O título fai referencia ao tema do libro, os dez primeiros libros da Historia de Roma de Tito Livio (c. 64 a.C.-17 d.C.), tamén coñecida como Ab urbe condita, que narra a expansión de Roma até a fin da terceira guerra samnita en 293 a.C.; porén, Machiavelli analiza tamén o que se pode aprender de moitas outras épocas, incluíndo a súa contemporaneidade. O florentino vía a historia en xeral como unha maneira útil de aprender leccións para o presente. Ademais, este tipo de traballo poderíase expandir polas xeracións vindeiras, sempre e cando non esquezan as obras do pasado.
Machiavelli adoitaba describir aos romanos e outros pobos antigos como modelos superiores para os seus concidadáns, mais tamén describe a grandeza política como algo que vai e vén en ciclos.
