Saltar ao contido

Deshidratación

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Deshidratación
Imaxe
 Instancia de
tipo de síntoma
sinal clínica
problema de saúde
causa da morte
achado médico Editar o valor en Wikidata
 Subclase de
síntoma de nutrición, metabolismo e desenvolvemento
ocorrencia Editar o valor en Wikidata
 Causa de
Sede Editar o valor en Wikidata
Características
 Especialidade médica
endocrinoloxía
medicina intensiva (pt) Traducir Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Freebase/m/014961 Editar o valor en Wikidata
MeSHD003681 Editar o valor en Wikidata
Thesaurus do NCIC26740 Editar o valor en Wikidata
WordLiftdata.medicalrecords.com… Editar o valor en Wikidata
CIAP-2T11 Editar o valor en Wikidata
DiseasesDB3520 Editar o valor en Wikidata
CIE-11578744597 Editar o valor en Wikidata
CIE-9276.5 Editar o valor en Wikidata
MedlinePlus000982 Editar o valor en Wikidata
eMedicine801012 Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC2778769901 Editar o valor en Wikidata
Wikidata

En fisioloxía, deshidratación é unha grande escaseza de auga corporal total que distorsiona os procesos metabólicos.[1] Ocorre cando a perda de auga libre excede a súa inxestión, o que adoita ser o resultado dunha suoración excesiva, algunhas condicións de saúde ou un consumo inadecuado de auga. Unha deshidrataión lixeira pode tamén orixinarse por diurese de inmersión, que pode incrementar o risco de síndrome de descompresión en mergulladores.

Enfermeiras animando a un paciente a beber unha solución oral rehidratante para tratar a deshidratación causada polo cólera.

A maioría das persoas poden tolerar unha diminución do 3-4 % da auga corporal total sen dificultades ou efectos adversos para a saúde. Unha diminución do 5-8 % pode causar fatiga e mareos. A perda dun 10 % da auga corporal total pode causar unha deterioración física e mental, acompañada de intensa sede. A morte ocorre cun 15 a 25 % de perda da auga corporal.[2] Unha deshidratación leve adoita solucionarse cunha rehidratación oral, mais os casos graves poden necesitar fluídos intravenosos.

A deshidratación pode causar hipernatremia (altos niveis de ión sodio no sangue). Isto é distinto da hipovolemia (perda de volume sanguíneo, especialmente de plasma sanguíneo).

A deshidratación crónica pode favorecer a formación de cálculos renais, así como o desenvolvemento dunha enfermidade renal crónica.[3][4]

Signos e síntomas

[editar | editar a fonte]
Unha persoa con deshidratación grave debido ao cólera, que lle causou ter ollos afundidos e mans e pel engurrada.

Os signos distintivos da deshidratación son a sede e cambios neurolóxicos como dor de cabeza, malestar xeral, perda de apetito, náusea, e diminución do volume de urina (a non ser que a poliuria sexa a propia causa da deshidratación), confusión mental, fatiga inexplicada, uñas púrpuras e convulsións.[5] Os síntomas de deshidratación fanse cada vez máis graves cunha maior perda de auga corporal total. Unha perda de auga do 1-2 %, considerada deshidratación leve, dificulta o rendemento cognitivo.[6] Aínda que en persoas de máis de 50 anos a sensación de sede diminúe coa idade, un estudo atopou que non había diferenza na inxestión de líquidos entre as persoas novas e vellas.[7] Moitas persoas vellas teñen síntomas de deshidratación e a máis común é a fatiga.[8] A deshidratación contribúe á morbilidade na poboación vella, especialmente durante condicións que promoven a perda de auga libre insensible, como o tempo moi cálido.

Causa

[editar | editar a fonte]

Os factores de risco para a deshidratación son, entre outros, os seguintes: facer exercicio durante o tempo cálido e húmido, vivir a grandes altitudes, atletismo de resistencia, ser un ancián, ser un meniño, e ser unha persoa que ten unha doenza crónica.[9][10][11][12]

A deshidratación pode tamén ser un efecto lateral de moitos tipos de medicamentos e drogas.[13]

Nos vellos, a escasa resposta á sede ou a pouca capacidade de acceso á auga libre en casos de exceso de perda de auga libre (especialmente relacionada coa hiperglicemia) parece ser a pincipal causa de deshidratación.[14] O exceso de auga libre ou auga hipotónica pode facer que o corpo siga dous camiños: a perda sensible como na diurese osmótica, suoración, vómitos e diarrea, e a perda de auga insensible, que ocorre principalmente por evaporación a través da pel e no tracto respiratorio. En humanos, a deshidratación pode orixinarse por unha ampla variedade de doenzas e estados que alteran a homeostase da auga no corpo. Estas prodúcense principalmente pola alteración da sede ou acceso á auga ou por exceso de sodio.[15]

Mecanismo

[editar | editar a fonte]
Diagrama que mostra a distribución da auga corporal total en porcentaxes de fluído intracelular e extracelular.[16]

O contido de auga do corpo humano varía do 70-75 % en neonatos ao 40 % ou menos en adultos obesos,[17] e sinálase como valor medio o 60 %.[18] A auga que existe no corpo clasifícase como fluído intracelular ou extracelular. O fuído intracelular é a auga que está contida dentro das células, a cal constitúe aproximadamente o 57 % do peso da auga corporal total.[17] O fluído que está dentro das células contén grandes concentracións de potasio, magnesio, fosfato e proteínas.[19] O fluído extracelular consta de todos os líquidos que están fóra da célula, e inclúe o sangue e o fluído intersticial, os cales constitúen aproximadamente o 43 % do peso da auga corporal total. Os ións máis comúns no fluído extracelular son o sodio, cloruro e bicarbonato. A concentación de moléculas e ións no fluído descríbese como a osmolaridade e mídese en osmoles por litro (Osm/L).[19] Cando o corpo experimenta un déficit de auga libre, a concentración de solutos aumenta. Isto leva a unha maior osmolaridade do soro. Cando a osmolaridade do soro é elevada, isto é detectado polos osmorreceptores do hipotálamo. Estes receptores desencadean a liberación de hormona antidiurética (ADH).[20] A ADH serve para resistir a deshidratación ao incrementar a absorción de auga nos riles e causar a constrición dos vasos sanguíneos. Actúa sobre os receptores V2 nas células do túbulo colector do nefrón para incrementar a expresión de acuaporina. En casos máis extremos de baixa presión sanguínea, o hipotálamo libera maiores cantidades de ADH que tamén actúan sobre os receptores V1.[21] Estes receptores causan a contracción do músculo liso dos vasos periféricos. Isto incrementa a resistencia vascular sistémica e eleva a presión sanguínea.

Diagnose

[editar | editar a fonte]

Definición

[editar | editar a fonte]

A deshidratación ocorre cando o consumo de auga non chega para repoñer a auga libre perdida debido aos procesos fisiolóxicos normais, como a respiración, micción, suoración ou outras causas, como a diarrea e vómitos. A deshidratación pode ser mortal cando é grave e orixina convulsións ou parada respiratoria, e tamén ten o risco de producir edema cerebral osmótico se a rehidratación é demasiado rápida.[22]

O termo "deshidratación" foi ás veces usado incorrectamente como equivalente dunha condición relacionada distinta, a hipovolemia, que se refire especificamente a unha diminución do volume do plasma sanguíneo.[1] Ambas as cousas son reguladas por mecanismos independentes en humanos;[1] a distinción é importante para o tratamento.[23]

Recoñecemento físico

[editar | editar a fonte]
Imaxe por ultrasóns dos vasos sanguíneos do pescozo que apoia o diagnóstico dunha deshidratación grave[24]

Signos de deshidratación nun recoñecemento común son os seguintes: membranas mucosas secas, axilas secas, aumento do tempo de recheo dos capilares, ollos afundidos e pouca turxencia da pel.[25][8] Casos máis extremos de deshidratación poden causar hipotensión ortostática, mareos, debilidade e estado mental alterado.[26] Dependendo da causa subxacente da deshidratación, poden presentarse tamén outros síntomas. A suoración excesiva por facer exercicio pode estar asociada con cambras musculares. Os pacientes con perda de auga gastrointestinal causada por vómitos ou diarrea poden tamén ter febre ou outros signos sistémicos de infección.

O test de turxencia da pel pode utilizarse para apoiar un diagnóstico de deshidratación. O test de turxencia da pel realízase beliscando a pel no corpo do paciente xeralmente no antebraxo ou na parte dorsal da man, e ollando a rapidez con que volve á súa posición normal. O test de turxencia da pel pode non ser moi fiable en pacientes que teñen unha elasticidade reducida da pel, como nos anciáns.[27]

Tests de laboratorio

[editar | editar a fonte]

Aínda que non hai un só test de referencia para diagnosticar a deshidratación, poden verse evidencias sobre a deshidratación en múltiples tests de laboratorio de sangue e de urina. A osmolaridade do soro por riba de 295 mOsm/kg é frecuente na deshidratación debido á perda de auga libre.[8] Unha análise de urina, que é un test que realiza un exame químico e microscópico da urina, pode atopar cores máis escuros ou mal cheiro en casos de deshidratación grave.[28] O sodio urinario tamén proporciona información sobre o tipo de deshidratación. Na deshidratación hiponatrémica, como a producida por vómitos e diarrea, o sodio urinario será de menos de 10 mmol/L debido ao aumento da retención de sodio polos riles nun esforzo para conservar a auga.[29] En pacientes deshidratados con perda de sodio debido a diuréticos ou disfunción renal, o sodio urinario pode elevarse por riba de 20 mmol/L.[30] Os pacientes poden ter tamén niveis séricos elevados de nitróxeno ureico no sangue e creatinina. Ambas as moléculas son excretadas normalmente polos riles, pero cando o volume de sangue circulante é baixo, os riles poden sufrir unha lesión.[31] Isto causa unha diminución da función renal en casos de nitróxeno ureico no sangue e creatinina sérica elevados.[32]

Complicacións

[editar | editar a fonte]

As principais son: choque por volume baixo de sangue (choque hipovolémico), coma, convulsións, infección do tracto urinario, doenza renal, infarto de miocardio, hipernatremia, doenza metabólica[33] e hipertensión[34]

Prevención

[editar | editar a fonte]

Para actividades de rutina, a sede é unha guía axeitada para manter unha boa hidratación.[35] A inxesta mínima de auga varía individualmente dependendo do peso, gasto de enerxía, idade, sexo, actividade física, ambiente, dieta e xenética.[36][37] Co exercicio, exposición a un ambiente quente ou unha diminución da resposta á sede, cómpre inxerir cantidades adicionais de auga. En atletas en competición, beber só ao ter sede optimiza o rendemento e a seguridade, malia a perda de peso, e en 2010, non había estudos científicos que mostrasen que era beneficioso adiantarse á sede (beber antes de ter sede) e manter o peso durante o exercicio.[38]

Con tempo cálido e húmido ou durante un exercicio forte, a perda de auga pode incrementarse drasticamente, porque os humanos teñen unha capacidade grande e variable de suar. As perdas de suor en todo o corpo en varóns pode superar os 2 L/h durante o deporte competitivo, con taxas de 3–4 L/h observados durante o exercicio de curta duración e alta intensidade en ambiente caloroso.[39] Cando se están perdendo cantidades tan grandes de auga por suoración, tamén se perden electrólitos, especialmente o sodio.[40]

Na maioría dos atletas que están facendo exercicio e suando durante 4 ou 5 horas cunha concentración de sodio na suor de menos de 50 mmol/L, a perda de sodio total é menos do 10 % do total almacenado no corpo (o total almacenado son de aproximadamente 2500 mmol, ou 58 g para unha persoa de 70 kg).[41] Estas perdas parecen ser ben tolerados para a maioría da xente. A inclusión do sodio en bebidas para a recuperación de fluídos é teoricamente beneficioso[41] e supon pouco ou ningún risco, con tal que estes fluídos sexan hipotónicos (xa que a columna central da prevención da deshidratación é a recuperación das perdas de auga libre).

Tratamento

[editar | editar a fonte]

O tratamento máis efectivo para unha deshidratación menor considérase que é beber auga e reducir a perda de fluídos. A simple auga restaura só o volume do plasma sanguíneo, inhibindo o mecanismo da sede antes de que se poida repoñer o nivel de solutos.[42] O consumo de alimentos sólidos pode tamén contribuír á hidratación. Estímase que aproximadamente o 22 % da inxesta de auga nos Estados Unidos procede dos alimentos.[43] A concentración de urina e a frecuencia da micción volverán ao normal a medida que se resolve a deshidratación.[44]

Nalgúns casos, a corrección do estado de deshidratación conséguese pola reposición da auga e electrólitos necesarios (por medio de terapia de rehidratación oral ou reposición de fluídos por terapia intravenosa). Como a rehidratación oral é menos dolorosa, non invasiva, barata e fácil de fornecer, é o tratamento de elección para a deshidratación leve.[45] As solucións usadas para a rehidratación intravenosa pode ser isotónica, hipertónica ou hipotónica dependendo da causa da deshidratación, así como a concentración de sodio no sangue.[46] A auga pura inxectada nas veas causa a rotura (lise) dos glóbulos vermellos.[47]

Cando non se dispón de auga doce (por exemplo no mar ou no deserto), a auga de mar ou bebidas con concentracións significativas de alcohol empeorarán a situación de deshidratación. A urina contén unha concentación de solutos menor que a suor; isto fará que os riles creen máis urina para eliminaren o exceso de sal, causando máis perdas de auga que a que se bebeu coa auga de mar.[48]

En casos graves de deshidratación nos que se produciron esvaecementos, perda de consciencia ou outros síntomas inhibitorios graves (o paciente é incapaz de manerse de pé ou de pensar claramente), cómpre unha atención de emerxencia. Os fluídos que conteñen un balance axeitado de electrólitos de reposición danse por vía oral ou intravenosa cunha avaliación continua do estado electrolítico; a resolución completa é normal en case todos os casos coa excepción dos máis extremos.[49][50]

Prognose

[editar | editar a fonte]

A prognose da deshidratación depende da causa e grao de deshidratación. A deshidratación leve soluciónase normalmente con hidratación oral. A deshidratación crónica, como a producida por traballos que requiren moito esforzo físico ou a diminución da sede, pode orixinar unha doenza renal crónica.[51] As persoas anciás con deshidratación están en alto risco de presentaren confusión, infeccións do tracto urinario, caídas e mesnmo retardo da curación de feridas.[52] En nenos con deshidratación leve ou moderada, a hidratación oral é un tratamento axeitado para a recuperación completa.[53]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. 1 2 3 Mange K, Matsuura D, Cizman B, Soto H, Ziyadeh FN, Goldfarb S, Neilson EG (novembro de 1997). "Language guiding therapy: the case of dehydration versus volume depletion". Annals of Internal Medicine 127 (9): 848–853. PMID 9382413. doi:10.7326/0003-4819-127-9-199711010-00020.
  2. ↑ Ashcroft F, Life Without Water in Life at the Extremes. Berkeley and Los Angeles, 2000, 134-138.
  3. ↑ Seal AD, Suh HG, Jansen LT, Summers LG, Kavouras SA (2019). "Hydration and Health". En Pounis G. Analysis in Nutrition Research (en inglés). Elsevier. pp. 299–319. ISBN 978-0-12-814556-2. doi:10.1016/b978-0-12-814556-2.00011-7.
  4. ↑ Clark WF, Sontrop JM, Huang SH, Moist L, Bouby N, Bankir L (2016). "Hydration and Chronic Kidney Disease Progression: A Critical Review of the Evidence". American Journal of Nephrology 43 (4): 281–292. PMID 27161565. doi:10.1159/000445959.
  5. ↑ The Handbook Of The SAS And Elite Forces. How The Professionals Fight And Win. Edited by Jon E. Lewis. p.426-Tactics And Techniques, Survival. Robinson Publishing Ltd 1997. ISBN 1-85487-675-9
  6. ↑ Riebl SK, Davy BM (novembro de 2013). "The Hydration Equation: Update on Water Balance and Cognitive Performance". ACSM's Health & Fitness Journal 17 (6): 21–28. PMC 4207053. PMID 25346594. doi:10.1249/FIT.0b013e3182a9570f.
  7. ↑ Hall H (17 de agosto de 2020). "Are You Dehydrated?". Skeptical Inquirer 4 (4).
  8. 1 2 3 Hooper L, Abdelhamid A, Attreed NJ, Campbell WW, Channell AM, Chassagne P, Culp KR, Fletcher SJ, Fortes MB, Fuller N, Gaspar PM, Gilbert DJ, Heathcote AC, Kafri MW, Kajii F, Lindner G, Mack GW, Mentes JC, Merlani P, Needham RA, Olde Rikkert MG, Perren A, Powers J, Ranson SC, Ritz P, Rowat AM, Sjöstrand F, Smith AC, Stookey JJ, Stotts NA, Thomas DR, Vivanti A, Wakefield BJ, Waldréus N, Walsh NP, Ward S, Potter JF, Hunter P (abril de 2015). "Clinical symptoms, signs and tests for identification of impending and current water-loss dehydration in older people". The Cochrane Database of Systematic Reviews 2015 (4): CD009647. PMC 7097739. PMID 25924806. doi:10.1002/14651858.CD009647.pub2. hdl:2066/110560.
  9. ↑ Paulis, Simone J. C.; Everink, Irma H. J.; Halfens, Ruud J. G.; Lohrmann, Christa; Schols, Jos M. G. A. (2018-08-01). "Prevalence and Risk Factors of Dehydration Among Nursing Home Residents: A Systematic Review". Journal of the American Medical Directors Association 19 (8): 646–657. ISSN 1525-8610. PMID 30056949. doi:10.1016/j.jamda.2018.05.009.
  10. ↑ Sawka, Michael N; Montain, Scott J (2000-08-01). "Fluid and electrolyte supplementation for exercise heat stress1234". The American Journal of Clinical Nutrition. NIH Workshop on the Role of Dietary Supplements for Physically Active People 72 (2): 564S–572S. ISSN 0002-9165. doi:10.1093/ajcn/72.2.564S.
  11. ↑ Steiner, Michael J.; DeWalt, Darren A.; Byerley, Julie S. (2004-06-09). "Is This Child Dehydrated?". JAMA 291 (22): 2746–2754. ISSN 0098-7484. PMID 15187057. doi:10.1001/jama.291.22.2746.
  12. ↑ Research, Institute of Medicine (US) Committee on Military Nutrition; Marriott, Bernadette M.; Carlson, Sydne J. (1996). Fluid Metabolism at High Altitudes. Nutritional Needs In Cold And In High-Altitude Environments: Applications for Military Personnel in Field Operations (en inglés) (National Academies Press (US)). Consultado o 2024-11-15.
  13. ↑ Puga, Ana M.; Lopez-Oliva, Sara; Trives, Carmen; Partearroyo, Teresa; Varela-Moreiras, Gregorio (2019-03-20). "Effects of Drugs and Excipients on Hydration Status". Nutrients (en inglés) 11 (3): 669. ISSN 2072-6643. PMC 6470661. PMID 30897748. doi:10.3390/nu11030669.
  14. ↑ Borra SI, Beredo R, Kleinfeld M (marzo de 1995). "Hypernatremia in the aging: causes, manifestations, and outcome". Journal of the National Medical Association 87 (3): 220–224. PMC 2607819. PMID 7731073.
  15. ↑ Lindner G, Funk GC (abril de 2013). "Hypernatremia in critically ill patients". Journal of Critical Care 28 (2): 216.e11–216.e20. PMID 22762930. doi:10.1016/j.jcrc.2012.05.001.
  16. ↑ Sved A, Walsh D. "Fluid composition of the body 1.3".
  17. 1 2 Schoeller 2005, p. 35.
  18. ↑ Kamel KS, Halperin ML (2017). Fluid, electrolyte, and acid-base physiology: a problem-based approach (5ª ed.). Philadelphia, PA: Elsevier. ISBN 978-0-323-35515-5.
  19. 1 2 Garden J, Parks R, Wigmore S (2023). Principles and Practice of Surgery (8ª ed.). Elsevier Limited. pp. 32–55. ISBN 978-0-7020-8251-1.
  20. ↑ White BA, Harrison JR, Mehlmann LM (2019). Endocrine and reproductive physiology. Mosby physiology series (5ª ed.). St. Louis, MI: Elsevier. ISBN 978-0-323-59573-5.
  21. ↑ Webb AJ, Seisa MO, Nayfeh T, Wieruszewski PM, Nei SD, Smischney NJ (decembro de 2020). "Vasopressin in vasoplegic shock: A systematic review". World Journal of Critical Care Medicine 9 (5): 88–98. PMC 7754532. PMID 33384951. doi:10.5492/wjccm.v9.i5.88.
  22. ↑ Dehydration en EMedicine
  23. ↑ Bhave G, Neilson EG (agosto de 2011). "Volume depletion versus dehydration: how understanding the difference can guide therapy". American Journal of Kidney Diseases 58 (2): 302–309. PMC 4096820. PMID 21705120. doi:10.1053/j.ajkd.2011.02.395.
  24. ↑ "UOTW#59 - Ultrasound of the Week". Ultrasound of the Week. 23 de setembro de 2015. Consultado o 27 de maio de 2017.
  25. ↑ Huffman GB (1999-09-15). "Establishing a Bedside Diagnosis of Hypovolemia". American Family Physician (en inglés) 60 (4): 1220–1225.
  26. ↑ Braun MM, Barstow CH, Pyzocha NJ (2015-03-01). "Diagnosis and Management of Sodium Disorders: Hyponatremia and Hypernatremia". American Family Physician (en inglés) 91 (5): 299–307. PMID 25822386.
  27. ↑ Thomas J, Monaghan T (2014). Oxford Handbook of Clinical Examination and Practical Skills (en inglés). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-959397-2.
  28. ↑ Hughes G (2021). A medication guide to internal medicine tests and procedures (First ed.). Filadelfia: Elsevier, Inc. ISBN 978-0-323-79007-9.
  29. ↑ Tietze, Karen J. (2012). Review of Laboratory and Diagnostic Tests. Clinical Skills for Pharmacists (en inglés) (Elsevier). pp. 86–122. ISBN 978-0-323-07738-5. doi:10.1016/b978-0-323-07738-5.10005-5. Consultado o 2024-11-06.
  30. ↑ Yun, Giae; Baek, Seon Ha; Kim, Sejoong (2023-05-01). "Evaluation and management of hypernatremia in adults: clinical perspectives". The Korean Journal of Internal Medicine (en inglés) 38 (3): 290–302. ISSN 1226-3303. PMC 10175862. PMID 36578134. doi:10.3904/kjim.2022.346.
  31. ↑ Mohamed, Mohamed Saied; Martin, Andrew (mio de 2024). "Acute kidney injury in critical care". Anaesthesia & Intensive Care Medicine (en inglés) 25 (5): 308–315. doi:10.1016/j.mpaic.2024.03.008.
  32. ↑ Amin, Rasheda; Ahn, Sun-Young; Moudgil, Asha (2021). "Kidney and urinary tract disorders". Biochemical and Molecular Basis of Pediatric Disease (en inglés). Elsevier. pp. 167–228. ISBN 978-0-12-817962-8. doi:10.1016/b978-0-12-817962-8.00010-x. Consultado o 2024-11-06.
  33. ↑ "Dehydration - Symptoms and causes". Mayo Clinic.
  34. ↑ El-Sharkawy AM, Sahota O, Lobo DN (setembro de 2015). "Acute and chronic effects of hydration status on health". Nutrition Reviews 73 (Suppl 2): 97–109. PMID 26290295. doi:10.1093/nutrit/nuv038.
  35. ↑ Institute of Medicine; Food Nutrition Board (18 de xuño de 2005). Dietary Reference Intakes: Water, Potassium, Sodium, Chloride, and Sulfate : Health and Medicine Division (en inglés). National Academies Press. ISBN 9780309091695. Consultado o 2018-02-07.
  36. ↑ Armstrong, Lawrence E.; Johnson, Evan C. (2018-12-05). "Water Intake, Water Balance, and the Elusive Daily Water Requirement". Nutrients (en inglés) 10 (12): 1928. ISSN 2072-6643. PMC 6315424. PMID 30563134. doi:10.3390/nu10121928.
  37. ↑ Yamada Y, Zhang X, Henderson ME, Sagayama H, Pontzer H, Watanabe D, Yoshida T, Kimura M, Ainslie PN, Andersen LF, Anderson LJ, Arab L, Baddou I, Bedu-Addo K, Blaak EE, Blanc S, Bonomi AG, Bouten CV, Bovet P, Buchowski MS, Butte NF, Camps SG, Close GL, Cooper JA, Cooper R, Das SK, Dugas LR, Eaton S, Ekelund U, Entringer S, Forrester T, Fudge BW, Goris AH, Gurven M, Halsey LG, Hambly C, El Hamdouchi A, Hoos MB, Hu S, Joonas N, Joosen AM, Katzmarzyk P, Kempen KP, Kraus WE, Kriengsinyos W, Kushner RF, Lambert EV, Leonard WR, Lessan N, Martin CK, Medin AC, Meijer EP, Morehen JC, Morton JP, Neuhouser ML, Nicklas TA, Ojiambo RM, Pietiläinen KH, Pitsiladis YP, Plange-Rhule J, Plasqui G, Prentice RL, Rabinovich RA, Racette SB, Raichlen DA, Ravussin E, Redman LM, Reilly JJ, Reynolds RM, Roberts SB, Schuit AJ, Sardinha LB, Silva AM, Sjödin AM, Stice E, Urlacher SS, Valenti G, Van Etten LM, Van Mil EA, Wells JC, Wilson G, Wood BM, Yanovski JA, Murphy-Alford AJ, Loechl CU, Luke AH, Rood J, Westerterp KR, Wong WW, Miyachi M, Schoeller DA, Speakman JR (novembro de 2022). "Variation in human water turnover associated with environmental and lifestyle factors". Science 378 (6622): 909–915. Bibcode:2022Sci...378..909I. PMC 9764345. PMID 36423296. doi:10.1126/science.abm8668.
  38. ↑ Noakes TD (2010). "Is drinking to thirst optimum?". Annals of Nutrition & Metabolism 57 (Suppl 2): 9–17. PMID 21346332. doi:10.1159/000322697.
  39. ↑ Taylor NA, Machado-Moreira CA (febreiro de 2013). "Regional variations in transepidermal water loss, eccrine sweat gland density, sweat secretion rates and electrolyte composition in resting and exercising humans". Extreme Physiology & Medicine 2 (1): 4. PMC 3710196. PMID 23849497. doi:10.1186/2046-7648-2-4.
  40. ↑ Baker, Lindsay B. (marzo de 2017). "Sweating Rate and Sweat Sodium Concentration in Athletes: A Review of Methodology and Intra/Interindividual Variability". Sports Medicine (en inglés) 47 (S1): 111–128. ISSN 0112-1642. PMC 5371639. PMID 28332116. doi:10.1007/s40279-017-0691-5.
  41. 1 2 Coyle EF (xaneiro de 2004). "Fluid and fuel intake during exercise". Journal of Sports Sciences 22 (1): 39–55. PMID 14971432. doi:10.1080/0264041031000140545.
  42. ↑ Murray R, Stofan J (2001). "Ch. 8: Formulating carbohydrate-electrolyte drinks for optimal efficacy". En Maughan RJ, Murray R. Sports Drinks: Basic Science and Practical Aspects. CRC Press. pp. 197–224. ISBN 978-0-8493-7008-3.
  43. ↑ Popkin, Barry M; D'Anci, Kristen E; Rosenberg, Irwin H (agosto de 2010). "Water, hydration, and health: Nutrition Reviews©, Vol. 68, No. 8". Nutrition Reviews (en inglés) 68 (8): 439–458. PMC 2908954. PMID 20646222. doi:10.1111/j.1753-4887.2010.00304.x.
  44. ↑ Ostermann, Marlies; Shaw, Andrew D.; Joannidis, Michael (2023-01-01). "Management of oliguria". Intensive Care Medicine (en inglés) 49 (1): 103–106. ISSN 1432-1238. PMID 36266588. doi:10.1007/s00134-022-06909-5.
  45. ↑ Aghsaeifard, Ziba; Heidari, Ghobad; Alizadeh, Reza (setembro de 2022). "Understanding the use of oral rehydration therapy: A narrative review from clinical practice to main recommendations". Health Science Reports (en inglés) 5 (5): e827. ISSN 2398-8835. PMC 9464461. PMID 36110343. doi:10.1002/hsr2.827.
  46. ↑ Kim, Soo Wan (2006). "Hypernatemia : Successful Treatment". Electrolytes & Blood Pressure (en inglés) 4 (2): 66–71. ISSN 1738-5997. PMC 3894528. PMID 24459489. doi:10.5049/EBP.2006.4.2.66.
  47. ↑ Tinawi, Mohammad (2021-04-21). "New Trends in the Utilization of Intravenous Fluids". Cureus (en inglés) 13 (4): e14619. ISSN 2168-8184. PMC 8140055. PMID 34040918. doi:10.7759/cureus.14619.
  48. ↑ Hall, John E.; Hall, Michael E.; Guyton, Arthur C. (2021). Guyton and Hall textbook of medical physiology (14ª ed.). Filadelfia, PA: Elsevier. ISBN 978-0-323-67280-1.
  49. ↑ Gawronska, Julia; Koyanagi, Ai; López Sánchez, Guillermo F.; Veronese, Nicola; Ilie, Petre Cristian; Carrie, Anne; Smith, Lee; Soysal, Pinar (2022-12-31). "The Prevalence and Indications of Intravenous Rehydration Therapy in Hospital Settings: A Systematic Review". Epidemiologia (en inglés) 4 (1): 18–32. ISSN 2673-3986. PMC 9844368. PMID 36648776. doi:10.3390/epidemiologia4010002.
  50. ↑ Ellershaw JE, Sutcliffe JM, Saunders CM (abril de 1995). "Dehydration and the dying patient". Journal of Pain and Symptom Management 10 (3): 192–197. PMID 7629413. doi:10.1016/0885-3924(94)00123-3.
  51. ↑ El Khayat, Moussa; Halwani, Dana A.; Hneiny, Layal; Alameddine, Ibrahim; Haidar, Mustapha A.; Habib, Rima R. (2022-02-08). "Impacts of Climate Change and Heat Stress on Farmworkers' Health: A Scoping Review". Frontiers in Public Health 10. ISSN 2296-2565. PMC 8861180. PMID 35211437. doi:10.3389/fpubh.2022.782811.
  52. ↑ Bruno, Chevonne; Collier, Annaleise; Holyday, Margaret; Lambert, Kelly (2021-10-18). "Interventions to Improve Hydration in Older Adults: A Systematic Review and Meta-Analysis". Nutrients (en inglés) 13 (10): 3640. ISSN 2072-6643. PMC 8537864. PMID 34684642. doi:10.3390/nu13103640.
  53. ↑ Canavan, Amy; Billy S. Arant, Jr (2009-10-01). "Diagnosis and Management of Dehydration in Children". American Family Physician (en inglés) 80 (7): 692–696. PMID 19817339.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Deshidratación&oldid=7691225»