Danza das abellas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
A danza do abdome das abellas: o ángulo do sol indica a dirección; a duración da parte de meneo da danza mostra a distancia.

A danza do abdome, danza do balance[1] ou só danza das abellas é un baile que realizan as abellas do mel na súa colmea. Con isto, unha abella obreira di ás demais onde atopou néctar. Así o amosou o etólogo austríaco Karl von Frisch.

O baile é un tipo de comunicación para as abellas. Faise para darlle a outras abellas información sobre a dirección e a distancia ás flores que teñen néctar ou pole, ou ambos. Tamén se usa para dicir ás abellas onde se pode atopar auga.

A danza úsase para que as abellas consigan que outras as axuden a recoller recursos para a colmea. Adoitaba pensarse que as abellas tiñan dúas danzas de "reclutamento" distintas. Houbo os "bailes redondos" e os bailes de meneo ou balance. Pensábase que os bailes redondos se usaban para cousas que estaban próximas e os bailes de meneo eran para cousas afastadas. Agora sábese que un baile redondo é só un baile de meneo cunha "corrida de meneo" moi curta (ver máis abaixo).

Descrición[editar | editar a fonte]

Unha danza está formada por entre 1 e 100 ou máis circuítos. Cada circuíto ten dúas fases. Estas fases son a fase de meneo e a fase de retorno. Cando unha abella volve á colmea despois de atopar unha boa fonte de alimento, realiza a danza. A abella atravesará un pequeno patrón similar a unha onda (unha fase de movemento ou de axitación). Despois disto, xirará cara á dereita e volverá ao punto de partida (fase de retorno). Despois fará outra carreira axitada e despois xirará á esquerda e volverá ao principio. A fase de meneo do baile é a parte máis salientábel e informativa do baile.

A dirección e a duración das carreiras de balance mostran a dirección e a distancia até as flores. As flores que están situadas directamente na liña do sol móstranse mediante carreiras ondulantes en dirección ascendente nos favos verticais. Se as flores están nun ángulo á dereita ou á esquerda do sol, a carreira de axitación realízase no mesmo ángulo coa dirección ascendente. A distancia entre a colmea e as flores móstrase na duración das carreiras. Canto máis lonxe estean as flores da colmea, máis longa será a fase de axitación. Por cada 100 metros de distancia das flores da colmea, a fase de axitación dura uns 75 milisegundos.

Aplicacións á investigación operativa[editar | editar a fonte]

A xente estuda a intelixencia dos enxames de insectos sociais e animais como peixes, aves e formigas. Recentemente, realizáronse investigacións sobre o uso da conduta da danza da abella para o enrutamento en percorridos tolerantes a fallos.[2] Do abstract de Wedde, Farooq e Zhang (2004)[3]

Outra técnica baseada nas abellas chámase bee colony optimization (optimización de colonias de abellas). Utilízase para axudar aos servidores de Internet a comunicarse mellor.[4][5]

Na cultura popular[editar | editar a fonte]

Paul McCartney e outros músicos fixeron referencia ás abellas, á danza do abdome (figure of eight) e ao mel (honey en inglés)
  • En Galiza a danza do abellón é un antigo rito funerario no que tódolos familiares e asistentes ó velorio dun cadáver, formando roda collidos da man, daban voltas ó redor do corpo imitando o zunido dun abellón.
  • En inglés chámase "figura do oito" (figure-of-eight) pola súa forma, e é o título dunha canción de Paul McCartney do seu disco Flowers in the Dirt.[6]
  • Na Serra de Gredos hai unha Aula-Museo onde se poden presenciar tarefas das abellas do mel, entre elas a danza.[7]
  • A música "Honey, honey" (Mel é un apelativo cariñoso común en inglés), o grupo ABBA fai unha coreografía sinxela.[8]
  • Varios documentais audiovisuais, da BBC[9], da Georgia Tech College of Computing[10] etc., explican o método de comunicación mediante a danza das abellas.
  • O grupo de música disco Bee Gees fai referencia no seu nome ás abellas (das iniciais B-Gs, pero coa referencia ao animal no nome, se xeito similar ao que The Beatles fan un xogo de palabras entre ritmo e escaravello).
  • Un capítulo da serie de TV xermano-nipona A abella Maia ten como título "The Bee Dance" (A danza das abellas)[11]
  • O filme Bee Movie fai alusión cómica á música e a danza das abellas.[12]
  • Na serie Teen Titans Go fan referencia ao baile das abellas en varios episodios.[13]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Danza do balance das abellas; Sabela Arranz Vázquez". Prezi. Consultado o 11-1-2022. 
  2. Crina, Grosan; Abraham Ajith. (2006) Stigmergic Optimization: Inspiration, Technologies and Perspectives. Studies in Computational Intelligence. Vol. 31. pp. 1-24. Springer Berlin / Heidelberg. ISBN 978-3-540-34689-0
  3. Wedde HF, Farooq M, Zhang Y (2004). "BeeHive: An Efficient Fault-Tolerant Routing Algorithm Inspired by Honey Bee Behavior". Lecture Notes in Computer Science 3172: 83–94. 
  4. Nakrani, S. and C. Tovey 2004. On honey bees and dynamic server allocation in internet hosting centers. Adaptive Behaviour. 12, 223-240.
  5. C. Tovey 2004. The honey bee algorithm: a biological inspired approach to internet server optimization. Engineering Enterprise.
  6. "Flowers In The Dirt" (en inglés). Consultado o 2022-11-16. 
  7. "Museu das abelhas". MagnusMundi. Consultado o 11-1-2022. 
  8. "Honey, honey Dance Routine". Consultado o 11-1-2022. 
  9. "Inside Animal Mind (en inglés)". BBC - YouTube. Consultado o 11-1-2022. 
  10. "The Waggle Dance of the Honeybee (en inglés)". YouTube. Consultado o 11-1-2022. 
  11. "Maya. The Bee Dance". movie-trailer.co.uk/trailers/2012 (en inglés). 
  12. "Bee Movie. Do you like Jazz?". YouTube (en inglés). 
  13. "Teen Titans Go Bees-nis". YouTube (en inglés). 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Gould JL 1975. Honey bee recruitment: the dance-language controversy. Science 189:685−693.
  • Riley JR, Greggers U, Smith AD, Reynolds DR, Menzel R 2005. The flight paths of honeybees recruited by the waggle dance". Nature 435:205-207.
  • Seeley TD 1995. The wisdom of the hive. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  • von Frisch K 1967. The dance language and orientation of bees. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]