Curtiss P-40 Warhawk

Curtiss P-40 Warhawk
Instancia de familia de aeronaves
Subclase de monoplano de caza dun motor monoplano de caza baseado en terra
Baseado en Curtiss P-36 Hawk+
Uso caza de superioridade aérea
Composto por P-40B Warhawk (en) P-40K Warhawk (en) P-40M Warhawk (en) P-40F Warhawk (en) P-40C Warhawk (en) P-40E Warhawk (en) Curtiss P-40N Warhawk (en)
Persoas e organizacións
Operador/a Forza Aérea dos Estados Unidos de América Royal Air Force Real Forza Aérea de Australia
Produción
Fabricante Curtiss-Wright (pt)
Total producido 13738
Características
Autonomía 1100 km
Velocidade de cruceiro 435
Identificador militar P-40 P-40
Dimensión
Altura 3,76 m Lonxitude 9,66 m Envergadura 11,38 m
Datas
Entrada en servizo 1938  Retiro do servizo 1958  Primeiro voo 14 de outubro de 1938
Localización
País Estados Unidos de América
Identificadores
Freebase /m/021kf
Fontes e ligazóns
Descrito pola fonte Flying Legends (en) pp. 55 Jane's American Fighting Aircraft of the 20th Century (en)
Wikidata G:Commons C:Commons

O Curtiss P-40 Warhawk foi un caza e avión de ataque monopraza estadounidense da segunda guerra mundial. Foi basicamente un P-36 reformado para equipar un motor lineal, reducindo así o tempo de desenvolvemento. O seu prototipo voou por primeira vez en outubro de 1938. Usouse sobre todo en misións de ataque ao chan e foi tamén empregado polos británicos, neozelandeses, canadenses e australianos cos nomes Tomahawk e Kittyhawk.

A falta dun compresor de dúas etapas no P-40 converteuno nun modelo inferior aos cazas da Luftwaffe como o Messerschmitt Bf 109 e o Focke-Wulf Fw 190 a grande altitude e raramente foi usado en operacións de combate en Europa occidental. Porén, entre 1941 e 1944 xogou un papel moi importante no norte de África, no pacífico e na China. Tamén foi significante o seu traballo en Oriente Medio, o sueste asiático, o leste de Europa, Alasca e Italia.

O rendemento do P-40 a grande altitude non era tan importante neses teatros, onde servía como caza de superioridade aérea, escolta de bombardeiros e cazabombardeiro. Aínda que gañou unha reputación na posguerra como un deseño mediocre, axeitado tan só para apoio aéreo próximo, estudos máis recentes que inclúen o escrutinio dos rexistros de escuadróns aliados indican que non foi así: o P-40 desempeñouse sorprendentemente como caza de superioridade aérea, sufrindo por momentos grandes perdas, pero tamén causando un gran número de baixas entre os avións inimigos. Baseado en afirmacións de vitoria en tempos de guerra, máis de 200 pilotos de caza aliados (do Reino Unido, Australia, Nova Zelandia, Canadá, Suráfrica, os Estados Unidos e a Unión Soviética) convertéronse en ases voando o P-40. Entre eles houbo polo menos 20 dobres ases, a meirande parte combatendo no Norte de África, a China, Birmania e a India, o suroeste do Pacífico e o leste de Europa. O P-40 ofrecía as vantaxes adicionais de baixo custo e durabilidade, que o mantiveron en fabricación como avión de ataque a terra moito tempo despois de que quedase obsoleto como caza.