Desde o século VII até comezos do XIII, o territorio de Persia estivo baixo o control dos árabes e dos turcos selxúcidas, e os seus habitantes convertéronse ao islam. Persia formou parte dun Imperio Islámico global, pero sempre estivo influenciada por moitas dinastías.
Os safávidas eran descendentes do xeque kurdo Safi-ad-din Ardabili (1253–1334)[6] quen conseguiu eliminar a influencia das tribos turcomanas. Ismail I foi o fundador da dinastía. En 1501, foi nomeado xa de Acerbaixán e estableceu a súa capital en Tabriz; en 1510, o novo imperio adquirira territorios desde Iraq até Khorasan e de Bakú até o Golfo Pérsico.
Os otománs atacaron Persia, usando a escusa da súa relixión herética. Ao mesmo tempo, Persia tamén tivo que enfrontarse á presión dos emiratos turcomanos. O sucesor de Ismail, Tahmasp I, que gobernou de 1524 a 1576, continuou a loita contra os turcos, unindo forzas cos Habsburgo; os otománs, á súa vez, asinaron un acordo co rei francés Francisco I. Os otománs eran claramente moito máis poderosos e, como resultado, Persia perdeu varios territorios; só quedou a meseta iraniana despois da perda de Bagdad e da sinatura do Tratado de Amasia en 1555.
O período máis próspero de Persia na Idade Moderna foi o século XVII, durante o reinado de Abbas ou Abás I o Grande (1587–1629); Abbas, despois de asinar o Tratado de Constantinopla, procurou expandir o seu imperio cara ao nordeste. Coa axuda dos ingleses, reorganizou o seu exército e lanzou unha ofensiva: capturou Kandahar, expulsou os portugueses de Ormuz e tomou Bagdad e Iraq dos otománs. Abbas I estableceu a capital do reino en Isfahán e reformou a sociedade e a economía. Porén, os seus sucesores, Safi I (1629–1642) e Abbas II ( 1642–1667), eran moi débiles, e os numerosos disturbios na corte foron aproveitados polos inimigos dos safávidas. Así, Isfahán caeu en mans do emir afgán Mahmud Hotak en 1722.
Aínda que Mahmud Hotak foi nomeado Shahanshah de Persia en 1722, as provincias setentrionais do Imperio safávida estaban en mans dos turcomanos de Bukhara, os rusos dominaban o sur do mar Caspio e a influencia otomá estaba a resurxir en Acerbaixán, Armenia e Mesopotamia. A devastación causada por todos estes inimigos non lle deixou ao sucesor de Mahmud Hotak, Ashraf Khan, máis remedio que aceptar o sultán turco como único señor supremo, e tamén se viu obrigado a prometer converter os persas ao islam sunnita. As tribos do norte foron as primeiras en responder a esta situación; baixo as ordes do líder nómade Nadir, Tahmasp II foi proclamado rei en 1729, despois de renunciar á supremacía afgá, liberar Acerbaixán, Armenia e Xeorxia do dominio turco e recuperar as provincias que lles arrebatara Rusia. En 1736, Nadir derrocou a Abbas III e proclamouse rei, tomando o nome de Nadir Shah. Así rematou a dinastía safávida e comezou a dinastía afshárida.
.svg?lang=gl)
