Crácidos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Crácidos
Cracidae

Rango fósil: oligoceno-actualidade
33,3 - 0 Ma [1][2][3]
Crax fasciolata, femia
Crax fasciolata, femia
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Aves
Subclase: Neornithes
Infraclase: Neognathae
Superorde: Galloanserae
Orde: Galliformes
Familia: Cracidae
Rafinesque, 1815 ou
Vigors, 1825, sec. auct.
Subfamilias e Xéneros
Véxase o texto

A dos crácidos (Cracidae) é unha familia de aves da orde dos galiformes.

Conta con 55 especies propias da América tropical e subtropical, reunidas en 11 xéneros integrados en 2 subfamilias. A súa área de distribución estendese desde o sur de Texas (onde habitra unha das especies), México, América Central e o norte de Suramérica; as illas de Trinidad e Tobago contan con cadansúa especie. [4] Moitas das especies desta familia encóntranse en perigo extinción.​[5]

Características[editar | editar a fonte]

Son aves de pequeno a mediano tamaño e aparencia semellante á dos pavos; a súa lonxitude vai desde os 52 aos 96 cm, e o seu peso oscila entre os 0,47 e os 4,80 kg. A súa plumaxe é parda uniforme, verde escura, azul ou negra con manchas brancas, segundo as especies. Os machos son maiores que as femias e, en moitas especies, teñen cristas e, algunhas, cascos. As ás son romas, e a cola longa e ancha.[6]

Bioloxía[editar | editar a fonte]

Hábitat e distribución[editar | editar a fonte]

Viven en selvas tropicais e subtropicais densas, bosques e matogueiras baixas nas beiras dos ríos. Distribúense polo sur de Norteamérica, América Central e o norte de Suramérica.[6]

Alimentación[editar | editar a fonte]

A súa dieta comprende froitos, bagas e sementes, que ás veces complementan con insectos e outros animais pequenos.[6]

Reprodución[editar | editar a fonte]

Constrúnen niños xeralmente con ramiñas e vexetación en descomposición que situán en árbores, cerca do solo, ou no mesmo solo. As femias foñen de 2 a 3 ovos, ás veces 4, de cor branca ou crema e cun poeso medio de 62 g; a incubación dura de 22 a 34 días, e é efectuada só pola femia.[6]

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Cabeza dun macho de Crax globulosa.
Aburria aburri.
(Chamada "pava negra" en Suramérica).

Descrición[editar | editar a fonte]

A familia foi descrita en 1815 polo polímata, naturalista, meteorólogo e arqueólogo estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, co nome de Craxia (que non é un nome correcto de familia), na páxina 69 da súa obra Analyse de la nature: or, Tableau de l'univers et des corps organisés.[7] Talvez por iso algúns autores atribúenlle a descrición, en 1825 ao zoólogo irlandés Nicholas Aylward Vigors.[8]

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

O nome científico da familia, Cracidae, está formado pola unión dos elementos do latín científico Crac- e -ǐdae. O primeiro esta tirado do xenitivo do nome do xénero tipo da familia, Crax, e o seguno é a desinencia coa que se forman os nomes das familias de animais.

Para a etimoloxía do xénero, véxase Crax.

Clasificación[editar | editar a fonte]

A familia subdivídese en dúas subfamilias,[9] que comprenden o seguintes xéneros:

Familia crácidos (Cracidae) Rafinesque, 1815

Filoxenia[editar | editar a fonte]

As relacións filoxenéticas entre os xéneros dos crácidos móstranse no seguinte cladograma, baseado en Hackett et al. (2008):[12]

Crácidos
Penelopinos

Chamaepetes

Penelopina

Aburria

PenelopeAvium Species Novae (Penelope jacquacu).jpg

Cracinos
Ortalidininos

OrtalisAvium Species Novae (Ortalis guttata).jpg

Oreofasininos

OreophasisOreophasis Gray white background.jpg

Cracininos

NothocraxAvium Species Novae (Nothocrax urumutum).jpg

PauxiHocco à pierre.jpg

MituMitu mitu white background.jpg

CraxCraxAlbertiMWolf flipped.jpg

Evolución[editar | editar a fonte]

Estudos do ADN mitocondrial e ADN nuclear dos crácidos indican que o grupo puido orixinarese a finais do cretácico. Porén, as liñaxes máis modernas, non pasaron por un proceso de especiación até o eoceno.[2][3]

A diferenciación entre as especies dos xéneros Crax, Nothocrax, Pauxi e Mitu, e entre as dos xéneros Aburria e Pipile, foi causada, seguramente, polos cambios na paisaxe de Suramérica, principalmente debido á elevación da cordilleira dos Andes, o que determinou os cursos actuais dos ríos.[13]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Family Cracidae Vigors 1825 en Fossilworks.
  2. 2,0 2,1 Pereira, S. L. & Baker, A. J. (2004): "Vicariant speciation of curassows (Aves, Cracidae): a hypothesis based on mitochondrial DNA phylogeny. The Auk 121: 682-694.
  3. 3,0 3,1 Pereira, S. L. et al. (2002): "Combined nuclear and mitochondrial DNA sequences resolve generic relationships within the Cracidae (Galliformes, Aves). Systematic Biology 51: 946-958.
  4. del Hoyo, Elliot & Sargatal 1994.
  5. Brooks, Daniel M. et al. (2000): Curassows, guans and chachalacas: status survey and conservation action plan for Cracids 2000-2004 UICN.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 VV. AA. (1986): Natura. Enciclopedia de los animales. Volume IV Aves. Barcelona: Ediciones Orbis, S. A. ISBN 84-7634-433-5, p. 138.
  7. Bock, Walter J. (1994): "History and Nomenclature of Avian Family-Group Names". Bulletin of the American Museum of Natural History. Number 222. New York: American Museum of Natural History. pp. 135-252.
  8. Vigors, N. A. (1825): "Observations on the Natural Affinities that connect the Orders and Families of Birds". Transactions of the Linnean Society of London 14 (3): 395-451. Ler en liña.
  9. Cracidae no ITIS.
  10. Cracinae no ITIS.
  11. Penelopinae no ITIS.
  12. Hackett Shannon J. et al.(2008): "A Phylogenomic Study of Birds Reveals Their Evolutionary History" Science 320. Consultada o 27 de xaneiro de 2019.
  13. Grau, E. T. et al. (2005): "A Wanjtal. Molecular phylogenetics and biogeography of Neotropical piping guans (Aves: Galliformes): Pipile Bonaparte, 1856 is synonym of Aburria Reichenbach, 1853". Molecular Phylogenetics and Evolution 35: 637-645.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (1994): "New World Vultures to Guineafowl". En Handbook of the Birds of the World. 2. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-415-6.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazons externas[editar | editar a fonte]