecemento explosivo da rede causou que o sistema de nomes centralizado no arquivo HOSTS non resultara práctico e en 1983, Paul Mockapetris publicou os RFCs 882[1] e 883 [2] definindo o que hoxe en día evolucionou ó DNS moderno. Estes RFCs quedaron obsoletos pola publicación en 1987 dos RFCs 1034[3] e 1035[4].

Especificacións dos DNS[editar | editar a fonte]

Compoñentes[editar | editar a fonte]

Para a operación práctica do sistema DNS utilízanse tres compoñentes principais:

  • Os Clientes DNS (resolvers), un programa cliente DNS que se executa na computadora do usuario e que xera peticións DNS de resolución de nomes a un servidor DNS (Por exemplo: ¿Que enderezo IP corresponde a nome.dominio?);
  • Os Servidores DNS (name servers), que contestan as peticións dos clientes, os servidores recursivos teñen a capacidade de reenviar a petición a outro servidor se non dispoñen do enderezo solicitado.
  • As Zonas de autoridade, porcións do espazo de nomes de dominio que almacenan os datos. Cada zona de autoridade abarca un dominio e posiblemente os seus subdominios, se estes últimos non son delegados a outras zonas de autoridade.

Partes dun nome de dominio[editar | editar a fonte]

Un nome de dominio normalmente consiste en dúas ou máis partes (tecnicamente etiquetas), separadas por puntos cando se escriben en forma de texto. Por exemplo, www.mahomedalid.org ou es.Wikipedia.org

  • Á etiqueta localizada máis á dereita chamaselle dominio de nivel superior (inglés < Top Level Domain). Como org en www.mahomedalid.org ou es.Wikipedia.org
  • Cada etiqueta á esquerda especifica una subdivisión ou subdominio. Nótese que "subdominio" expresa dependencia relativa, non dependencia absoluta. En teoría, esta subdivisión pode ter ata 127 niveis, e cada etiqueta conter ata 63 caracteres, pero restrinxido a que a lonxitude total do nome do dominio non supere os 255 caracteres, aínda que na práctica os dominios son case sempre moito máis curtos.
  • Finalmente, a parte máis á esquerda do dominio normalmente expresa o nome da máquina (en inglés hostname). O resto do nome de dominio simplemente especifica a maneira de crear una ruta lóxica á información requirida. Por exemplo, o dominio es.Wikipedia.org tería o nome da máquina "es", aínda que neste caso non se refire a unha máquina física en particular.

O DNS consiste nun conxunto xerárquico de servidores DNS. Cada dominio ou subdominio ten unha ou máis zonas de autoridade que publican a información acerca do dominio e os nomes de servizos de calquera dominio incluído. A xerarquía das zonas de autoridade coincide coa xerarquía dos dominios.Ao comezo desa xerarquía atópanse os servidores raíz: os servidores que responden cando se busca resolver un dominio de primeiro e segundo nivel.

Tipos de servidores DNS[editar | editar a fonte]

  • BIND
  • PowerDNS
  • MaraDNS
  • djbdns
  • pdnsd
  • MyDNS

Tipos de resolución de nomes de dominio[editar | editar a fonte]

Existen dous tipos de consultas que un cliente pode facer a un servidor DNS:

  • iterativa
  • recursiva

Nas consultas recursivas o servidor repite o mesmo proceso básico (consultar a un servidor remoto e seguir calquera referencia) ata que obtén a resposta á pregunta.

As consultas iterativas, ou resolución iterativa, consisten na mellor resposta que o servidor de nomes poida dar. O servidor de nomes consulta os seus datos locais (incluíndo a súa caché) buscando os datos solicitados.

Cando existe máis dun servidor autoritario para unha zona, BIND utiliza o menor valor na métrica RTT (round-trip time, "tempo de ida e volta") para seleccionar o servidor. O RTT é unha medida para determinar canto tarda un servidor en responder unha consulta.

O proceso de resolución normal dase da seguinte maneira:

  1. O servidor A recibe unha consulta recursiva dende o resolver.
  2. O servidor A envía unha consulta iterativa a B.
  3. O servidor B refire a A outro servidor de nomes, incluíndo a C.
  4. O servidor A envía unha consulta iterativa a C.
  5. O servidor C refire a A outro servidor de nomes, incluíndo a D.
  6. O servidor A envía una consulta iterativa a D.
  7. O servidor D responde.
  8. O servidor A devolve a resposta ó resolver.
  9. O resolver entrega a resposta ó programa que solicitou a información.

Tipos de rexistros DNS[editar | editar a fonte]

  • A = Address – (Enderezo) Este rexistro usase para traducir nomes de hosts a enderezos IP.
  • CNAME = Canonical Name – (Nome Canónico) Usase para crear nomes de hosts adicionais, ou alias, para os hosts dun dominio.
  • NS = Name Server – (Servidor de Nomes) Define a asociación que existe entre un nome de dominio e os servidores de nomes que almacenan a información de dito dominio. Cada dominio pódese asociar a unha cantidade calquera de servidores de nomes.
  • MX = Mail Exchange – (Intercambiador de Correo) Define o lugar onde se aloxa o correo que recibe o dominio.
  • PTR = Pointer – (Indicador) Tamén coñecido como 'rexistro inverso', funciona á inversa do rexistro A, traducindo IPs en nomes de dominio.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]